اکوایران: بررسی کارایی سرمایهگذاری در ایران طی سالهای ۱۳۹۱ تا ۱۴۰۴ نشان میدهد که نوسان شدید، میانگین بسیار پایین و تکرار مقادیر منفی شاخص، بیانگر ناکارآمدی ساختاری سرمایهگذاری و ناتوانی آن در ایجاد رشد پایدار تولید و درآمد سرانه است. کارایی سرمایهگذاری یکی از شاخصهای مهم ارزیابی عملکرد اقتصادی کشورهاست. این شاخص نشان میدهد که سرمایهگذاریهای انجامشده تا چه اندازه به افزایش تولید و بهبود درآمد سرانه منجر شدهاند. مقایسه میان کشورهای توسعهیافته و در حال توسعه نشان میدهد که کارایی سرمایهگذاری در کشورهای ثروتمند، بر اساس دادههای خام، گاهی پایینتر به نظر میرسد؛ اما پس از تعدیل اثر رشد جمعیت، این نتیجه میتواند تغییر کند.
در این گزارش با توجه به مقاله کوین نل و تیروال با عنوان «توضیح تفاوت کارایی سرمایه در کشورهای مختلف با توجه به نظریات جدید رشد»، ابتدا نیمنگاهی به کارایی سرمایه در کشورهای توسعهیافته و در حال توسعه انداخته شده سپس با استفاده از دادههای مربوط به اقتصاد ایران در دوره ۱۳۹۱ تا ۱۴۰۴، شاخص کارایی ناخالص سرمایهگذاری و شاخص کارایی تعدیلشده با جمعیت محاسبه و مورد تحلیل قرار گرفته است. تفاوت میان دادههای خام و تعدیلشده
در نگاه نخست، دادههای خام و تعدیلنشده نشان میدهند که کشورهای توسعهیافته از کارایی سرمایهگذاری پایینتری برخوردارند. منظور از دادههای تعدیلنشده، ارقامی است که اثر رشد جمعیت در آنها لحاظ نشده است.
بر اساس آمارهای دوره ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۱، کارایی سرمایهگذاری در کشورهای توسعهیافته، یعنی کشورهای واقع در دهک ثروتمندترین کشورها، ۱۰.۷۵ درصد بوده است. این رقم برای فقیرترین کشورها ۲۲.۰۵ درصد گزارش شده است. در نتیجه، در نگاه اول چنین به نظر میرسد که کشورهای فقیر از سرمایهگذاریهای خود بازده بیشتری به دست میآورند.
بااینحال، بخش مهمی از این تفاوت به نرخ رشد جمعیت مربوط میشود. در کشورهای فقیر، رشد جمعیت معمولاً بیشتر است و سرمایهگذاری علاوه بر افزایش تولید، باید پاسخگوی نیازهای جمعیت در حال افزایش نیز باشد. به همین دلیل، مقایسه دادههای خام ممکن است تصویری ناقص از کارایی واقعی سرمایهگذاری ارائه دهد.
هنگامی که اثر رشد …
