به گزارش ایسنا، مجله نیوزویک نوشت: بمبهای اتمی هرگز مانع جنگ نشدهاند. جنگهای اوکراین و ایران، ناکارآمدی نظریه «بازدارندگی هستهای» را بهوضوح نشان میدهند. برخلاف باور رایج، داشتن سلاح هستهای کشورها را در برابر حملات متعارف مصون نمیکند.
مائو تسهتونگ، رهبر انقلابی چین در سخنرانی سال ۱۹۴۶ خود، سلاحهای هستهای را «ببر کاغذی» خواند و استدلال کرد که نمیتوان از آنها برای جنگی استفاده کرد که هدفش سلطه بر ملتهای دیگر باشد، چون چنین جنگهایی دقیقا همان چیزی را نابود میکنند که متجاوز میخواهد بر آن مسلط شود. مائو بعدا توسعه بمب اتمی چین را تایید کرد، اما اگر از منظر وقایع امروزی نگاه کنیم، ارزیابی اولیهاش کاملا درست بود.
حتی کارشناسان سیاستگذاری که به دکترین بازدارندگی اعتقاد داشتهاند، اکنون آشکارا آن را زیر سوال میبرند. «رز گوتمولر» مقام پیشین آمریکا و ناتو در مقالهای با عنوان «شکست عجیب بازدارندگی هستهای» برای فارن افرز استدلال کرد که «کشورها برای مدتها تصور میکردند داشتن سلاح هستهای مطمئنترین تضمین امنیت آنهاست»، اما حملات اوکراین به روسیه نشان میدهد که بازدارندگی کار نمیکند.
گوتمولر این ناکامی را به تغییر ماهیت جنگها نسبت میدهد، اما تاریخ نشان داده که سلاحهای هستهای همواره در بازدارندگی ناکام بودهاند. در سال ۱۹۷۳، مصر و سوریه به رژیم صهیونیستی حمله کردند. در سال ۱۹۸۲، آرژانتین برای مدتی جزایر فالکلند را از بریتانیا تصرف کرد. ویتنام در جنگ طولانیمدت خود از زرادخانهی هستهای آمریکا اصلا نترسید. هند و پاکستان که هر دو مسلح به سلاح هستهای هستند، در سالهای ۱۹۹۹ و ۲۰۲۵ حملات متعارفی علیه یکدیگر انجام دادند.
در بحران موشکی کوبا در سال ۱۹۶۲ که جهان به شدت به جنگ هستهای نزدیک شد، این بازدارندگی نبود که از فاجعهی اتمی جلوگیری کرد، بلکه به قول دین اچسون، وزیر خارجه پیشین …
