به گزارش ایسنا، دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا که اغلب از غیرقابل پیشبینی بودن خود تجلیل و تاکید میکند که این امر متحدان و دشمنان را به طور یکسان از توازن دور میکند، اکنون محدودیتهایی را در قدرت خود کشف کرده است که به سختی میتوانست تصور کند، زمانی که او در ۲۸ فوریه جنگ متجاوزانه کامل را آغاز و اهدافی ادعایی را برای پایان دادن سریع به برنامه هستهای ایران و سرنگونی نظام این کشور تعیین کرد.
رسانه آمریکایی با این مقدمه نوشت: «پنج ماه بعد، آن اهداف محقق نشدهاند و ترامپ که زمانی مطمئن بود این نیروی عظیم او را قادر میسازد تا آنچه را که با افتخار «مدل ونزوئلا» مینامید - یعنی تغییر نظام یک کشور به حکومتی مطیع ایالات متحده - در ایران دنبال کند، حال در مورد بازگشت به عملیاتهای جنگی بزرگ که سازمانهای اطلاعاتی او ارزیابی میکنند، بعید است در تهران نیز به خوبی کار کنند، مردد است.»
این در حالی است که وی چندی پیش به نیویورک تایمز گفت که تنها «اخلاقیات خودم» او را محدود میکند، چرا که بزرگترین چکش دنیا را در دست دارد.
ترامپ نتوانسته است، افزایش قیمت نفت یا تأثیرات آن بر بازار سهام را کنترل کند. کشتیرانی که در تنگه هرمز متوقف شده بود و سپس برای چند هفته کوتاه باز شد، دوباره به حالت تعلیق درآمده است و اکنون یک گلوگاه دوم، بین دریای سرخ و خلیج عدن در معرض خطر قرار دارد. و در حالی که رئیس جمهور آمریکا تهدید کرده است که جزیره خارگ ایران را تصرف کند، علناً گفته است که میداند، هیچ تمایلی برای اعزام نیروی زمینی وجود ندارد.
دستیارانش میگویند که این محدودیتها او را عمیقاً ناامید کرده و حتی با معیارهای ترامپ، او را دمدمی مزاجتر کرده است. به گفته افراد نزدیک به ترامپ، بخش عمدهای از ناامیدی او ناشی از این جنگ است، جنگی که اکنون آنقدر نامحبوب است که تنها ۲۹ درصد از آمریکاییهای شرکتکننده در نظرسنجی روزنامه واشنگتن پست و موسسه ایپسوس، نحوه مدیریت او را در درگیری تائید کردهاند. و این نگرانی کاملاً واضح است، زیرا او قول میدهد که به هر قیمتی برنامه هستهای ایران را متوقف کند، در حالی که متحدانش در داخل این کشور میخواهند از آن خارج شوند.
اما رئیس جمهور آمریکا راه روشنی برای رسیدن به این هدف ندارد. او که با استراتژی کمی برای پیروزی …
