آنجا که خیابانها رگهای تپندهٔ شهرند، او دوربین را نه برای ثبت تصویر، که برای استخراج حقیقتِ غبارآلود مردانگی کاشت. مسعود کیمیایی، معمار کلمات کوچه و راوی سکوتهای پرفریادی است که صدایشان در هیاهوی شهر گم شد، اما تصویرشان در آینهٔ خیالِ او جاودانه ماند.
