قمار مخاطره‌آمیز ترامپ؛ چرا با حمله به ایران، به ریسکِ شکست در انتخاباتِ میان‌دوره‌ای تن داده؟

صفحه سیاست-

دولت آمریکا در هفته‌های اخیر از تشدید فشار اقتصادی علیه ایران سخن گفته است؛ اما همزمان مقام‌های آمریکایی بر این نکته تأکید دارند که استفاده گسترده‌تر از تحریم‌ها می‌تواند نیاز به اقدام نظامی جدید را کاهش دهد.

از این منظر، انتخاب تحریم به جای حمله نظامی را می‌توان بخشی از تلاش واشنگتن برای حفظ فشار بر تهران بدون باز کردن جبهه‌ای جدید دانست. جنگی که هزینه‌های آن برای آمریکا در میدان و داخل این کشور افزایش یافته و دست دولت ترامپ را برای تصمیم‌گیری محدودتر کرده است. ایران پیام واشنگتن را چگونه دریافت کرده است؟

یکی از نکات مهم تحلیل نیویورک‌تایمز، برداشت تهران از رفتار دولت ترامپ است. به گفته دنیس راس، ایران اکنون ترامپ را رئیس‌جمهوری می‌داند که تمایل چندانی به تشدید دوباره درگیری نظامی ندارد.

این برداشت می‌تواند یک پیامد مهم داشته باشد؛ اینکه تهران ممکن است سطح تهدیدپذیری خود را پایین‌تر ارزیابی کرده و در مقابل، آمادگی بیشتری برای اعمال فشار متقابل نشان دهد. در چنین شرایطی، تهدیدهای اقتصادی آمریکا لزوماً به معنای افزایش قدرت بازدارندگی واشنگتن نیست و حتی ممکن است از سوی ایران به عنوان نشانه‌ای از محدود شدن گزینه‌های آمریکا تفسیر شود. هزینه جنگ برای آمریکا؛ از تلفات نظامی تا فشار بر اقتصاد

یکی از عوامل مهم در محاسبات واشنگتن، هزینه‌هایی است که درگیری با ایران برای آمریکا ایجاد کرده است. افزایش قیمت بنزین، کشته شدن شماری از نظامیان آمریکایی، آسیب دیدن برخی پایگاه‌های این کشور در منطقه و کاهش ذخایر مهمات، بخشی از هزینه‌هایی است که ادامه درگیری می‌تواند بر دوش دولت ترامپ بگذارد.

بنابراین، مسئله فقط تصمیم‌گیری درباره توانایی نظامی آمریکا نیست؛ بلکه بحث اصلی این است که آیا واشنگتن حاضر است هزینه‌های اقتصادی، نظامی و سیاسی یک جنگ طولانی دیگر را نیز بپردازد یا خیر. تنگه هرمز؛ اهرم فشاری که محاسبات آمریکا را تغییر داد

در این میان، نقش تنگه هرمز در معادلات جدید اهمیت ویژه‌ای دارد. ایران با استفاده از ظرفیت‌های ژئوپلیتیکی خود در منطقه توانسته بخشی از هزینه‌های درگیری را به طرف مقابل منتقل کند.

اهمیت هرمز فقط به حوزه نظامی محدود نمی‌شود. هرگونه اختلال در مسیر انتقال انرژی می‌تواند مستقیماً بر بازار جهانی نفت و در ادامه بر قیمت سوخت در آمریکا اثر بگذارد. افزایش قیمت بنزین نیز برای دولت ترامپ یک مسئله سیاسی جدی محسوب می‌شود؛ زیرا فشار اقتصادی ناشی از جنگ می‌تواند به داخل آمریکا منتقل شود. چین؛ بزرگ‌ترین محدودیت برای جنگ اقتصادی ترامپ

یکی از دشوارترین بخش‌های راهبرد تحریمی آمریکا، مسئله چین است. تشدید واقعی فشار اقتصادی بر ایران بدون هدف قرار دادن خریداران اصلی نفت ایران دشوار خواهد بود و چین در این میان جایگاه ویژه‌ای دارد.

اما واشنگتن همزمان به دنبال مدیریت روابط خود با پکن است. بنابراین، اعمال فشار حداکثری بر صادرات نفت ایران می‌تواند آمریکا را وارد یک تقابل اقتصادی گسترده‌تر با چین کند؛ تقابلی که ترامپ در شرایط فعلی لزوماً خواهان آن نیست.

به همین دلیل، چین را می‌توان یکی از مهم‌ترین محدودیت‌های راهبرد فشار اقتصادی آمریکا علیه ایران دانست. واشنگتن نمی‌تواند بدون در نظر گرفتن واکنش پکن، تحریم‌های نفتی علیه ایران را تا هر سطحی تشدید کند. دولت ترامپ در جست‌وجوی «گام بعدی»

مشکل دیگر آمریکا، نبود یک مسیر روشن برای مرحله بعدی بحران است. یکی از مذاکره‌کنندگان پیشین آمریکا معتقد است دولت ترامپ در این بحران بیش از آنکه دارای یک راهبرد بلندمدت باشد، درگیر تصمیم‌گیری درباره گام بعدی است.

توصیف وضعیت به عنوان «بازی چکرز به جای شطرنج» نیز از همین منظر اهمیت دارد؛ واشنگتن ممکن است برای هر مرحله تصمیمی فوری اتخاذ کند، اما هنوز مشخص نیست این اقدامات چگونه باید به یک راهبرد پایدار برای پایان دادن به بحران منتهی شوند. ترامپ میان سه گزینه دشوار گرفتار شده است

در نهایت، دولت ترامپ با سه مسیر اصلی روبه‌روست؛ بازگشت به جنگ و پذیرش هزینه‌های سنگین آن، حرکت به سمت توافقی که احتمالاً مستلزم امتیازدهی است، یا ادامه فشار اقتصادی و تحریم‌ها با هدف وادار کردن ایران به عقب‌نشینی.

مشکل اینجاست که هیچ‌یک از این گزینه‌ها تضمین‌کننده موفقیت نیست. بازگشت به جنگ می‌تواند هزینه‌های نظامی و اقتصادی سنگینی به آمریکا تحمیل کند، توافق نیازمند پذیرش امتیازاتی از سوی واشنگتن است و تحریم نیز در شرایطی که ایران راه‌های مقابله با فشار اقتصادی را توسعه داده و چین همچنان یک بازیگر کلیدی است، با محدودیت‌هایی جدی روبه‌روست. تحریم به جای جنگ؛ نشانه قدرت یا محدودیت آمریکا؟

برآیند تحلیل نیویورک‌تایمز این است که تهدیدهای اقتصادی اخیر ترامپ را نباید صرفاً نشانه قدرت مطلق واشنگتن دانست. بازگشت به تحریم‌ها می‌تواند همزمان نشانه تلاش آمریکا برای حفظ اهرم فشار و پرهیز از ورود مجدد به جنگ باشد.

در واقع، واشنگتن اکنون باید میان افزایش فشار و جلوگیری از تبدیل بحران به یک جنگ فراگیر تعادل برقرار کند. همین تناقض، فضای تصمیم‌گیری دولت ترامپ را پیچیده کرده است؛ زیرا هرچه فشار اقتصادی بیشتر شود، احتمال واکنش متقابل ایران و درگیر شدن آمریکا با پیامدهای منطقه‌ای آن نیز افزایش می‌یابد.

از این منظر، «جنگ اقتصادی» ممکن است برای ترامپ راهی برای ادامه فشار بر ایران بدون ورود مستقیم به میدان نظامی باشد؛ اما اینکه این راهبرد بتواند تهران را به پذیرش خواسته‌های واشنگتن وادار کند، همچنان یک پرسش باز است. مهم‌تر اینکه اگر فشار اقتصادی نتواند نتیجه مورد انتظار آمریکا را ایجاد کند، گزینه بعدی ترامپ چه خواهد بود؛ پرسشی که به نظر می‌رسد هنوز پاسخ روشنی در واشنگتن ندارد.

جوان آنلاین: جیسون کرو ( Jason Crow)، نماینده کنگره و کهنه‌ سرباز ارتش که عضو کمیته نیروهای مسلح مجلس نمایندگان نیز است، در برنامه «MS NOW» با لارنس اودانل گفتگو کرد.

محور این گفتگو، فقدان راهبرد دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا برای پایان دادن به جنگ با ایران و همچنین انتقاد تند جیسون کرو از «بی‌کفایتی» دولت ترامپ در به خطر انداختن نیروهای نظامی از جمله ۵ هزار نیروی مستقر در ناو هواپیمابر «یواس‌اس آبراهام لینکلن» بود.

نماینده کنگره و کهنه‌ سرباز ارتش آمریکا در این خصوص گفت: از پیت هگست (وزیرجنگ آمریکا) گرفته تا اسکات بسنت (وزیر خزانه داری) و دونالد ترامپ، هیچ ایده‌ ای درباره اینکه چگونه باید این جنگ را پیروز شوند، ندارند و از همان روز اول هیچ راهبردی هم نداشتند.

نماینده دموکرات کنگره آمریکا اضافه کرد: اگر مردم آمریکا نمی‌ دانند جنگ چه زمانی پایان می‌ یابد، به این دلیل است که کنگره هنوز به آن پایان نداده است.

به گزارش جماران،ناتالی هارپ، دستیار اجرایی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، پس از آنکه از کارمندی پشت صحنه به چهره‌ای مورد توجه سیاسی و رسانه‌ای تبدیل شد، به دلیل نزدیکی فوق‌العاده‌اش به رئیس‌جمهور و نقشی که گزارش‌های آمریکایی در تعیین اطلاعاتی که به او می‌رسد، به او نسبت می‌دهند، به یکی از جنجالی‌ترین چهره‌ها در کاخ سفید تبدیل شده است.

هارپ 35 ساله، دستیار اجرایی ترامپ است، اما به گفته روزنامه  دیلی بیست ، او نقشی فراتر از وظایف یک دستیار سنتی را ایفا می‌کند، چرا که به عنوان «دروازه‌ای» به رئیس‌جمهور عمل می‌کند، اخبار، اطلاعات و نظراتی را که او دنبال می‌کند، برایش چاپ می‌کند و در مدیریت پست‌های او در پلتفرم  تروث سوشال  کمک می‌کند.

مدیر اجرایی  دیلی بیست ، هیو دوگرتی، گفت که ترامپ اطلاعات را به روشی که روسای جمهور سابق آمریکا عادت داشتند، دریافت نمی‌کند و هارپ مطالبی را از اینترنت برای او چاپ می‌کند که برخی از آنها از منابع بحث‌برانگیز هستند، قبل از اینکه ایده‌ها یا مطالب مشابهی بعداً در حساب‌های او ظاهر شوند.

بسیار نزدیک

جوانا کولز، مسئول ارشد محتوای  دیلی بیست، معتقد است که رابطه ترامپ با هارپ با درجه بالایی از نزدیکی و وفاداری شخصی همراه است. او گفت که رئیس‌جمهور به شدت به او وابسته به نظر می‌رسد و این رابطه را از برخی جهات به رابطه پدر و دختر تشبیه کرده است. او همچنین به پیام‌های شخصی منسوب به هارپ اشاره کرد که خطاب به ترامپ فرستاده شده بود، از جمله پیامی که در آن، طبق گزارش‌های مطبوعاتی، گفته بود: "تو تمام وجود منی." این جزئیات به تصویری که گزارش‌ها از دستیاری ترسیم می‌کنند که نه تنها دستورات را اجرا می‌کند، بلکه مشتاق است که به رئیس‌جمهور نزدیک بماند و در مواقع بحران از او حمایت کند، اضافه می‌کند.

اهمیت هارپ به دلیل گزارشی که شبکه خبری آمریکایی «ام اس ناو» و وب‌سایت  دیلی بیست  آن را نقل کرده‌اند، مبنی بر اینکه او بیش از یک سال را در کاخ سفید بدون اخذ مجوز امنیتی معمول برای کارمندان جناح غربی سپری کرده است، افزایش می‌یابد.

نگرانی های سرویس مخفی

بر اساس این گزارش، این موضوع نگرانی هایی را برای سرویس مخفی، مقامات امنیتی و مشاوران کاخ سفید ایجاد کرد، اما بعد ترامپ شخصاً دخالت کرد و سپس هارپ مراحل را تکمیل و در ماه های اخیر مجوز را دریافت کرد. این موضوع از اهمیت ویژه ای برخوردار است زیرا نزدیکی او به رئیس جمهور، به گفته یک مقام امنیت ملی که در گزارش از او نقل شده است، به او امکان دسترسی به اطلاعات حساس را می دهد.

گزارش ها همچنین خاطرنشان کردند که هارپ در گروه کوچکی از دستیاران ترامپ بود که در یک سفر مخفیانه برای خروج از ترکیه در میان نگرانی ها از تهدید ایران، او را همراهی می کردند، که این امر سوالاتی را در مورد میزان اعتمادی که رئیس جمهور به او می کند، تقویت کرد.

گزارش های دیگر حاکی از آن است که هارپ از موقعیت استثنایی برخوردار است که به او اجازه می دهد برخی از کانال های سنتی دسترسی به ترامپ را دور بزند، که باعث شده برخی مقامات او را به عنوان فردی با نفوذ فراتر از موقعیت رسمی خود ببینند.

مسیر حساس تر

اما پس از انتشار شایعات و گمانه زنی ها در مورد رابطه عاشقانه ترامپ و هارپ، این بحث به مسیری حساس تر کشیده شد. در اطلاعات موجود شواهد موثقی مبنی بر وجود رابطه عاشقانه بین آنها وجود ندارد و روزنامه  دیلی تلگراف این ادعاها را شایعات اثبات نشده توصیف کرده است. با این حال، به دلیل نزدیکی مداوم هارپ به رئیس جمهور، پیام های شخصی او و حضور مکرر او در کنار او، گمانه زنی ها گسترش یافت و برخی سیاستمداران و مفسران را بر آن داشت تا علناً در مورد ماهیت این رابطه سوالاتی را مطرح کنند.

سناتور دموکرات جان اوسوف یکی از برجسته ترین کسانی بود که از این موضوع سوء استفاده سیاسی کرد، زیرا در یک گردهمایی انتخاباتی از سفرهای مکرر ترامپ با هارپ تمسخر کرد و آن را به انتقاد از عملکرد رئیس جمهور مرتبط دانست. اظهارات او با واکنش خشمگین تیم ترامپ روبرو شد، در حالی که سخنگوی کاخ سفید گفت که هارپ یکی از «وفادارترین و سخت کوش ترین دستیاران رئیس جمهور» است. ترامپ خود وارد بحث در مورد جزئیات شایعات نشد و در عوض به اوسوف حمله کرد.

ملانیا

گزارش‌های رسانه‌ای حاکی از آن است که ملانیا ترامپ از این گمانه‌زنی‌ها ناراحت است، اما این اطلاعات نیز بر اساس گزارش‌ها و منابع نامشخص است و به معنای وجود اختلاف قطعی در خانواده نیست.

مایکل وولف، نویسنده‌ای که به انتقاد از ترامپ معروف است، درباره نقش فزاینده هارب در حلقه ریاست‌جمهوری صحبت کرده و نام او را نیز با بحث و جدل بر سر پروژه سالن رقص کاخ سفید مرتبط دانسته است.

در نهایت، به نظر می‌رسد اهمیت سیاسی ناتالی هارب نه در شایعات مربوط به زندگی شخصی او، بلکه در این پرسش گسترده‌تر است که چه کسی به رئیس‌جمهور آمریکا دسترسی دارد و می‌تواند بر اطلاعاتی که او می‌بیند و می‌شنود تأثیر بگذارد؟ حضور یک دستیار بسیار وفادار در کنار ترامپ تقریباً به صورت دائمی، و نقش او در انتقال اطلاعات و رسیدگی به انتشارات او، به همراه بحث و جدل بر سر مجوز امنیتی، او را به شخصیتی بسیار فراتر از یک «دستیار اجرایی» تبدیل کرده است.

بنابراین، مسئله واقعی که هارب مطرح می‌کند، حدود نفوذ در حلقه نزدیک رئیس‌جمهور است، نه فقط ماهیت رابطه شخصی که به موضوعی برای شایعات تبدیل شده است.