در روزهایی که صدای جنگ بار دیگر در خاک ایران شنیده میشود، نام احمدرضا درویش یادآور سینماگری است که ۲۰ سال قبل نگران نفاق داخلی بود و ریشۀ گلولههای خارجی را اسلحههایی میدانست که در داخل کشور نشانهگیری میکنند. او در زادروز ۶۵ سالگیاش در آرزوی به ثمر رسیدن روایتش از حماسه بزرگ تاریخ معاصر ایران است.
او که فیلمهای ماندگار «سرزمین خورشید» و «کیمیا» را در ۳۰ سالگی و اوج جوانی ساخته، با «متولد ماه مهر» تصویر دیگری از سینمای اعتراضی دهه ۷۰ را جلوی دوربین برد تا یکی از آثار شاخصی را که در دسته سینمای سیاسی شناخته میشوند در کارنامه کاریاش ثبت کند. پس از آن، «دوئل» در سال ۱۳۸۲ ساخته شد که تقریبا اولین فیلم گران و پرخرج سینمای بعد از انقلاب نامیده میشد و با حضور ستارۀ سالهای دور سینما سعید راد و چهرههای جوان و نامداری همچون هدیه تهرانی، پژمان بازغی و کامبیز دیرباز از فیلمهای پرسر و صدای زمان خود شد.
درویش بعد از «دوئل» حدود ۱۰ سال از عمر خود را صرف آمادهسازی و ساخت «رستاخیز» کرد تا یکی از دو آروزیش یعنی روایتی سینمایی از عاشورا برآورده شود. این فیلم با همراهی نامدارانی از سینمای ایران و جهان در جلو و پشت دوربین ساخته شد و جوایز متعددی هم از جشنواره فجر گرفت اما بخاطر نمایش دادن چهره ابوالفضل العباس علیهالسلام، بیش از یک دهه است که مجوز اکران در سینماهای داخلی را ندارد و فقط اجازه نمایش در پلتفرهای اینترنتی را گرفت.
البته درویش تاکید دارد که بالاخره این فیلم از کشو درمیآید و دیده میشود. او میگوید: «صبر من زیاد است و میدانم بالاخره «رستاخیز» اکران میشود. شاید وقتی دیگر اسمی از ما نیست، حتی صد سال دیگر ولی بالاخره دیده میشود. مگر «رستاخیز» فقط برای جشنواره بوده که داخل قوطی برود؟»
کارگردان فیلمهای «آخرین پرواز» و «آذرخش» که با وجود صبوری برای «رستاخیز»، از بیمهریها و محدودیتها بر سر این فیلم کم آزرده نشده است، در سالهای اخیر مشغول نگارش و تکمیل کردن فیلمنامهای بوده تا آرزوی دومش را هم عملی کند و فیلمی از فتح خرمشهر بسازد.
اولین بار سال ۱۳۸۴ همزمان با سالروز آزادسازی خرمشهر (سوم خرداد) بود که اعلام شد فیلم «شکوه پیروزی» به کارگردانی احمدرضا درویش بهعنوان پروژه ملی سینمای ایران کلید خواهد خورد و حالا پس از ۲۱ سال این فیلم با نام جدید «درخشش» …
