عملیات نجات تلسکوپ ۳۰۰ میلیون دلاری / یکی از مهم‌ترین تلسکوپ‌های ناسا در آستانه سقوط است

به گزارش سیتنا، در ادامه، به بررسی سحابی شیر، تصاویر جدید جیمز وب و جزئیات این جرم آسمانی می‌پردازیم.

سحابی شیر چیست؟

سحابی NGC 2392 که به «سحابی شیر» معروف است، یک سحابی سیاره‌نما (Planetary Nebula) است که در فاصله ۵۰۰۰ سال نوری از زمین و در صورت فلکی جوزا (Gemini) قرار دارد. این سحابی زمانی شکل گرفت که ستاره مرکزی آن مرد و لایه‌های بیرونی خود را به فضا پرتاب کرد و یک کوتوله سفید (White Dwarf) از خود به جای گذاشت.

تصاویر جدید جیمز وب

تلسکوپ جیمز وب با دو دوربین خود، NIRCam (دوربین فروسرخ نزدیک) و MIRI (ابزار فروسرخ میانی)، این سحابی را در نور فروسرخ (Infrared) به تصویر کشیده است. این تصاویر جزئیات بی‌نظیری از ساختار سحابی را نشان می‌دهند: چهره شیر: هسته مرکزی (کوتوله سفید) که مانند بینی دکمه‌ای شیر است، با تابش شدید خود، حبابی از گاز یونیزه ایجاد کرده که چهره شیر را شکل می‌دهد. یال شیر: بخش‌های هاله‌مانند اطراف سحابی که مانند یال شیر هستند و از گاز و غبار تشکیل شده‌اند. تافت‌های مو مانند: ساختارهای کوچکی که شبیه تافت‌های مو یا دنباله‌های دنباله‌دار هستند و در واقع توده‌های متراکم غبارند که در برابر تابش ستاره مرکزی مقاومت کرده‌اند.

سرنوشت سحابی شیر

ستاره‌شناسان تخمین می‌زنند که این سحابی در حدود ۱۰,۰۰۰ سال آینده به‌طور کامل در فضا پراکنده شود. اگرچه این مدت در مقیاس کیهانی کوتاه است، اما نشان‌دهنده تغییرات مداوم در این جرم آسمانی است.

اهمیت این کشف برای ستاره‌شناسی

تصاویر جدید تلسکوپ جیمز وب از سحابی شیر، جزئیات بی‌نظیری از ساختار این جرم آسمانی را آشکار کرده است. این تصاویر به ستاره‌شناسان کمک می‌کنند تا فرآیندهای پیچیده مرگ ستارگان و شکل‌گیری سحابی‌های سیاره‌نما را بهتر درک کنند. سحابی شیر با چهره خیره‌کننده خود، یکی از زیباترین جرم‌های آسمانی است که تاکنون به تصویر کشیده شده است.

انتهای پیام

گزارش از حمزه فاتح

ناسا تصاویر جدیدی از محل برخورد مرحله بالایی موشک فالکون ۹ شرکت اسپیس‌ایکس با سطح ماه منتشر کرده که ایجاد دهانه‌ای حدود ۱۸ متری را تأیید می‌کند. این قطعه موشک ۵ اوت ۲۰۲۶ با سرعت حدود ۵۴۰۰ مایل بر ساعت به ماه برخورد کرد.

به گزارش تابناک به نقل از فارس؛ تصاویر ثبت‌شده توسط مدارگرد شناسایی ماه ناسا، تفاوت سطح ماه پیش و پس از برخورد را نشان می‌دهند. بررسی سایه‌های ایجادشده در محل برخورد نشان می‌دهد دهانه جدید حدود ۶۰ فوت، معادل ۱۸ متر، عرض دارد و عمق آن کمتر از ۳ متر است. در اطراف دهانه نیز رگه‌های روشن و تیره دیده می‌شود که حاصل پرتاب مواد سطحی و لایه‌های زیرین ماه در زمان برخورد است.

این مرحله از فالکون ۹ در ژانویه ۲۰۲۵ برای پرتاب مأموریت «بلو گوست ۱» استفاده شده بود. موشک پس از رساندن محموله‌های مأموریت به مدار موردنظر، سوخت کافی برای بازگشت به زمین نداشت و بیش از یک سال در فضا سرگردان ماند تا در نهایت اثر گرانش و فعالیت خورشیدی مسیر آن را به سمت ماه تغییر داد.

مدارگرد شناسایی ماه ناسا حدود یک هفته پس از برخورد توانست از محل حادثه تصویربرداری کند. پیش از آن، مدارگرد ماه «دَانوری» کره جنوبی نخستین تصاویر از این ناحیه را ثبت کرده بود. این برخورد بار دیگر بحث درباره زباله‌های فضایی و خطر آن‌ها برای مأموریت‌ها و زیرساخت‌های آینده ماه را جدی‌تر کرده است.

به گزارش سیتنا به نقل از تک‌کرانچ، شرکت «الیشن» اعلام کرد که یک فعالیت غیرمجاز در یکی از سامانه‌های این شرکت شناسایی شده و تیم‌های امنیتی و فنی در حال بررسی ابعاد این رخداد هستند.

این شرکت هنوز جزئیات دقیقی درباره نحوه نفوذ، عامل یا عوامل احتمالی حمله و اینکه آیا اطلاعات مشتریان از سامانه‌های شرکت خارج شده است یا خیر، منتشر نکرده است.

الیشن که در زمینه مدیریت، جست‌وجو و تحلیل داده‌های سازمانی فعالیت می‌کند، در سال‌های اخیر تمرکز بیشتری بر استفاده از هوش مصنوعی برای دسترسی و تحلیل داده‌های سازمانی داشته است.

این شرکت اعلام کرده است که رخداد شناسایی‌شده باعث ایجاد اختلال کوتاه‌مدت در دسترسی برخی مشتریان به خدمات آن شده، اما این اختلال در مدت کوتاهی برطرف شده است.

اهمیت این حمله از آن جهت است که شرکت‌های فعال در حوزه مدیریت داده و هوش مصنوعی معمولاً با حجم قابل توجهی از اطلاعات سازمانی و داده‌های حساس مشتریان سروکار دارند و به همین دلیل، در صورت نفوذ، می‌توانند به اهداف ارزشمندی برای مهاجمان سایبری تبدیل شوند.

الیشن اعلام کرده است تحقیقات درباره این حادثه ادامه دارد و در صورت به‌دست آمدن اطلاعات بیشتر، جزئیات جدیدی درباره دامنه و پیامدهای این رخداد منتشر خواهد کرد.

این حادثه بار دیگر اهمیت حفاظت از زیرساخت‌های مرتبط با هوش مصنوعی و سامانه‌های مدیریت داده را برجسته می‌کند؛ به‌ویژه در شرایطی که سازمان‌ها روزبه‌روز بخش بیشتری از داده‌های عملیاتی خود را در اختیار سامانه‌های هوشمند قرار می‌دهند.

انتهای پیام