نباید چنین پنداشت که بلومنبرگ خواهان احیای علم گرایی روشنگری است. او را نباید قهرمان «عقل» در برابر چیزی دانست که گاهی وقت ها (به نحو گمراه کنندهای) «عقل ناباوری هایدگری» نامیده می شود. او به درستی «تاریخ وجودِ» خودِ هایدگر را چونان قسمی الهیاتِ احیاشده اُکامی نقد می کند، اما به همین میزان مخالف سرسخت این ایده است که عصر مدرن عصری است که «در آن عقل، و بنابراین رسالت طبیعی بشر، سرانجام دست بالا را می یابد.»
