عصر ایران - ورزشگاه جوزپه مه آتزا (Giuseppe Meazza) که بیشتر با نام تاریخی «سن سیرو» شناخته می شود، یکی از مشهورترین ورزشگاه های جهان و از مهم ترین آثار معماری ورزشی ایتالیا به شمار می رود. ساخت این مجموعه در سال 1925 بر اساس طرح اولیسه استاکینی و آلبرتو کوجینی آغاز شد و در سال 1926 به بهره برداری رسید. این ورزشگاه در طول نزدیک به یک قرن، چندین بار توسعه یافت و هر مرحله از بازسازی، توسط معماران و مهندسان مختلف انجام شد.
سن سیرو در ابتدا تنها یک ورزشگاه اختصاصی فوتبال با چهار جایگاه و ظرفیت حدود 35000 نفر بود، اما در دهه های بعد با اضافه شدن سکوهای جدید، طبقه دوم، جایگاه های بتنی و در نهایت سازه عظیم فلزی و سقف مشهور آن در آستانه جام جهانی 1990، به یکی از پیشرفته ترین ورزشگاه های زمان خود تبدیل شد. آخرین بازسازی بزرگ این مجموعه به طراحی جیان کارلو راگاتزی، انریکو هوفر و لئو فینزی انجام شد که طی آن 11 برج استوانه ای، سقف معلق فولادی و طبقه سوم به مجموعه اضافه شد.
از نظر معماری، سن سیرو نمونه ای شاخص از تکامل تدریجی یک ساختمان ورزشی است. ترکیب بتن مسلح، برج های استوانه ای مارپیچ، سازه فلزی سقف و نمای صنعتی آن، هویتی منحصربه فرد به این ورزشگاه بخشیده است. برخلاف بسیاری از ورزشگاه های مدرن که با یک طرح واحد ساخته شده اند، سن سیرو حاصل چندین دهه توسعه و تغییر است و همین ویژگی، آن را به اثری ارزشمند در تاریخ معماری ورزش تبدیل کرده است.
امروزه سن سیرو با ظرفیت بیش از 75000 نفر، همچنان ورزشگاه خانگی دو باشگاه بزرگ شهر میلان یعنی آث میلان و اینتر میلان است و علاوه بر میزبانی مسابقات فوتبال، به عنوان یکی از شناخته شده ترین نمادهای معماری ورزشی جهان شناخته می شود.
…
