خبرگزاری مهر، گروه استانها: اربعین که میرسد، هرکس به طریقی قدم در مسیر عاشقی میگذارد. یکی با پای دل راهی میشود، یکی برای زائران نان میپزد، دیگری در مسیر عاشقان موکب برپا میکند و آن یکی خدمترسانی را توشه سفرش میکند. اینجا همه آمدهاند تا سهمی هرچند کوچک در این حماسه بزرگ داشته باشند.
در میان همین عاشقیها، موکب امام حسن مجتبی(ع) آیسک هم چندین سال است که همزمان با فرارسیدن اربعین، در نجف اشرف خیمه خدمت برپا میکند. موکبی که آمده تا خستگی راه را از تن زائران سیدالشهدا(ع) کم کند و با یک لقمه نان، یک استکان چای و یک لبخند، گوشهای از عشق و ارادت مردم این دیار را به نمایش بگذارد.
اینجا در گرمای نجف، جایی که آفتاب بیرحمانه بر زمین میتابد، شعلههای تنور خاموش نمیشوند. مردان و زنانی ساعتها کنار آتش ایستادهاند، خمیر را با دستهای خود آماده میکنند و نان تازه را برای زائرانی میپزند که کیلومترها راه آمدهاند تا به حسین(ع) برسند.
روایتی از دلدادگی
عرق روی پیشانیشان نشسته، گرمای تنور با گرمای هوا درآمیخته، اما خستگی جایی در این قاب ندارد.
شاید زائری که این نان را در دست میگیرد، نداند پشت همین لقمه ساده، چه ساعتها تلاش و چه دلهای عاشقی ایستاده است... اما میچشد طعم مهربانی مردمانی را که از آیسک تا نجف آمدهاند تا بگویند در مسیر حسین(ع)، فاصلهها معنا ندارد.
در اولین نگاه، لبخند صمیمیشان به دلت چنگ میاندازد، گویی سالهاست تو را میشناسند و آمدنت را انتظار کشیدهاند. در پاسخ به هر پرسشی، پیش از هر چیزی رضایت خداوند را در نظر میگیرند و خدمت را نه یک وظیفه، که فرصتی برای عرض ارادت میدانند.
ساعتی در موکب
یکی تنها آمده و دیگری با خانواده قدم در این وادی گذاشته تا سهمی هرچند کوچک در میزبانی از زائران حسین(ع) داشته باشد.
اینجا هرکس قصه خودش را دارد. یکی مرخصی گرفته، دیگری از کار و زندگیاش دل کنده و یکی هم روزهایش را میان خانه و موکب تقسیم کرده است. اما همه یک مقصد دارند، اینکه در مسیر عشق به سیدالشهدا(ع)، خدمتی هرچند کوچک انجام دهند.
برای این خادمان، مهم نیست چه کسی آنها را میبیند و نامشان در کجا ثبت میشود. همین که لبخندی بر لب زائری بنشیند و دعایی از سر رضایت بدرقه راهشان شود، برایشان …
