جنگ فقط در خیابانها و ساختمانهای ویران شده جریان نداشت؛ بخشی از آن، پشت تلفنهایی میگذشت که شبانه روز زنگ میخوردند. آن سوی خطوط ۱۸۱۱، زنانی نشسته بودند که همزمان با شنیدن صدای انفجار، نگرانی برای فرزندانشان و لرزش شیشههای ساختمان مدیریت بحران، تلاش میکردند صدای مردم را آرام کنند؛ مردمی که بعضی خانهشان، بعضی عزیزشان را و بعضیها امید خود را از دست داده بودند.
