اولین بار سایت اسپورت ۲۴ یونان، اعلام کرد مهدی طارمی در تمرین المپیاکوس با اعضای این تیم خداحافظی کرده و قرار است برای پیوستن به الوصل امارات راهی این کشور شود. الوصل در لیگ نخبگان آسیا حضور و حریف استقلال و تراکتور است. فردای اعلام این خبر، مبلغ قرارداد طارمی با الوصل ۸۵۰ هزار دلار اعلام شد که یک سوم دستمزد او در تیم یونانی و فصل قبل بوده است. طارمی وقتی از اینتر راهی یونان شد نیز یک مرحله در دستمزد خود تخفیف داده بود.
این سیر بازگشت به عقب، چه در دستمزد و چه در سطح فوتبال، برای طارمی و تمام بازیکنان دیگر اجتناب ناپذیر است. سن که بالا میرود، از کارایی بازیکن کاسته شده و یک ستاره هر چقدر بزرگ و اثرگذار، روزی به پایان کار خود میرسد. هر چقدر هم بازیکنان و اطرافیان آنها بخواهند انکار کنند، از روی نشانههای این چنینی میتوان حقیقت را فهمید.
روزی که رونالدو راهی عربستان و مسی راهی آمریکا شد، نشانه مرحله آخر هنرنمایی دو ابر ستاره بود. از دهه ۷۰ شمسی که پای بازیکنان ایرانی به اروپا باز شد، این مسیر در فوتبال ما هم تجربه شده و از علی دایی، کریم باقری و خداداد عزیزی که اولین لژیونرهای ایرانی در بوندسلیگا بودند، مقصد اول بازگشت از اروپا کشورهای عربی و سپس لیگ برتر خودمان تعیین شده است.
فرقی نمیکند مثل مهرداد میناوند در ۲۷ سالگی یا مثل سردار آزمون در ۳۰ سالگی این مسیر را طی کنید، یا مثل طارمی در ۳۴ سالگی، حقیقت یکیست و آن پایان حرفه پرافتخار این ستارههاست. هیچ بازیکنی دوست ندارد اروپا را رها کند. در مواردی مثل جهانبخش، میبینیم که حتی راضی به حضور در تیمهای درجه چندم هم میشوند تا در قاره سبز بمانند، یا در نمونههای خارجی که پیشنهاد چند ۱۰ برابری کشورهای عربی را برای ماندن در اروپا رد میکنند.
وقتی کار بازیکن ما به امارات و قطر برسد، یعنی یکی دو فصل بعد آن بازیکن در لیگ برتر خودمان خواهد بود (در مورد طارمی پرسپولیس یا تراکتور) و بازیکنی که به این مرحله رسیده، دیگر انگیزه چندانی در تیم ملی و باشگاهی ندارد. او مزد اسم و رسمش را میگیرد و فداکاری که در جوانی کرده، همین طارمی روزی پیشنهاد ۲ میلیون دلاری قطریها برای تمدید را رد و با ۲۰۰ هزار دلار به پرتغال رفت، حالا پولی را که آن روز رد کرده بود را میگیرد.
این وسط تیم ملی باید نگران شرایط خود باشد. امیر قلعه نویی در این سالها تمام تخم مرغهایش را در سبد بازیکنان بزرگ و در راس بقیه، مهدی طارمی چیده و دیدیم که در همین جام جهانی یا جام ملتهای قبل، زمانی که طارمی مهار شود یا آماده نباشد، تیم ما به بن بست میخورد. طارمی در جام ملتهای پیش رو هم نقطه اتکای تیم ملی خواهد بود اما این بازگشت به عقب قطعاً روی کیفیت بازی او تاثیر میگذارد.
شاید اگر قلعه نویی خیلی زودتر از اینها فکر جانشینی برای سردار و طارمی بود، الان اینقدر نگران نبودیم اما در فاصله چند ماه تا جام ملتها بازگشت طارمی به آسیا بدترین خبر برای تیم ملی بود.
بیشتر بخوانید: سفر طارمی به امارات؛ ستاره ایرانی برای مذاکره سفر کرد
به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو؛ یوفا و کونکاکاف در حال بررسی پروژهای هستند که در صورت عملی شدن میتواند یکی از بزرگترین تغییرات سالهای اخیر در تقویم فوتبال ملی را رقم بزند؛ ایجاد یک لیگ ملتهای مشترک بیم اروپا و آمریکای شمالی که قرار است تمامی 96 تیم ملی عضو این دو کنفدراسیون را شامل شود.
این پروژه هنوز در مراحل ابتدایی قرار دارد و جزئیات نهایی آن مشخص نشده، اما بر اساس اطلاعات منتشرشده در رسانههای بریتانیایی، مسابقات احتمالا از سال 2028 و پس از پایان جام ملتهای اروپا آغاز خواهد شد.
این طرح در شرایطی مطرح شده که روابط کنفدراسیونهای قارهای و فیفا به ریاست جانی اینفانتینو بسیار پرتنش شده است. یوفا و کونکاکاف در ماههای اخیر همکاری نزدیکتری داشتهاند و حتی گفته میشود دو کنفدراسیون در حال بررسی گزینهای جایگزین برای انتخابات ریاست فیفا در مارس سال آینده هستند.
اروپا و آمریکای شمالی؛ یک لیگ ملتهای متفاوت
ایده مطرحشده قرار است تا حد زیادی از ساختار لیگ ملتهای فعلی یوفا و کونکاکاف استفاده کند. تیمها در چند سطح مختلف تقسیم خواهند شد و پس از مرحله گروهی، مسابقات حذفی و در نهایت یک تورنمنت نهایی به سبک فاینال فور برگزار خواهد شد.
در بالاترین سطح، تیمهایی مثل اسپانیا، فرانسه، انگلیس و آلمان میتوانند با قدرتهای فوتبال آمریکای شمالی مثل مکزیک، آمریکا و کانادا روبرو شوند.
در چنین شرایطی، دیدارهای رسمی تیمهای بزرگ اروپایی و نمایندگان آمریکای شمالی به شکل قابل توجهی افزایش پیدا خواهد کرد؛ مسابقاتی که هم از نظر ورزشی جذابیت بالایی دارند و هم میتوانند بازار بزرگی را هدف قرار دهند.
حداقل در شکل فعلی طرح، قرار نیست برنامهریزی مسابقات تاریخهای جدیدی به تقویم ملی اضافه کند. یعنی فیفا دِیهای اضافی نخواهیم داشت. مرحله گروهی احتمالا در پنجرههای ملی سپتامبر، اکتبر و نوامبر برگزار میشود، دیدارهای حذفی در ماه مارس و تورنمنت نهایی در ژوئن برگزار خواهد شد.
به این ترتیب، مسابقات جدید قرار است جای بخشی از دیدارهای ملی فعلی را بگیرد، نه اینکه تقویم بازیکنان را بیشتر فشرده کند. همچنین تلاش خواهد شد بازیها در مناطق جغرافیایی نزدیک به هم برگزار شوند تا میزان سفرهای طولانی کاهش پیدا کند.
پروژهای با گردش مالی بالا
تمام 96 فدراسیون عضو یوفا و کونکاکاف در این پروژه حضور خواهند داشت و بخشی از درآمد حاصل از مسابقات میتواند بین آنها توزیع شود.
این برای تیمهای ملی کشورهای کوچکتر اهمیت ویژهای دارد؛ چرا که علاوه بر درآمد بیشتر، فرصت رویارویی با تیمهای قدرتمندتر را به دست خواهند آورد.
البته قدرتهای بزرگ هم دلایل اقتصادی کافی برای حمایت از این پروژه دارند. دیدار تیمهای مطرح اروپا و تیمهای ملی آمریکا، مکزیک و کانادا میتواند بازار تجاری بسیار بزرگی در آمریکای شمالی ایجاد کند.
مکزیک هم میتواند یکی از برندگان این طرح باشد. فدراسیون فوتبال این کشور در گذشته احتمال جدایی از کونکاکاف و پیوستن به کونمبول (آمریکای جنوبی) را بررسی کرده بود. این تلاش مکزیک دلایل ورزشی و اقتصادی داشت. برگزاری منظم مسابقات مقابل تیمهای قدرتمند اروپایی میتواند جذابیت چنین تغییری را برای مکزیک کاهش دهد.
یک چالش تازه برای اینفانتینو؟
این پروژه در شرایطی شکل میگیرد که اختلافات یوفا و کونکاکاف با فیفا افزایش یافته است. دو کنفدراسیون با طرح جانی اینفانتینو برای جذب سرمایهگذاران خصوصی در مسابقات فیفا مخالفت کردهاند و پس از مطرح شدن این پروژه، همکاری آنها افزایش پیدا کرده است.
یوفا و کونکاکاف در ماه آوریل و در کنگره فیفا در ونکوور تفاهمنامهای برای تقویت همکاری بین دو سازمان امضا کردند و در هفتههای اخیر این همکاری در پی اختلافات بر سر مدیریت فوتبال جهان جدیتر شده است.
خ
نوز مشخص نیست لیگ ملتهای مشترک برای برگزاری به تأیید فیفا نیاز خواهد داشت یا نه. از آنجا که مسابقات قرار است در پنجرههای ملی موجود برگزار شود، برگزارکنندگان احتمالا استدلال خواهند کرد که نیازی به ایجاد تاریخهای جدید نیست. با این حال، اگر این پروژه به عنوان جایگزینی برای مسابقات تحت مدیریت فیفا تلقی شود، میتواند به موضوعی حساس تبدیل شود.
آسیا هم چشم به پروژه دوخته است
ماجرا شاید در آینده به اروپا و آمریکای شمالی محدود نماند. کنفدراسیون فوتبال آسیا هم علاقه خود را به حضور احتمالی در چنین پروژهای نشان داده است، هرچند اضافه شدن AFC در شرایط فعلی بیشتر یک هدف بلندمدت محسوب میشود.
آسیا در حال حاضر لیگ ملتهای مستقلی ندارد و نداشتن لیگ ملتها پیوستن فوری این کنفدراسیون به طرح مشترک را دشوار میکند. با این حال، ساختار مسابقات میتواند به شکلی طراحی شود که در آینده امکان گسترش آن وجود داشته باشد.
یوفا هنوز به صورت رسمی درباره این گزارشها اظهار نظر نکرده و کونکاکاف تنها بر آمادگی خود برای همکاریهای بینالمللی تأکید کرده است.
اگر این پروژه از مرحله مذاکره عبور کند و به واقعیت برسد، لیگ ملتهای مشترک اروپا و آمریکای شمالی میتواند یکی از مهمترین تغییرات تقویم فوتبال ملی در سالهای اخیر باشد؛ تغییری که پای اسپانیا، فرانسه، انگلیس و آلمان را به مسابقات رسمی مقابل آمریکا، مکزیک و کانادا باز میکند و شاید فصل تازهای از فوتبال ملی را رقم بزند. اگر آسیا هم به این پروژه بپیوندد میتوان از برگزاری یک جام جهانی جدید حرف زد.
پایگاه خبری فوتبالی - فرانک لمپارد، سرمربی کاونتری، پس از شکست ۳-۰ تیمش مقابل آرسنال در هفته نخست لیگ برتر انگلیس، به تمجید از عملکرد شاگردان میکل آرتتا پرداخت و اعتراف کرد که تیمش مقابل یکی از قدرتمندترین تیمهای لیگ قرار گرفته است.
به گزارش فوتبالی، لمپارد درباره فشار و پرس آرسنال گفت: “آرسنال تقریباً از هر نظر کامل است. آنها بدون توپ فوقالعاده کار میکنند و خیلی سریع مسیرهای پاسکاری ما را میبستند. ما تا امروز با چنین فشاری مواجه نشده بودیم.”
سرمربی کاونتری ادامه داد: “آنها از نظر فیزیکی هم تیم بسیار قدرتمندی هستند و پرس شدیدی انجام میدهند. به نظر من آرسنال بهترین تیم لیگ برتر است و فصل گذشته هم این موضوع را ثابت کردند.”
لمپارد همچنین عملکرد تیمش را در برابر آرسنال ارزیابی کرد و گفت: “آنها حریفی بسیار سرسخت و در سطح بالایی بودند و امشب دقیقاً مثل یک قهرمان بازی کردند. با این حال، شکست در هفته اول، آن هم در خانه آرسنال، قرار نیست فصل ما را تعیین کند.”
آرسنال در این مسابقه با گلهای کای هاورتز، بوکایو ساکا و مارتین اودگارد به پیروزی ۳-۰ رسید و فصل جدید را با سه امتیاز آغاز کرد. کاونتری نیز که پس از سالها به لیگ برتر بازگشته، حالا باید خود را برای ادامه رقابت و جبران این شکست آماده کند.
