مریم رضازاده در گفتوگو با ایسنا، با بیان اینکه نخستین نقش دانشگاه، تولید دانش و فناوری است، بیان کرد: دانشگاهها این وظیفه را به خوبی انجام میدهند و با بهرهمندی از دانشجویان و استادان توانمند، در تولید دانش و فناوری موفق عمل کردهاند. دومین وظیفه دانشگاه، پایش علمی است؛ به این معنا که دانش تولید شده در حوزه محیط زیست برای پایش آلودگیهای زیستمحیطی به کار گرفته شود، اما پایش علمی در دانشگاهها به خوبی انجام نمیشود.
این متخصص و پژوهشگر حوزه آب و محیط زیست با اشاره به سومین نقش دانشگاه افزود: دانشگاه میتواند در سیاستگذاری و تصمیمگیریهای درست کشور در کمک به حل چالشهای محیط زیست نقشآفرینی کند، اما در این زمینه نیز نقش پررنگی ندارد. اغلب هنگام تدوین قوانین، از دانشگاهیان برای اصلاح و تکمیل آنها دعوت نمیشود.
رضازاده با تاکید بر اینکه کشور ما در تولید علم جایگاه خوبی دارد، تصریح کرد: میان دانش تولید شده در دانشگاه و آنچه قرار است در جامعه اجرا شود، فاصله بزرگی وجود دارد. بین دانشگاه، صنعت و مدیریت اجرایی پیوند مؤثری برقرار نیست و این مسئله باعث شده پژوهشها به تولید علم محدود شوند و این دستاوردها کمتر به مرحله اجرا برسند.
فاصله میان پژوهشهای دانشگاهی و تصمیمگیریهای اجرایی در حوزه مدیریت محیط زیست
وی با اشاره به اینکه قوانین موجود صنایع را در قبال آلودگیهایی که ایجاد میکنند جریمه میکنند، اظهار کرد: قوانین ما بیشتر جنبه تنبیهی دارند تا اصلاحی. این جریمهها پرداخت میشوند، اما در بودجههای عمومی گم میشوند و مشخص نیست دقیقاً در چه مسیری هزینه میشوند. این یکی از علتهای فاصله میان پژوهشهای دانشگاهی و تصمیمگیریهای اجرایی در حوزه مدیریت محیط زیست است.
این متخصص و پژوهشگر حوزه آب و محیط زیست با تأکید بر ضرورت اصلاح قوانین اظهار کرد: میتوان قانونی وضع کرد که صنایع را موظف کند در ازای آلودگی ایجادشده، از دانشگاه کمک بگیرند و راهکار رفع آلودگی را از طریق دانشگاه پیدا کنند.
رضازاده ادامه داد: به عنوان مثال، هر صنعت میتواند بخشی را برای ارتباط با دانشگاه اختصاص دهد تا در صورت ایجاد آلودگی هوا یا آب، با دانشگاه وارد تعامل شود و با توجه به نوع آلودگی ناشی از فعالیت خود از دانشگاه بخواهد برای …
