آیین اصیل «جوش دوره» در حسینیههای مهریز، با بهرهگیری از هندسه دایرههای متحدالمرکز، بستری برای پیوند میان شور مذهبی و انضباط اجتماعی فراهم کرده است؛ آیینی کهن که به گفته یک پژوهشگر از آن به عنوان «موسیقی دیداری و شنیداری» یاد میشود و، با ساختار مدیریتشدۀ دو دمهخوانی و مشارکت همسطح عزاداران، نمادی از وحدت، برابری و یاریرسانی به آرمانهای کربلا را در قالب حرکتی منظم و حماسی بازآفرینی میکند.
