نویسندگان میگویند اجماع لندنی قرار نیست یک «دستورالعمل آشپزی» باشد که همه باید دقیقاً همان مواد را بریزند؛ بلکه قرار است یک «جعبه ابزار» و «قطبنما» باشد. سیاستگذار باید ابتدا وضعیت کشورش را «تشخیص» دهد، سپس از این جعبه ابزار، ابزار مناسب را بردارد و در نهایت با یک «روایت جذاب»، مردم را متقاعد کند که این مسیر درست است.