لباس فضایی AX؛ طرحی آزمایشی که راه را برای نسل جدید لباس های ناسا هموار کرد (+عکس)

ناسا تصاویر جدیدی از محل برخورد مرحله بالایی موشک فالکون ۹ شرکت اسپیس‌ایکس با سطح ماه منتشر کرده که ایجاد دهانه‌ای حدود ۱۸ متری را تأیید می‌کند. این قطعه موشک ۵ اوت ۲۰۲۶ با سرعت حدود ۵۴۰۰ مایل بر ساعت به ماه برخورد کرد.

به گزارش تابناک به نقل از فارس؛ تصاویر ثبت‌شده توسط مدارگرد شناسایی ماه ناسا، تفاوت سطح ماه پیش و پس از برخورد را نشان می‌دهند. بررسی سایه‌های ایجادشده در محل برخورد نشان می‌دهد دهانه جدید حدود ۶۰ فوت، معادل ۱۸ متر، عرض دارد و عمق آن کمتر از ۳ متر است. در اطراف دهانه نیز رگه‌های روشن و تیره دیده می‌شود که حاصل پرتاب مواد سطحی و لایه‌های زیرین ماه در زمان برخورد است.

این مرحله از فالکون ۹ در ژانویه ۲۰۲۵ برای پرتاب مأموریت «بلو گوست ۱» استفاده شده بود. موشک پس از رساندن محموله‌های مأموریت به مدار موردنظر، سوخت کافی برای بازگشت به زمین نداشت و بیش از یک سال در فضا سرگردان ماند تا در نهایت اثر گرانش و فعالیت خورشیدی مسیر آن را به سمت ماه تغییر داد.

مدارگرد شناسایی ماه ناسا حدود یک هفته پس از برخورد توانست از محل حادثه تصویربرداری کند. پیش از آن، مدارگرد ماه «دَانوری» کره جنوبی نخستین تصاویر از این ناحیه را ثبت کرده بود. این برخورد بار دیگر بحث درباره زباله‌های فضایی و خطر آن‌ها برای مأموریت‌ها و زیرساخت‌های آینده ماه را جدی‌تر کرده است.

به گزارش سیتنا، در ادامه، به بررسی سحابی شیر، تصاویر جدید جیمز وب و جزئیات این جرم آسمانی می‌پردازیم.

سحابی شیر چیست؟

سحابی NGC 2392 که به «سحابی شیر» معروف است، یک سحابی سیاره‌نما (Planetary Nebula) است که در فاصله ۵۰۰۰ سال نوری از زمین و در صورت فلکی جوزا (Gemini) قرار دارد. این سحابی زمانی شکل گرفت که ستاره مرکزی آن مرد و لایه‌های بیرونی خود را به فضا پرتاب کرد و یک کوتوله سفید (White Dwarf) از خود به جای گذاشت.

تصاویر جدید جیمز وب

تلسکوپ جیمز وب با دو دوربین خود، NIRCam (دوربین فروسرخ نزدیک) و MIRI (ابزار فروسرخ میانی)، این سحابی را در نور فروسرخ (Infrared) به تصویر کشیده است. این تصاویر جزئیات بی‌نظیری از ساختار سحابی را نشان می‌دهند: چهره شیر: هسته مرکزی (کوتوله سفید) که مانند بینی دکمه‌ای شیر است، با تابش شدید خود، حبابی از گاز یونیزه ایجاد کرده که چهره شیر را شکل می‌دهد. یال شیر: بخش‌های هاله‌مانند اطراف سحابی که مانند یال شیر هستند و از گاز و غبار تشکیل شده‌اند. تافت‌های مو مانند: ساختارهای کوچکی که شبیه تافت‌های مو یا دنباله‌های دنباله‌دار هستند و در واقع توده‌های متراکم غبارند که در برابر تابش ستاره مرکزی مقاومت کرده‌اند.

سرنوشت سحابی شیر

ستاره‌شناسان تخمین می‌زنند که این سحابی در حدود ۱۰,۰۰۰ سال آینده به‌طور کامل در فضا پراکنده شود. اگرچه این مدت در مقیاس کیهانی کوتاه است، اما نشان‌دهنده تغییرات مداوم در این جرم آسمانی است.

اهمیت این کشف برای ستاره‌شناسی

تصاویر جدید تلسکوپ جیمز وب از سحابی شیر، جزئیات بی‌نظیری از ساختار این جرم آسمانی را آشکار کرده است. این تصاویر به ستاره‌شناسان کمک می‌کنند تا فرآیندهای پیچیده مرگ ستارگان و شکل‌گیری سحابی‌های سیاره‌نما را بهتر درک کنند. سحابی شیر با چهره خیره‌کننده خود، یکی از زیباترین جرم‌های آسمانی است که تاکنون به تصویر کشیده شده است.

انتهای پیام

گزارش از حمزه فاتح

به گزارش سیتنا، در ادامه، به بررسی منطقه سیدونیا، نظریه‌های مطرح‌شده درباره شهر باستانی و توضیح علمی این پدیده می‌پردازیم.

منطقه سیدونیا و تشکیلات مرموز

منطقه سیدونیا در مریخ، محل تشکیلات طبیعی است که در تصاویر مدارگردهای ناسا، شباهت زیادی به چهره انسان، هرم و ساختمان‌ها دارند. نظریه‌پردازان معتقدند که این تشکیلات در امتداد یک خط ساحلی باستانی قرار گرفته‌اند و ممکن است بقایای یک تمدن باستانی باشند.

نظریه شهر ساحلی

جیسون مارتل، محقق یوفو، با مقایسه سیدونیا با شهرهای ساحلی زمین (مانند ونیز، اسکندریه و منهتن)، استدلال کرده است که تمدن‌ها همیشه در کنار آب شکل گرفته‌اند و تشکیلات سیدونیا نیز ممکن است یک شهر باستانی در کنار یک دریاچه یا اقیانوس خشک‌شده باشند. او معتقد است که «چهره» ممکن است به‌عنوان یک بنای یادبود در بالای شهر ساخته شده باشد.

شواهد؛ تصاویر و تفسیرهای ذهنی

تنها مدرک این نظریه، تغییر محسوس در بافت سطح مریخ در تصاویر مدارگردهاست که برخی آن را به‌عنوان خط ساحلی تفسیر کرده‌اند. با این حال، این خط ساحلی به‌صورت دستی ترسیم شده و هیچ تحلیل زمین‌شناسی یا نمونه‌برداری از رسوبات برای تأیید وجود آب در گذشته انجام نشده است.

پاریدولیا؛ توهم بصری مغز انسان

دانشمندان معتقدند که مغز انسان به‌طور طبیعی به دنبال الگوهای آشنا (مانند چهره) در تصاویر تصادفی است. این پدیده که «پاردئولیا» (Pareidolia) نام دارد، عامل اصلی شکل‌گیری نظریه‌های مشابه مانند «چهره در مریخ» است که در سال ۱۹۷۶ توسط مدارگرد وایکینگ ثبت شد و بعدها مشخص شد که یک تپه طبیعی بوده است.

انتهای پیام