رضا فتحاللهیپور تهیهکننده سریال «اعتراف میکنم» که این روزها از پلتفرم فیلمنت در حال پخش است، در گفتوگو با خبرنگار ایلنا، اظهار کرد: اولین آیتم جذاب سریال «اعتراف میکنم» برای من این بود که با ۶ کارگردان کار اولی و یک کریتور (طراح) همکاری کنم، همیشه دوست داشتم از کسانی که راهی برای ورود به سینما پیدا نمیکنند اما استعداد دارند حمایت کنم. قطعاً این کار با ریسکهایی همراه است اما من ریسکش را پذیرفتم و خوشبختانه آنچه که مدنظر داشتیم شکل گرفت و سریال «اعتراف میکنم» ساخته شد در حالیکه بسیاری از همکاران به من میگفتند که این کار را انجام نده چون ممکن است تجربه موفقی نباشد و منجر به شکست اثر شود.
فتحاللهیپور درباره الگو گرفتن از تولید سریالهای خارجی در ساخت «اعتراف میکنم» گفت: در ساخت این سریال ما از روند و پروسه ساخت سریالهای خارجی الگو گرفتیم، به هر حال این ریسک وجود دارد که شما با کارگردانهای مختلف یک سریال را بسازید و به لحاظ ساختار اثر انسجام نداشته باشد. در کشورهایی که صنعت سریالسازی با قدرت جریان دارد مطمئناً حمایت کمپانیها و سرمایهگذارها بسیار جدی است اما در کشور ما این شرایط وجود ندارد و من خودم ریسک شکست مالی را پذیرفتم و خوشحالم که این ریسک نتیجه داد و با اثر باکیفیت و جالب توجهی روبرو هستیم و سریال «اعتراف میکنم» ثابت میکند که اگر به جوانان مستعد اعتماد کنید قطعاً نتیجه خواهید گرفت و فقط باید به آنها مهلت دهیم.
وی افزود: البته جدا از کارگردانها که کار اولی بودند دیگر عوامل سریال افراد باتجربه و کارکشته هستند مثل آقای نجفی که مدیر فیلمبرداری اثر است یا نیما حسنی نسب که طراح این مجموعه به حساب میآید و دیگر عوامل همگی حرفهای هستند و حضور این افراد هم به انسجام لازم برای این سریال کمک کرد. برخی مواقع در ساخت یک سریال یا فیلم سینمایی از یک بازیگر باتجربه استفاده میشود و با خیال راحت از بازیگران شناختهنشده در کنار این فرد باتجربه استفاده میکنند چون او میتواند به خوبی دیگر افراد گروه بازیگران را مثل یک کاپیتان مدیریت کند اما اگر همه بازیگران افراد کمتجربه باشند کار بسیار سخت میشود.
این تهیهکننده درباره قصههایی که در سریال «اعتراف میکنم» روایت میشوند، گفت: تقریباً الگوهای اصلی ما سریال «Criminal» است که از نتفلیکس پخش شد. جالب است بگویم که این سریال هم در آرشیو فیلمنت وجود دارد و پس از پخش «اعتراف میکنم» بازدید آن افزایش پیدا کرده چون مخاطبان به سراغ این اثر میروند و این دو را با هم مقایسه میکنند. اگر آن سریال را دیده باشید دکور «اعتراف میکنم» هیچ فرقی با آن ندارد و ما قصد داشتیم که اگر قرار است کپی کنیم حتماً باید به اثر اصلی وفادار باشیم و دقیقاً دکورمان هم شبیه آن باشد. اگر قرار باشد شما فقط یک ایده را از یک مجموعه بگیرید موضوع فرق میکند اما ما کلیت قصه را از آن سریال گرفتیم و آن را ایرانیزه کردیم.
وی افزود: ۵ کشور این سریال را ساختهاند و قصههای آن را بومی منطقه خود کردهاند. برای ما هم جذاب بود که سراغ این اثر برویم و دقیقاً همان را بسازیم و به نظرمان آمد که در مدل ایرانی شده «Criminal» اگر نیروی انتظامی پیگیر پروندهها باشد منطقیتر است و به همین اثر نیروی انتظامی را انتخاب کردیم و خوشبختانه ناجی هنر هم همیشه با ما همکاری داشت و کمترین دخالتی در این سریال صورت نگرفت. در سریال «اعتراف میکنم» فضا و دکورها بازسازی شدهاند ولی قصهها فرق دارند و قصه و شخصیتها را برای بومی کردن اثر در نظر گرفتیم تا سریال بتواند مخاطب را با خود همراه کند.
فتحاللهیپور در ادامه تأکید کرد: در بسیاری از سریالهایی که از شبکههای خارجی پخش میشوند شاهد هستیم که نمرات قسمتهای مختلف این سریالها در سایتهایی مثل IMDB برخی مواقع ۷ یا ۸ است و برخی قسمتها هم نمرهشان به بالای ۹ میرسد که نگاه کارگردان و شکل کارگردانی او تفاوتها را نشان میدهد. در سریال «اعتراف میکنم» ما با کارگردانهای مختلفی کار کردیم که هر کدوم سلیقه، نگاه و ذوق فیلمسازی خودشان را دنبال کردند و این کمک کرد تا اثر از یکنواختی خارج شود. شاید اگر کل سریال با یک کارگردان ساخته میشد تنوع لازم را در «اعتراف میکنم» شاهد نبودیم.
این تهیهکننده درباره ادامه تولید سریال و ساخت فصلهای بعدی آن گفت: هنوز برنامهای برای ساخت فصل بعدی سریال نداریم اما اگر قرار بر ادامه باشد شاید تغییراتی اساسی در سریال ایجاد کنیم و کلاً آن را به شکلی دیگری بسازیم و احتمالاً کاراکترها و لوکیشن تغییر خواهد کرد.
وی در پایان درباره واقعی بودن فضایی که قصه در آن روایت میشود و ما به ازای واقعی آن فضا در واقعیت، گفت: جایی به نام «مرکز پروندههای راکد» وجود ندارد و ما این جا را خودمان خلق کردیم تا در قصه آزادی عمل بیشتری داشته باشیم و هر چه میگوییم به جایی یا کسی بر نخورد و برای سریال حاشیهسازی نشود. انتهای پیام/
هفته گذشته فرصت دیدن این نمایشگاه را داشتم؛ نمایشگاهی که با بازخوانی بخشی از گنجینه کمتر دیدهشده موزه و رونمایی از شش آلبوم نفیس قرن نوزدهم از ایرانِ دوره قاجار، عثمانی و ژاپن، بیش از آنکه فقط تاریخ عکاسی را روایت کند، ما را به تأمل درباره چگونگی دیدن جهان دعوت میکند.
دویست سال عکاسی، در واقع دویست سال تلاش انسان برای ثبت لحظه، حافظه و واقعیت است؛ دوربینی که هم جنگ و ویرانی را دیده و هم سفر، شادی، فرهنگ، هنر، میراث و زیباییهای جهان را.
اما پشت هر قاب ماندگار، فقط یک نگاه خلاق نیست؛ یک انسان هم ایستاده است. انسانی که گاهی ساعتها انتظار کشیده، کیلومترها سفر کرده، خستگی، سرما و گرما را تحمل کرده و در لحظههای دشوار، برای ثبت یک تصویر، خطر را به جان خریده است. صبر، بردباری و رنج عکاس، بخش دیدهنشده بسیاری از عکسهای دیدهشده جهان است.
شاید عکاسی از همینجا فراتر از ثبت یک تصویر میرود؛ عکاس برای دیدن، گاهی رنج میکشد و برای دیدهشدنِ جهان، از خودش میگذرد.
عکاسی در دو قرن گذشته، فقط حافظه جنگها و فجایع نبوده است. بسیاری از مقصدهای گردشگری، حوادث، رویدادها، آیینها، بناها، چهرهها و میراث ملتها، پیش از آنکه در جهان شناخته شوند، از دریچه دوربین عکاسان دیده شدهاند. یک عکس میتواند مقصدی را به سفر دعوت کند، میراثی را از فراموشی نجات دهد و انسانی را در دورترین نقطه جهان، با زندگی انسانی دیگر آشنا کند.
امروز، انسانرسانهها با تلفن همراه روایت خود را میسازند و هر کسی میتواند داستان یک شهر، یک روستا، یک سفر یا یک میراث را ثبت و روایت کند. این فرصت بزرگی است اما مسئولیت عکاس نیز بزرگتر شده است. زیرا هر تصویر، فقط یک تصویر نیست؛ روایتی است که از یک انسان و یک سرزمین برای مخاطب جهانی بیان میشود.
در آستانه سومین قرن عکاسی، شاید پرسش مهم همین باشد: در عصر تصویرهای بیشمار و حتی تصویرهای بدون عکاس، هنوز چه چیزی عکاسی را ماندگار میکند؟
شاید پاسخ همچنان همان چیزی باشد که هیچ فناوری نمیتواند جای آن را بگیرد: چشم و ذهن انسان.
امروز، روز جهانی عکاسی، یاد و نام عکاسان هنرمندی را که در میان ما نیستند، اما لحظات مهم تاریخ و زندگی مردم ایران را برای همیشه در حافظه تصویری این سرزمین ثبت کردند، گرامی میداریم و برای عکاسان پرتلاش امروز بهترینها را آرزو میکنیم؛ برای نگاه خلاقشان، برای صبرشان، برای رنجهایی که دیده نمیشود و قابهایی که دیده میشوند.
به احترام عکاسانی که جهان را فقط تماشا نمیکنند؛ میایستند، صبر میکنند، میبینند و سرانجام، لحظهای از زندگی را برای همیشه به ما بازمیگردانند.
روز جهانی عکاسی مبارک.
فعال حوزه گردشگری
به گزارش آفتاب نیوز،
در ادامه میتوانید از جزئیات نمایشگاههای جاری مطلع شوید.
«صُ/ل/ب»
براساس گزارش ایسنا، نمایشگاه گروهی «صلب» به کیوریتوری مهرداد افسری از جمعه ۳۰ مردادماه در گالری «آرتیبیشن» واقع در خیابان ولیعصر، بالاتر از خیابان فرشته، روبهروی بانک صنعت و معدن، پلاک ۲۷۹۸ افتتاح میشود.
علاقهمندان میتوانند هر روز از ساعت ۱۴ تا ۲۰ و جمعهها از ساعت ۱۶ تا ۲۰ برای بازدید از نمایشگاه، به گالری مراجعه کنند.
«پنجاه هفتاد؛ گفتوگو روی کاغذ»
نمایشگاه گروهی «پنجاه هفتاد؛ گفتوگو روی کاغذ» با نمایش آثاری از ۳۶ هنرمند و با کیوریتوری آرش تنهایی - ۳۰ مردادماه - در گالری «دنا» واقع در میدان فردوسی، خیابان سپهبد قرنی، بالاتر از طالقانی، کوچه سوسن، پلاک ۴، واحد ۲ افتتاح میشود.
افتتاحیه این نمایشگاه از ساعت ۱۶ تا ۲۱ برگزار میشود و علاقهمندان میتوانند از ۲ تا ۲۰ شهریورماه، از ساعت ۱۶ تا ۲۰ از آثار این نمایشگاه بازدید کنند. گالری روزهای شنبه و یکشنبه تعطیل است.
بیجانی
نمایشگاه انفرادی نقاشی «بیجانی» از آیدین خانکشیپور تا سهشنبه ۱۰ شهریورماه در نگارخانه «هور» واقع در خیابان مطهری، خیابان میرزای شیرازی شمالی، کوچه نعیمی، شماره ۱۲ برپاست.
این گالری شنبهها تعطیل است و سایر روزهای هفته میتوان از ساعت ۱۵ تا ۲۰ از نمایشگاه آن بازدید کرد.
پس از آخرین زخم
نمایشگاه انفرادی نقاشی «پس از آخرین زخم» از سندس حمیدیان تا یکشنبه ۸ شهریورماه در گالری «کیمن» واقع در خیابان الهیه، کوچه اخگری، کوچه آناهیتا، پلاک ۱۰ برپاست.
علاقهمندان میتوانند همهروزه از ساعت ۱۵ تا ۲۱ از نمایشگاه این گالری بازدید کنند.
ازماندگی
نمایشگاه گروهی نقاشی و حجم «ازماندگی» تا سهشنبه ۱۷ شهریورماه در گالری «شیرین» واقع در خیابان کریمخانزند، خیابان سنایی، کوچه سیزدهم، پلاک ۵ برپاست.
این گالری دوشنبهها تعطیل است و علاقهمندان میتوانند سایر روزهای هفته از ساعت ۱۱ تا ۱۹ از نمایشگاه آن بازدید کنند.
