افزایش هزینههای تولید، طولانی شدن دوره وصول مطالبات، رشد قیمت مواداولیه و محدودیت منابع مالی، صنعتخودرو و قطعهسازی را بیش از گذشته به منابع بانکی وابسته کرده است. در چنین شرایطی، مساله نقدینگی دیگر یک مشکل مقطعی برای برخی بنگاهها نیست، بلکه به یکی از مهمترین گلوگاههای استمرار تولید در زنجیره خودرو تبدیل شده است.
در ظاهر، افزایش تسهیلات بانکی میتواند به معنای حمایت بیشتر از تولید باشد، اما واقعیت بنگاههای صنعتی پیچیدهتر از ارقام اعلامشده است. زمانی که قیمت مواداولیه، دستمزد، انرژی، حملونقل، قطعات وارداتی و سایر نهادههای تولید افزایش پیدا میکند، منابع مالی بیشتری برای حفظ همان سطح تولید گذشته مورد نیاز است. بنابراین بخشی از منابع جدید بانکی پیش از آنکه به توسعه ظرفیت تولید برسد، صرف جبران افزایش هزینههای جاری میشود.
سرمایه در گردش؛ نیاز فوری زنجیره خودرو
یکی از مهمترین ویژگیهای صنعتخودرو، گستردگی زنجیرهتامین آن است. خودروساز تنها یک تولیدکننده نیست، بلکه مجموعهای از قطعهسازان، تامینکنندگان مواداولیه، شرکتهای لجستیکی و خدمات صنعتی به استمرار فعالیت آن وابسته هستند. هرگونه اختلال در جریان نقدینگی یکی از این حلقهها میتواند تولید حلقههای بعدی را نیز تحتتاثیر قرار دهد.
قطعهسازان در این میان شرایط حساستری دارند. خرید مواداولیه معمولا باید با سرعت انجام شود؛ درحالی که دریافت مطالبات حاصل از فروش قطعه ممکن است با فاصله زمانی انجام شود. این فاصله زمانی، سرمایه در گردش مورد نیاز قطعهساز را افزایش میدهد.
در شرایط تورمی، مشکل شدیدتر میشود. قطعهسازی که برای خرید یک میزان مشخص از مواداولیه در گذشته به منابع مالی مشخصی نیاز داشت، امروز برای خرید همان میزان مواداولیه باید منابع بیشتری در اختیار داشته باشد. بنابراین اگر تسهیلات بانکی متناسب با افزایش هزینههای واقعی تولید رشد نکند، حتی افزایش اسمی منابع نیز نمیتواند مشکل نقدینگی را برطرف کند.
تسهیلاتی که صرف جبران هزینهها میشود
واقعیت این است که بخش مهمی از منابع مالی جدید در صنایع، دیگر صرف توسعه خطوط تولید و خرید تجهیزات جدید نمیشود. بنگاهها ابتدا باید هزینههای جاری خود را تامین کنند، دستمزد کارکنان را بپردازند، مواداولیه خریداری …
