معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان رئیسجمهور امروز ۲۹ مرداد و در حاشیه بازدید از بیستوششمین نمایشگاه بینالمللی صنعت ساختمان، با تشریح نگاه جدید به نقش فناوری و اقتصاد دانشبنیان در این صنعت، اظهار کرد: اگر بخواهیم نمایشگاه صنعت ساختمان را از منظر فناوری و اقتصاد دانشبنیان نگاه کنیم، این رویداد باید فراتر از نمایش محصولات و تجهیزات، به بستری برای اتصال ایده، فناوری، سرمایه، پروژه و بازار تبدیل شود و در نهایت به ایجاد قدرت ملی منجر شود.
به گزارش معاونت علمی ریاستجمهوری، حسین افشین با اشاره به تغییر پارادایم در تعریف قدرت در صنعت ساختمان افزود: در پارادایم جدید معاونت علمی، قدرت در صنعت ساختمان فقط به این معنا نیست که کشور بتواند ساختمانهای بیشتری بسازد؛ قدرت واقعی آن است که بتوانیم سریعتر، هوشمندتر، کممصرفتر، قابلاندازهگیریتر و کمکربنتر بسازیم. این همان نقطهای است که فناوری، مقررات و بازار به یکدیگر میرسند.
معاون علمی رئیسجمهور یکی از مهمترین نشانههای این تغییر را ویرایش جدید و پنجم مبحث ۱۹ مقررات ملی ساختمان دانست و گفت: مبحث ۱۹ دیگر صرفاً درباره عایقکاری دیوار و پنجره نیست، بلکه نگاه آن به کل عملکرد ساختمان گسترش پیدا کرده است.
افشین ادامه داد: در رویکرد جدید، ساختمان باید از نظر مصرف انرژی رتبهبندی شود، مصرف واقعی آن قابل اندازهگیری باشد، تجهیزات آن در صورت لزوم هوشمند و قابلکنترل باشند و آثار انرژی و کربنی آن در طول چرخه عمر مورد توجه قرار گیرد.
وی با اشاره به ردهبندی انرژی ساختمانها در مبحث ۱۹ توضیح داد: در این مبحث، ساختمانها در ردههای انرژی A تا D قرار میگیرند و شاخص اصلی، شدت مصرف انرژی بر حسب کیلوواتساعت بر مترمربع در سال است. برای نمونه، در یک ساختمان مسکونی نمونه در تهران، حرکت از حدود رده D به B میتواند شدت مصرف انرژی را تقریباً نصف کند و رسیدن به رده A نیز در یک سناریوی نظری میتواند به حدود ۷۵ درصد کاهش شدت مصرف منجر شود.
رئیس بنیاد ملی نخبگان با تأکید بر اهمیت این موضوع در مقیاس ملی اظهار کرد: اهمیت این تغییر زمانی روشنتر میشود که به مقیاس انرژی کشور توجه کنیم. مصرف نهایی انرژی ایران در حدود ۷.۱ میلیارد کیلوواتساعت معادل انرژی در روز برآورد میشود و ساختمانها حدود ۴۰ درصد از مصرف نهایی انرژی کشور را به خود اختصاص میدهند؛ در حالی که در جهان، سهم ساختمانها حدود ۳۰ درصد است.
وی افزود: اگر بتوانیم فقط سهم ساختمان را از حدود ۴۰ درصد به سطح ۳۰ درصد نزدیک کنیم، بهصورت نظری حدود ۷۱۰ میلیون کیلوواتساعت در روز صرفهجویی انرژی خواهیم داشت؛ یعنی حدود ۲۵۹ میلیارد کیلوواتساعت در سال.
افشین ادامه داد: اگر ارزش هر کیلوواتساعت انرژی صرفهجوییشده را فقط ۵ سنت دلار در نظر بگیریم، این کاهش مصرف ارزشی در حدود ۳۵ میلیون دلار در روز و نزدیک به ۱۲ میلیارد دلار در سال خواهد داشت. از نظر انرژی نیز این مقدار معادل حدود ۳۰ هزار مگاوات توان پیوسته است.
معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان رئیسجمهور در عین حال تأکید کرد: البته این عدد، معادل انرژی نظری است و نباید مستقیماً به تعداد نیروگاه برق تعبیر شود، زیرا بخش مهمی از انرژی مصرفی ساختمانها در ایران بهصورت مستقیم از گاز تأمین میشود.
حسین افشین با بیان اینکه این اعداد اهمیت راهبردی بهینهسازی ساختمان را نشان میدهد، گفت: این ارقام نشان میدهند که بهینهسازی ساختمان صرفاً یک موضوع محیطزیستی یا مهندسی نیست؛ بلکه یک مسئله جدی اقتصادی و راهبردی است.
وی در ادامه با اشاره به مفهوم ساختمان قابلاندازهگیری در ویرایش جدید مبحث ۱۹ اظهار کرد: دیگر کافی نیست ساختمانی روی کاغذ کممصرف باشد؛ باید بتوان مصرف واقعی آن را در زمان بهرهبرداری اندازه گرفت، پایش کرد و در صورت مشاهده انحراف، نسبت به اصلاح آن اقدام کرد. اینجاست که سامانههایی مانند EMS و BMS اهمیت پیدا میکنند.
افشین توضیح داد: EMS یا سامانه مدیریت انرژی، وظیفه اندازهگیری، تحلیل و کنترل مصرف انرژی را بر عهده دارد و BMS نیز مدیریت تجهیزات ساختمان را انجام میدهد. در ساختمانهای بزرگ و مشمول مقررات، این سیستمها از یک گزینه لوکس فاصله گرفتهاند و به ابزار مدیریت واقعی انرژی تبدیل شدهاند.
معاون علمی رئیسجمهور همچنین انرژیهای تجدیدپذیر را یکی دیگر از محورهای مهم رویکرد جدید مبحث ۱۹ دانست و گفت: در ویرایش جدید مبحث ۱۹، استفاده از انرژیهای تجدیدپذیر صرفاً یک توصیه کلی نیست و برای گروههایی از ساختمانها بهصورت مرحلهای الزام پیدا کرده است. این یعنی ساختمان آینده فقط مصرفکننده انرژی نیست؛ بلکه باید بتواند بخشی از انرژی مورد نیاز خود را نیز تولید کند.
رئیس بنیاد ملی نخبگان با اشاره به تغییر مهم دیگر در رویکرد مقررات ساختمانی افزود: ورود جدیتر مفهوم چرخه عمر یا LCA از دیگر تغییرات مهم است. در این نگاه، ساختمان فقط در زمان بهرهبرداری ارزیابی نمیشود، بلکه استخراج مواد اولیه، تولید مصالح، حمل، ساخت، تعمیرات، بهرهبرداری، تخریب و بازیافت نیز مورد توجه قرار میگیرند.
وی ادامه داد: به همین دلیل، مفهوم کربن نهفته مصالح اهمیت پیدا کرده است. ممکن است یک ساختمان در زمان بهرهبرداری انرژی کمی مصرف کند، اما اگر مصالح آن با مصرف انرژی و انتشار کربن بسیار بالا تولید شده باشند، نمیتوان صرفاً با نگاه به قبض انرژی، آن را ساختمانی کاملاً سبز دانست.
افشین با تشریح مفهوم ساختمان سبز گفت: در همین چارچوب است که مفهوم ساختمان سبز معنا پیدا میکند؛ ساختمانی که در طول چرخه عمر خود انرژی و آب کمتری مصرف کند، کربن و پسماند کمتری تولید کند، کیفیت محیط داخلی مناسبی داشته باشد و عملکرد آن قابلاندازهگیری و مدیریت باشد.
معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان رئیسجمهور در بخش دیگری از سخنان خود به اهمیت فناوریهای دیجیتال در صنعت ساختمان اشاره کرد و گفت: موضوع BIM و دوقلوی دیجیتال نیز در همین مسیر قابل فهم است. BIM فقط مدل سهبعدی ساختمان نیست؛ بلکه یک مدل اطلاعاتی است که اطلاعات معماری، سازه، تأسیسات، مصالح و تجهیزات را یکپارچه میکند.
وی افزود: دوقلوی دیجیتال یک مرحله جلوتر است؛ یعنی این مدل به دادههای واقعی ساختمان در زمان بهرهبرداری متصل میشود. در نتیجه، ساختمان بعد از تحویل، حافظه و داده زنده دارد و مدیر بهرهبرداری میتواند وضعیت مصرف، تجهیزات و نگهداری را بهصورت واقعی رصد کند.
افشین با تأکید بر ضرورت بازتعریف جایگاه نمایشگاه صنعت ساختمان در چارچوب اقتصاد دانشبنیان اظهار کرد: بنابراین جایگاه نمایشگاه صنعت ساختمان در پارادایم جدید معاونت علمی و اقتصاد دانشبنیان باید فراتر از نمایش محصول تعریف شود.
وی ادامه داد: نمایشگاه باید جایی باشد که مسئله صنعت به فناوری وصل شود، فناوری به سرمایه و پروژه واقعی متصل شود و پروژه به بازار و ثروت برسد.
معاون علمی رئیسجمهور خاطرنشان کرد: اما در پارادایم قدرتبنیان، حتی این هم کافی نیست. هدف نهایی این است که فناوری به قابلیت ملی تبدیل شود؛ قابلیت کاهش مصرف انرژی، قابلیت ساخت سریعتر، قابلیت صنعتیسازی، قابلیت مدیریت هوشمند ساختمان، قابلیت کاهش کربن و قابلیت رقابت در بازارهای منطقهای و جهانی.
وی تأکید کرد: به همین دلیل میتوان گفت قدرت آینده صنعت ساختمان در صرف ساختن نیست؛ در توان ساخت سریعتر، هوشمندتر، کممصرفتر، قابلاندازهگیری و کمکربن است. نمایشگاه باید جایی باشد که این قابلیتها از ایده به فناوری، از فناوری به پروژه و از پروژه به ثروت و قدرت ملی تبدیل شوند.
افشین در پایان گفت: اگر بتوانیم نمایشگاه صنعت ساختمان را به چنین سکویی تبدیل کنیم، موفقیت آن دیگر فقط با تعداد غرفهها و بازدیدکنندگان سنجیده نمیشود؛ بلکه باید دید چند فناوری پس از نمایشگاه وارد پروژه واقعی شده، چه میزان انرژی و منابع صرفهجویی کرده و چه مقدار توان صنعتی و اقتصادی برای کشور ایجاد کرده است.
انتهای پیام/
معاون سیاستگذاری و برنامهریزی توسعه اقتصاد دیجیتال وزارت ارتباطات در گفتوگویی ضمن تشریح جزئیات گزارشهای رسمی اخیر درباره سهم اقتصاد دیجیتال، تأکید کرد: سهم ۷.۱۴ درصدی اقتصاد دیجیتال در سال ۱۴۰۳ را نباید مستقیماً با برآوردهای قبلی مقایسه کرد؛ چراکه تعریف عملیاتی و روش محاسبه تغییر کرده است.
به گزارش وزارت ارتباطات، احسان چیتساز در این گفتوگو با اشاره به چارچوبهای بینالمللی اندازهگیری اقتصاد دیجیتال گفت: اقتصاد دیجیتال فقط اپراتورها و شرکتهای فناوری نیست.
وی افزود: بر اساس چارچوب OECD، اقتصاد دیجیتال را میتوان در سه لایه دید؛ لایه اول هسته اقتصاد دیجیتال شامل شبکههای ارتباطی، اپراتورها، مراکز داده و تجهیزات ICT، لایه دوم اقتصاد پلتفرمی و خدمات دیجیتال و لایه سوم دیجیتالیشدن کل اقتصاد.
بیشتر بخوانید تصویب برنامه اقدام وزارتخانهها در چارچوب تقسیم کار ملی هوش مصنوعی ارائه روشی نوین برای تحلیل تصاویر ماهوارهای با هوش مصنوعی تسهیلات ۴ همتی برای کسبوکارهای دیجیتال؛ دریافت وام در کمتر از ۳ هفته
چیتساز با اشاره به آمار جدید اعلام کرد: در سری جدید و همتعریف، سهم اقتصاد دیجیتال از GDP در سال ۱۴۰۰ حدود ۴.۴۹ درصد، در سال ۱۴۰۱ حدود ۴.۰۱ درصد، در سال ۱۴۰۲ حدود ۵.۴۱ درصد و در سال ۱۴۰۳ به ۷.۱۴ درصد رسیده است.
معاون سیاستگذاری و برنامهریزی توسعه اقتصاد دیجیتال ادامه داد: رشد ارزش افزوده واقعی اقتصاد دیجیتال در سال ۱۴۰۳ بر مبنای قیمتهای ثابت، ۳۵.۸ درصد گزارش شده است.
وی درباره تناقض احتمالی این آمار با اظهارات معاون علمی رئیسجمهور توضیح داد: باید بین سه مفهوم اقتصاد دیجیتال، اقتصاد دانشبنیان و نوآوری تفاوت بگذاریم. این سه حوزه همپوشانی دارند، اما یکی نیستند.
چیتساز بر ضرورت راستیآزمایی و انتشار روششناسی تأکید کرد و گفت: اگر عدد ۷.۱۴ درصد قرار است مبنای سیاستگذاری، بودجه، تنظیمگری و ارزیابی عملکرد دولت باشد، باید بتوان آن را از نظر علمی بازتولید کرد.
وی افزود: حداقل باید تعریف عملیاتی اقتصاد دیجیتال، کدهای فعالیت اقتصادی ISIC، نحوه تفکیک سه لایه، منابع داده، روش محاسبه ارزش افزوده و شاخصهای قیمت منتشر شود.
معاون سیاستگذاری و برنامهریزی توسعه اقتصاد دیجیتال با احتیاط درباره سالهای ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵ گفت: هنوز حسابهای ملی و حساب اقماری اقتصاد دیجیتال این سالها منتشر نشده است و نمیتوان درباره سهم قطعی این دو سال حکم داد.
وی تصریح کرد: افزایش سهم اقتصاد دیجیتال از GDP الزاماً به معنای بهبود وضعیت اقتصاد دیجیتال نیست؛ سهم یک نسبت است و باید رشد اقتصاد دیجیتال و سلامت آن را از افزایش سهم تفکیک کرد.
چیتساز با تأکید بر اینکه عدد ۷.۱۴ درصد دماسنج است، نه تشخیص بیماری، گفت: برای من اقتصاد دیجیتال سالم یعنی همزمان رشد واقعی ارزش افزوده، افزایش سرمایهگذاری، توسعه شبکه، افزایش کیفیت اینترنت، رشد اشتغال تخصصی و افزایش تابآوری.
معاون سیاستگذاری و برنامهریزی توسعه اقتصاد دیجیتال درباره هدف ماده ۶۴ برنامه هفتم اظهار کرد: رسیدن به سهم ۱۰ درصدی دشوار است، اما غیرممکن نیست.
وی افزود: برای تحقق آن باید اقتصاد اپراتورها اصلاح شود، شبکه ملی اطلاعات و فیبر نوری توسعه یابد، ثبات مقرراتی ایجاد شود، سرمایهگذاری در شرکتهای نوآور افزایش یابد و صنایع بزرگ دیجیتالی شوند.
چیتساز با دفاع از توسعه شبکه ملی اطلاعات گفت: شبکه ملی اطلاعات تابآوری اقتصاد دیجیتال را به شکل جدی افزایش میدهد، اما جایگزین اینترنت جهانی نیست و نباید هم چنین تعریفی از آن داشته باشیم.
وی معماری مطلوب را «دو لایه» دانست و افزود: لایه اول تابآوری ملی است و لایه دوم اتصال جهانی و رشد اقتصادی.
معاون سیاستگذاری و برنامهریزی توسعه اقتصاد دیجیتال با انتقاد از سرمایهگذاری روی موتورهای جستوجوی سنتی گفت: اشتباه است اگر امروز میلیاردها تومان صرف کنیم تا موتور جستوجوی نسل قبل را بازسازی کنیم.
وی تصریح کرد: باید به سمت معماری جدید برویم؛ اول اپراتور هوش مصنوعی، بعد مدلهای زبانی فارسی، دادههای باکیفیت، جستوجوی مولد، دستیارهای هوشمند و در نهایت عاملهای هوشمند.
چیتساز درباره امنیت شبکه ملی اطلاعات تأکید کرد: هدف فقط خرید تجهیزات امنیتی نیست؛ باید به سمت امنیت زنجیره تأمین برویم.
وی افزود: در زیرساخت حیاتی، امنیت زنجیره تأمین به اندازه امنیت خود تجهیزات مهم است.
معاون سیاستگذاری و برنامهریزی توسعه اقتصاد دیجیتال یکی از ریشههای شکاف ظرفیت و تقاضا را اقتصاد نامناسب بخش ارتباطات دانست و گفت: سرکوب تعرفهای از سال ۱۳۹۸ شروع شد و به اقتصاد هسته دیجیتال آسیب زد.
وی درباره خسارتهای جنگ تحمیلی اظهار کرد: باید بین جبران خسارت و تأمین مالی بازسازی و تداوم فعالیت تفاوت بگذاریم.
چیتساز تأکید کرد: هدف ما بازآرایی فعالیتهای جاری، بازسازی ظرفیت ازدسترفته و افزایش تابآوری برای بحران بعدی است.
معاون سیاستگذاری و برنامهریزی توسعه اقتصاد دیجیتال در جمعبندی اظهار کرد: مهمترین درس این تجربه این است که امنیت پایدار در فضای مجازی با قطع ارتباطات ایجاد نمیشود؛ با ساختن زیرساختی ایجاد میشود که هم در برابر بحران مقاوم باشد و هم امکان حکمرانی مؤثر ملی و اتصال به جهان را حفظ کند.
وی خاطرنشان کرد: موفقیت ما را نه ۷.۱۴ درصد و نه حتی ۱۰ درصد تعیین میکند. موفقیت زمانی است که مردم و بنگاهها این رشد را در کیفیت بهتر خدمات، اینترنت پایدارتر، فرصتهای شغلی بیشتر و رفاه بیشتر احساس کنند.
انتهای پیام/
معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان رئیسجمهور در حاشیه بازدید از بیستوششمین نمایشگاه بینالمللی صنعت ساختمان، با تشریح پارادایم جدید معاونت علمی و حرکت از فناوری و نوآوری به سمت ایجاد قابلیتهای پایدار و تکرارپذیر، اظهار کرد: یکی از برنامههایی که معاونت علمی در آغاز این مسیر دنبال کرده، طرح هاتف است.
به گزارش معاونت علمی ریاستجمهوری، حسین افشین با بیان اینکه معاونت علمی در رویکرد جدید خود به دنبال تبدیل ایده به بازار و هدایت زنجیرههای شکلگیری فناوری است، افزود: در معاونت علمی دنبال این هستیم که ایده را به بازار تبدیل کنیم و در این میان زنجیرهها را هدایت کنیم.
وی ادامه داد: برای حوزههای نوظهوری که ممکن است به دلیل نبود بازار شکلگرفته، سرمایهگذاری کافی روی آنها وجود نداشته باشد، طرحی هدایتگر با عنوان هاتف تعریف شده است.
معاون علمی رئیسجمهور تصریح کرد: در قالب این طرح، حوزههایی که دانش و ظرفیت فناورانه آنها در دانشگاه وجود دارد، شناسایی میشوند و تلاش میکنیم هستههای پژوهشی فعال در این حوزهها را به شرکتهای فناور تبدیل کنیم. این شرکتهای فناور نیز در ادامه، در پارکهای علم و فناوری و با استفاده از ظرفیتهای حمایتی، مسیر تبدیل شدن به شرکتهای دانشبنیان را طی خواهند کرد.
افشین با تأکید بر اینکه طرح هاتف با هدف ایجاد یک زنجیره پیوسته از ایده تا بازار طراحی شده است، گفت: ما یک زنجیره تعریف کردهایم که به ما اجازه میدهد ایدهای را که یک نخبه، عضو هیئت علمی، دانشگاهی یا یک جوان متخصص و صاحب ایده دارد، در یک مسیر مشخص به محصول برسانیم.
وی با اشاره به اینکه رسیدن به محصول پایان مسیر توسعه فناوری نیست، تصریح کرد: وقتی ایده به محصول رسید، آیا کار پایان پیدا کرده است؟ خیر. تا اینجا فناوری اتفاق افتاده است، اما ما دنبال نوآوری هستیم.
رئیس بنیاد ملی نخبگان ادامه داد: نوآوری یعنی فناوری بتواند خلق اثر کند؛ یعنی یک اثر اقتصادی، اجتماعی و اقتداری داشته باشد؛ بنابراین وقتی از نوآوری صحبت میکنیم، منظور این است که فناوری را به یک اثر مؤثر تبدیل کنیم.
افشین در ادامه با تأکید بر ضرورت عبور از مفهوم نوآوری و رسیدن به قابلیت، اظهار کرد: آیا ایجاد اثر اقتصادی و اجتماعی کافی است؟ پاسخ امروز به این پرسش نه است و به همین دلیل است که بر قابلیت تأکید دارم و معتقدم نوآوری باید به قابلیت تبدیل شود.
معاون علمی رئیسجمهور قابلیت را به معنای تکرارپذیری موفقیتها دانست و افزود: قابلیت یعنی بتوانید یک موفقیتی را که به دست آوردهاید، تکرار کنید. ما امروز دنبال این هستیم که از فناوری و نوآوری عبور کرده و به قابلیت برسیم؛ قابلیتی که بتواند در مقیاس ملی ایجاد شود، استمرار پیدا کند و بهصورت پایدار توسعه یابد. توسعه هوش مصنوعی در مسیر ایجاد قابلیت دانشبنیان
افشین یکی از مهمترین قابلیتهای مورد نیاز کشور را در شرایط کنونی، هوش مصنوعی دانست و گفت: یکی از قابلیتهایی که باید به آن برسیم، هوش مصنوعی است. اما هوش مصنوعی را نباید صرفاً به شکل یک محصول منفرد دید.
وی ادامه داد: برای مثال، اینکه بگوییم با استفاده از هوش مصنوعی توانستهایم دادههای ساختمانی را بخوانیم، سامانهای طراحی کردهایم که آموزش میبیند، فرمان صادر میکند و یک مسئله مشخص را حل میکند، به معنای پایان مسیر نیست. ما دنبال این هستیم که هوش مصنوعی در کشور به یک قابلیت تبدیل شود.
معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان رئیسجمهور با اشاره به فعالیت ستاد توسعه فناوری و کاربردهای هوش مصنوعی اظهار کرد: فرآیند هوش مصنوعی در کشور در قالب ستاد مربوطه، بهصورت منظم و با حضور معاون اول رئیسجمهور دنبال میشود و همین هفته نیز هشتمین جلسه این ستاد برگزار شد. هدف ما این است که هوش مصنوعی را از سطح محصولات و کاربردهای منفرد عبور داده و به یک قابلیت ملی تبدیل کنیم.
افشین در تشریح الزامات ایجاد چنین قابلیتی گفت: باید ببینیم فرایند ایجاد قابلیت اجرایی چیست و ضمانت اجرایی آن چگونه شکل میگیرد. بر اساس اصولی که در دنیا نیز دنبال میشود، ما در برخی حوزهها باید تسهیلگر باشیم، در برخی حوزهها تنظیمگر باشیم و زیرساختهای لازم را آماده کنیم. در کنار این موارد، باید آزمایشگاههای صحتسنجی و سندباکس نیز داشته باشیم.
وی افزود: اگر سندباکس و زیرساختهای صحتسنجی وجود نداشته باشد، ممکن است کدهایی وارد فرآیند شوند که فریبدهنده باشند یا نتوانند عملکرد مورد انتظار را ارائه دهند؛ بنابراین ایجاد این زیرساختها بخشی از مسیر رسیدن به قابلیت ملی در حوزههای فناورانه است.
معاون علمی رئیسجمهور با اشاره به توسعه زیرساختهای پردازش هوش مصنوعی در کشور طی سالهای اخیر اظهار کرد: ما فکر میکنیم در یک بازه زمانی حدود سه سال میتوانیم مسیر ایجاد قابلیتهای جدی در این حوزه را دنبال کنیم. باید توجه داشت که تا دو سال پیش، زیرساخت پردازش هوش مصنوعی در کشور به این شکل وجود نداشت، اما در همین فاصله کوتاه، زیرساخت بسیار خوبی در کشور آماده شده و در حال افزایش نرخ رشد آن هستیم.
وی ادامه داد: امروز جایگاه کشور از نظر علمی مناسب است و امیدواریم در حوزه کاربردپذیری نیز بتوانیم این جایگاه را به شکل محسوسی ارتقا دهیم. در سال جاری نیز در شاخصهای مرتبط با کاربردپذیری، بهبود قابل توجهی داشتهایم.
افشین با اشاره به فاصله میان تولید علم و کاربردیسازی فناوری گفت: البته فاصله میان جایگاه علمی و کاربردپذیری ما همچنان زیاد است، اما این فاصله در حال کاهش است. باید توجه داشت که کار علمی و کاربردی، بهویژه در حوزههای نوظهور، الزاماً زودبازده نیست.
وی برای تبیین این رویکرد افزود: برخی از این فعالیتها شبیه درخت گردو هستند؛ وقتی یک درخت گردو میکارید، در سال اول و دوم محصول نمیدهد، اما در مقابل، محصول و دوام آن میتواند ماندگار باشد. ما نیز به دنبال کارهای نمایشی و فعالیتهای سطحی نیستیم؛ به دنبال مسیرهایی اصیل، پیوسته و منسجم هستیم که بتوانند اثرگذاری طولانیمدت ایجاد کنند.
معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانشبنیان رئیسجمهور با تأکید بر پرهیز از رویکردهای نمایشی در توسعه فناوری تصریح کرد: ما دنبال جرقههای کوتاهمدت و محصولاتی که صرفاً برای مدت کوتاهی مطرح شوند نیستیم؛ بلکه میخواهیم یک مسیر روشن و پایدار ایجاد کنیم. هدف این است که زنجیرهای شکل بگیرد که از ایده و دانش آغاز شود، به فناوری و نوآوری برسد و در نهایت به قابلیت و اثر اقتصادی، اجتماعی و اقتداری تبدیل شود.
وی با اشاره به تغییر رویکرد رسمی معاونت علمی اظهار کرد: در پارادایم جدیدی که معاونت علمی از مردادماه بهصورت رسمی اعلام کرده است، ما به سمت پارادایم قدرتبنیان حرکت میکنیم. در این پارادایم، قابلیت بهعنوان یکی از پارامترهای اصلی مورد توجه قرار میگیرد.
افشین ادامه داد: وقتی با یک شرکت دانشبنیان صحبت میکنم، تأکید میکنم شرکتی که نتواند دانش خود را بهصورت مستمر تکثیر و بهروزرسانی کند، دیگر با الزامات این پارادایم همخوان نیست. فناوری دائماً در حال تغییر است و نمیتوان صرفاً به موفقیتهای گذشته تکیه کرد.
وی افزود: به همین دلیل، ما بهعنوان هدایتگر باید به شرکت دانشبنیان بگوییم که حمایتهای ما از یک محصول یا فناوری، مادامالعمر نیست. ممکن است یک فناوری پنج سال پیش، فناوری درخشان و شایسته حمایت بوده باشد و یک شرکت را به یک شرکت دانشبنیان تبدیل کرده باشد، اما امروز همان فناوری ممکن است دیگر فناوری جدید و رقابتپذیری محسوب نشود.
معاون علمی رئیسجمهور تأکید کرد: این ادبیات را در حال جاری کردن در اکوسیستم فناوری و نوآوری کشور هستیم؛ چراکه هدف ما صرفاً افزایش تعداد شرکتها یا محصولات نیست، بلکه ایجاد شرکتها و فناوریهایی است که بتوانند بهصورت مستمر دانش خود را بهروز کنند، تکثیر کنند و قابلیتهای جدید ایجاد کنند.
وی با اشاره به نقش اجزای مختلف زیستبوم در تحقق این رویکرد گفت: این مسیر بدون همکاری اجزای اکوسیستم امکانپذیر نیست و باید با کمک شرکتهای دانشبنیان، استادان دانشگاه، پارکهای علم و فناوری، مراکز نوآوری، کارخانههای نوآوری، رسانه و نظام آموزشی کشور دنبال شود.
افشین نقش نظام آموزشی را در شکلگیری فرهنگ نوآوری و دانشبنیان از سنین پایین مهم دانست و گفت: اگر به دنبال کشوری هستیم که بخواهد در علم و فناوری قدرتمند شود، باید آموزش در مدارس نیز متفاوت شود. خلاقیت و فرایند دانشبنیانی باید از کودکی در جامعه نهادینه شود.
وی خاطرنشان کرد: مسیر قدرتبنیان شدن کشور، مسیری یکپارچه است که از مدرسه و پرورش خلاقیت آغاز میشود، در دانشگاه با تولید دانش و شکلگیری هستههای پژوهشی ادامه پیدا میکند، از طریق طرحهایی مانند هاتف به سمت شرکتهای فناور و دانشبنیان هدایت میشود، با توسعه فناوری و نوآوری به محصول و اثر میرسد و در نهایت با ایجاد قابلیتهای تکرارپذیر، به قدرت اقتصادی، اجتماعی و اقتداری کشور تبدیل میشود.
معاون علمی رئیسجمهور در پایان تأکید کرد: هدف نهایی این مسیر، ایجاد جرقههای کوتاهمدت یا صرفاً تولید محصول نیست؛ بلکه ایجاد یک مسیر روشن، اصیل، پیوسته و منسجم برای تبدیل ایده و دانش به فناوری، فناوری به نوآوری، نوآوری به قابلیت و قابلیت به قدرت ملی است؛ مسیری که طرح هاتف یکی از حلقههای مهم آن برای هدایت ظرفیتهای دانشگاهی و پژوهشی به سمت بازار و اقتصاد دانشبنیان به شمار میرود.
انتهای پیام/
به گزارش سیتنا، در ادامه، به بررسی نحوه عملکرد این پچ، نتایج آزمایشهای حیوانی و چشمانداز آینده آن میپردازیم.
چگونه کار میکند؟
پچ از سه جزء کلیدی تشکیل شده است: لایه گرافن متخلخل: با استفاده از لیزر روی پلاستیک ایجاد میشود و نور را به گرما تبدیل میکند. اکسید مس: درون گرافن قرار گرفته و با گرم شدن پچ، یونهای مس را آزاد میکند. پلیدیمتیلسیلوکسان: به پچ کمک میکند تا بهخوبی روی پوست قرار بگیرد.
این پچ از روش فتوترمال تراپی (Photothermal Therapy) استفاده میکند که در آن نور خورشید به گرما تبدیل میشود و سلولهای سرطانی را تحت فشار قرار داده و آنها را از بین میبرد. همچنین یونهای مس آزادشده از پچ، به سلولهای سرطانی آسیب میرسانند و باعث مرگ آنها میشوند.
نتایج آزمایشهای حیوانی
محققان این پچ را روی موشهای مبتلا به ملانوما آزمایش کردند: گروه کنترل (بدون پچ): همه موشها مردند. گروه درمان (با پچ): نرخ بقای ۸۰٪ پس از یک ماه.
پچ همچنین باعث آزادسازی مولکولهایی شد که سیستم ایمنی را برای حمله به سلولهای سرطانی تحریک میکنند (DAMPs). این یعنی پچ نهتنها تومور را نابود میکند، بلکه واکنش ایمنی گستردهتری علیه سرطان ایجاد میکند.
آینده درمان
این پچ هنوز در مراحل اولیه است و نیاز به آزمایشهای بیشتر روی حیوانات و سپس انسان دارد. اما ویژگیهای مثبت آن عبارتند از: قابل استفاده مجدد: تا ۳ بار بدون افت عملکرد غیرتهاجمی: بدون نیاز به جراحی، سوزن یا پرتودرمانی سازگار با بدن: انعطافپذیر و قابل کشش
آیندهای بدون جراحی برای درمان سرطان پوست
پچ پوستی جدید میتواند روش درمان ملانوما را متحول کند. با ترکیب فتوترمال تراپی و یونهای مس، این پچ نهتنها سلولهای سرطانی را نابود میکند، بلکه سیستم ایمنی را برای مبارزه با سرطان تقویت میکند. اگر این تحقیقات به مرحله انسانی برسد، درمان سرطان پوست به سادگی چسباندن یک پچ روی پوست خواهد بود.
جدول اطلاعات کلیدی
انتهای پیام
مقاله مشترک محمدجواد شایگانفرد عضو هیئت علمی دانشکده هوش مصنوعی و کامپیوتر دانشگاه علم و فرهنگ و سپهر سماواتی دانشآموخته رشته کارشناسی ارشد مهندسی کامپیوتر ـ نرمافزار که برآمده از پایاننامه کارشناسی ارشد این دانشآموخته است، با عنوان «A lightweight transfer learning framework with dynamic data augmentation for few-shot remote sensing image classification» در مجله Geomatica از انتشارات Elsevier منتشر شد.
به گزارش دانشگاه علم و فرهنگ، این پژوهش به ارائه یک چارچوب سبک و کارآمد مبتنی بر هوش مصنوعی برای طبقهبندی تصاویر سنجش از دور در شرایط کمبود دادههای آموزشی میپردازد.
پژوهشگران در این مطالعه با ترکیب روشهای یادگیری انتقالی و افزایش پویای دادهها، روشی را ارائه کردهاند که امکان آموزش مدلهای یادگیری عمیق را با حجم محدودی از تصاویر برچسبگذاریشده فراهم میکند.
کمبود دادههای برچسبگذاریشده یکی از چالشهای مهم در توسعه مدلهای هوش مصنوعی برای تحلیل تصاویر ماهوارهای است؛ چراکه تهیه و برچسبگذاری این دادهها به زمان و منابع قابلتوجهی نیاز دارد.
چارچوب پیشنهادی این پژوهش با هدف کاهش وابستگی مدل به حجم بالای دادههای آموزشی طراحی شده است.
نتایج آزمایشها روی تصاویر ماهوارهای نشان داد که روش پیشنهادی، ضمن حفظ کارایی محاسباتی و سبکبودن مدل، موجب کاهش خطای طبقهبندی و بهبود عملکرد آن میشود.
این ویژگی میتواند استفاده از مدلهای هوش مصنوعی را در شرایطی که دادههای آموزشی محدود یا منابع محاسباتی در دسترس کم است، امکانپذیرتر کند.
یافتههای این پژوهش میتواند در حوزههایی همچون پایش محیطزیست، نقشهبرداری کاربری و پوشش اراضی، کشاورزی هوشمند، مدیریت بحران، پایش منابع طبیعی و تحلیل تصاویر ماهوارهای کاربرد داشته باشد.
این مقاله در مجله Geomatica از انتشارات Elsevier منتشر شده، در پایگاه Scopus نمایه میشود و در چارک Q۲ قرار دارد.
انتهای پیام/
