به گزارش ایسنا، در آغاز، زمین جوان چیزی بیش از یک توپ نرم از سنگ نیمهمذاب نبود و به نحوی، طی صدها میلیون سال، بخشهایی از آن سوپ سنگی به اولین قارهها تبدیل شدند.
اکثر دانشمندان فکر میکنند که پاسخ کاملاً زیر پای ما، در زمینشناسی بیقرار سیاره خودمان نهفته است، اما طبق گفته تیمی به رهبری زمینشناس کریس کرکلند(Chris Kirkland) از دانشگاه کرتین(Curtin) در استرالیا، ممکن است فقط مربوط به زمین نباشد.
آنها استدلال میکنند که رشد قارهها تحت تأثیر چیزی بسیار بزرگتر بوده است؛ سفر طولانی منظومه شمسی از طریق بازوهای مارپیچی کهکشان راه شیری.
این یک ایده جسورانه است، اما محققان میگویند که این ایده در برخی از قدیمیترین مواد معدنی زمین، کریستالهای ریز زیرکون که میلیاردها سال پیش تشکیل شدهاند، حک شده است.
کرکلند میگوید: شاید زمینشناسی مرز اطراف سیستم زمین را بیش از حد محکم کشیده است. پرسش واقعی این نیست که آیا زمین به کهکشان وسیعتر متصل است یا خیر، بلکه این است که آیا این اتصالات سیگنال زمینشناسی به اندازه کافی قوی برای ما باقی گذاشتهاند که بتوانیم آن را تشخیص دهیم یا خیر.
تاریخ زمین در خلاء شکل نگرفته است
از آنجایی که منظومه شمسی هر ۲۵۰ میلیون سال یا بیشتر به دور مرکز کهکشان راه شیری میچرخد، تقریباً هر ۱۵۰ تا ۲۰۰ میلیون سال بارها و بارها از بازوهای مارپیچی کندتر کهکشان که ساختارهای کهکشانی متراکمتری هستند که در آنها گاز و غبار جمع میشوند و ستارههای جدید متولد میشوند، عبور میکند.
این برخوردها زمین را بینصیب نگذاشته است. منظومه شمسی توسط ابر اورت(Oort Cloud) احاطه شده است که یک پوسته کروی وسیع از اجرام یخی است که هزاران برابر دورتر از خورشید نسبت به پلوتو امتداد دارد. تصور میشود بسیاری از دنبالهدارهای طولانیمدت منظومه شمسی از آنجا سرچشمه میگیرند.
با حرکت منظومه شمسی در بازوهای مارپیچی کهکشان راه شیری، برهمکنشهای گرانشی میتوانند اجرام ابر اورت را از جای خود بیرون کرده و آنها را به سمت منظومه شمسی داخلی پرتاب کنند تا به دنبالهدار تبدیل شوند.
محققان استدلال میکنند که این برخوردهای عظیم میتوانستهاند به ایجاد اولین قطعات پایدار پوسته قارهای (بذرهایی که قارههای امروزی در نهایت از آنها …
