شد تو یه روز بحران درست نکنی؟!

یک تصویر در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌شود؛ موجودی شبیه دایناسور در میان بیابان‌های خراسان رضوی ایستاده و همه‌چیز در نگاه اول شبیه یک عکس واقعی به نظر می‌رسد. تصویر دست‌به‌دست می‌شود، درباره محل ثبت آن گمانه‌زنی شکل می‌گیرد و حتی به سوژه خبری تبدیل می‌شود؛ اما خیلی زود مشخص می‌شود که خبری از دایناسور نیست. اداره‌کل حفاظت محیط‌زیست خراسان رضوی اعلام کرده تصویر منتشرشده مصنوعی و تولیدشده با هوش مصنوعی است و هیچ واقعیت میدانی پشت آن وجود ندارد.

نسلی که از هوش مصنوعی استفاده نکند، احتمالا بخشی از فرصت‌های آموزشی و شغلی آینده را از دست می‌دهد. اما نسلی که هر پرسش، تصمیم و نوشته‌ای را به آن بسپارد، ممکن است توانایی مهم‌تری را فراموش کند: ایستادن بر پای قضاوت خود. مساله بر سر انتخاب میان انسان و ماشین نیست. مساله این است که پس از دریافت پاسخ ماشین، آیا هنوز ذهنی مستقل برای تردید کردن، سنجیدن و مخالفت‌ کردن باقی مانده است؟

کشورها پس از جنگ معمولا آنچه را که از دست داده‌اند بازسازی می‌کنند؛ جاده‌ها، پل‌ها، کارخانه‌ها، نیروگاه‌ها و ساختمان‌ها. با این‌حال، تجربه تاریخی نشان می‌دهد که تفاوت کشورهایی که صرفا احیا می‌شوند با کشورهایی که در مسیر توسعه قرار می‌گیرند، در میزان تحولی است که در نهادهای آنها رخ می‌دهد. جنگ‌ها تنها زیرساخت‌ها را تخریب

هوش مصنوعی باعث خستگی تصمیم‌گیری، «زوال شناختی دیجیتال» و حتی روان‌پریشی می‌شود

سهم ۷.۱۴‌درصدی اقتصاد دیجیتال از تولید ناخالص ملی، فارغ از اینکه چگونه در یک اکوسیستمی که هر روز به خاطر فیلترینگ و قطعی اینترنت، کوچک و کوچک‌تر می‌شود، به این عدد رسیده، تصویری از یک اقتصاد دیجیتال یکدست و رو به رشد را نشان نمی‌دهد. پشت این عدد، شکافی عمیق میان لایه‌های مختلف این اقتصاد شکل گرفته است؛