محمدرضا آرام درباره آموزش مجازی در یک سال اخیر، اظهار کرد: آموزش مجازی از ابتدای شیوع ویروس کرونا بیش از گذشته در کشور مورد توجه قرار گرفت و موضوعی محدود به یک سال اخیر نیست. با آغاز همهگیری کرونا، ابتدا آموزشها تعطیل شد و سپس آموزش مجازی به عنوان راهکار جایگزین مورد استفاده قرار گرفت.
وی با اشاره به رشد و ارتقای قابل توجه بسترهای آموزش مجازی از ابتدای سال ۱۳۹۸ تا کنون، بیان کرد: پس از اجرای این شیوه، برگزاری کلاسها به شیوه مجازی به تدریج در سایر شرایط بحرانی از جمله در زمان سرما و گرمای شدید، کمبود برق یا گاز و در نهایت بحرانهایی مانند جنگ نیز گسترش یافت. با وجود رشد بسترهای آموزش مجازی همچنان تا رسیدن به وضعیت مطلوب فاصله زیادی وجود دارد.
این استاد دانشگاه با اشاره به اینکه آموزش به شیوه مجازی آسیبهای جدی به محتوا و کیفیت آموزش وارد میکند، افزود: آموزش عمدتاً بر بستر اینترنت بینالملل انجام میشود و هرگونه اختلال یا نبود اینترنت مناسب بهطور مستقیم بر کیفیت آموزش مجازی نیز اثر میگذارد و موجب اختلال در فرایند یادگیری میشود.
اینترنت پایدار مهمترین پیششرط آموزش مجازی است
آرام با اشاره به ضرورت شکلگیری شبکه ملی اطلاعات یا اینترنت ملی به عنوان یکی از پیششرطهای آموزش، تصریح کرد: یکی از مهمترین زیرساختهای آموزش مجازی، دسترسی به اینترنت پایدار است. با توجه به شرایط جنگی به دلیل نبود کنترل بر فضای اینترنت بینالملل، اختلال در اینترنت تا حدی قابل انتظار است.
عضو هئیت علمی دانشگاه فردوسی مشهد با اشاره به لزوم توجه به تفاوت شرایط استانها و مناطق مختلف کشور در تصمیمگیری برای برگزاری آموزش مجازی، خاطرنشان کرد: به نظر میرسد مناطقی که از بحران جنگ دور بودهاند، مانند بسیاری از شهرستانها و استانهای شرقی کشور، ضرورتی برای برگزاری آموزش بهصورت مجازی نداشتهاند.
آرام با اشاره به ضرورت فعال بودن استاد و دانشجو در آموزش مجازی به عنوان پیشنیاز آموزش، بیان کرد: آموزش مجازی کیفیت آموزش در کشور را به شدت کاهش داده است؛ زیرا معمولاً نه از سوی دانشجو و نه از سوی استاد با جدیت لازم دنبال نشده است.
لزوم در نظر …
