نمایش «تابوت عهد» به کارگردانی مجتبی جدی از جمله نمایشهایی است که این روزها در مجموعه تئاتر شهر روی صحنه است.
متن این نمایش نوشته نیل لبیوت است که با دراماتورژی حسین رسولی و کارگردانی مجتبی جدی در تالار سایه روی صحنه میرود.
جدی در گفتگو با ایسنا با ارایه توضیحاتی درباره اجرای این اثر نمایشی، از خانهنشینی تعدادی از هنرمندان اصیل تئاتر در شرایط فعلی ابراز تاسف کرد.
این کارگردان تئاتر در آغاز درباره شیوه دراماتورژی این نمایشنامه و تغییراتی که متن بازنویسی شده در قیاس با نمایشنامه اصلی دارد، گفت: نمایشنامه اصلی که متعلق به نویسنده آمریکایی است، منطبق با سنت فکری تئاتر آمریکاست یعنی پر از دیالوگ و گفتگوهای شلاقی مانند نمایشنامههای مارتین مک دونا یا ادوارد آلبی و ... ماجراهای آن در اتاق نشمین و آشپزخانه و ... میگذرد و بسیار رئال است اما از آنجاکه شخصا به درامنویسی مدرن و آثار نویسندگانی مانند بکت، پینتر و ... علاقهمندم، از دراماتورژ کار خواستم تا متن را به این سمت ببرد و این چنین است که در اجرای ما سکوت ، مکث و فضای مینیمال اهمیت ویژهای دارد. الگوی این سبک نمایشنامهنویسی کریل چرچیل است که استاد ناگفتهنویسی است؛ چیزهایی را نمیگوید تا مخاطب آنها را کشف کند.
جدی درباره رویکرد ظریف این نمایشنامه به ماجرای ۱۱ سپتامبر و اینکه نمایش اشاره مستقیمی به این ماجرا ندارد، توضیح داد: در متن اصلی اتفاق ۱۱ سپتامبر موتور محرک داستان است و در نمایشنامه اشارهای به آن نمیشود و صحبتی درباره برجهای دوقلو نیست بلکه این موضوع را از مقدمه نویسنده متوجه میشویم.
او در پاسخ به اینکه دو پرسوناژه بودن این نمایشنامه، چقدر در انتخاب آن به دلیل شرایط اقتصادی فعلی تئاتر تاثیرگذار بوده است، توضیح داد: دلیل انتخاب من این موضوع نبود. سالها پیش عباس جمالی این نمایشنامه را معرفی کرد که نشد آن را اجرا کنیم. اما از همان زمان آن را در ذهن داشتم. در این مدت و در بحرانهای اجتماعی که از سر گذراندیم، نسبت این نمایشنامه با ما بیشتر شد. برایم مهم نبود که نمایشنامه دو پرسوناژ دارد بلکه موقعیتی که مطرح میکرد، برایم اهمیت داشت و دوست داشتم متنی اجرا کنم تا تماشاگر بیشتر با آن حس سمپاتی داشته باشد. ضمن اینکه در نمایشنامه خودخواهی فردی در مقابل حادثه جمعی هم …
