به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ گاهی مرگ یک اسطوره، فقط پایان زندگی یک انسان نیست؛ پایان یک مکتب است. امروز فوتبال ایتالیا، میلان و میلیونها هوادار این ورزش، یکی از بزرگترین مدافعان تاریخ را از دست دادند؛ فرانکو بارزی، مردی که بیش از آنکه یک بازیکن باشد، تعریف تازهای از دفاع کردن ارائه داد. او در ۶۶ سالگی چشم از جهان فروبست و پرونده یکی از باشکوهترین دورانهای تاریخ فوتبال بسته شد.
بارزی از آن دسته فوتبالیستهایی بود که آمار و ارقام به تنهایی قادر به توصیف عظمتش نیستند. او تمام دوران حرفهای خود، از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۹۷، را تنها با پیراهن میلان سپری کرد؛ وفاداریای که در فوتبال مدرن تقریباً غیرقابل تصور است. بیش از ۷۰۰ بازی برای روسونری، ۱۵ سال بازوبند کاپیتانی، شش قهرمانی سریآ، سه قهرمانی اروپا و دهها افتخار دیگر، تنها بخشی از میراث اوست. میلان نیز پس از خداحافظیاش، شماره ۶ را برای همیشه بایگانی کرد؛ افتخاری که نصیب کمتر بازیکنی در تاریخ این باشگاه شده است.
اما آنچه بارزی را به یک اسطوره تبدیل کرد، جامها نبود. او معلم دفاع کردن بود. در روزگاری که مدافعان بیشتر با قدرت بدنی و تکلهای خشن شناخته میشدند، بارزی با هوش، جایگیری، رهبری و پیشبینی فوقالعادهاش بازی را کنترل میکرد. او لیبرو را از یک مدافع صرف به مغز متفکر تیم تبدیل کرد؛ بازیکنی که نهتنها حملات حریف را خنثی میکرد، بلکه اولین پاسهای حمله را نیز طراحی میکرد.
تحت هدایت آریگو ساکی، مثلث طلایی بارزی، پائولو مالدینی و الساندرو کاستاکورتا، یکی از مستحکمترین خطوط دفاعی تاریخ فوتبال را ساخت؛ تیمی که فوتبال اروپا را متحول کرد و هنوز هم بسیاری از مربیان، ساختار دفاعی آن را بهعنوان الگو تدریس میکنند. اگر مالدینی نماد تداوم میلان بود، بارزی روح این تیم محسوب میشد.
در تیم ملی ایتالیا نیز جایگاه او کمتر از باشگاه نبود. قهرمانی جهان در سال ۱۹۸۲، حضور در فینال جام جهانی ۱۹۹۴ و بازگشت شگفتانگیز به میدان تنها چند هفته پس از عمل جراحی زانو، تصویری فراموشنشدنی از اراده و تعهد او خلق کرد. اگرچه ایتالیا آن فینال را در ضربات پنالتی به برزیل واگذار کرد و بارزی نیز یکی از پنالتیها را از دست داد، اما همان حضور، یکی از ماندگارترین نمایشهای …
