ایده سفر در زمان سالهاست که در داستانهای علمی-تخیلی و مباحث فیزیک نظری مطرح است؛ اکنون پژوهشی جدید ادعا میکند نوعی از سفر در زمان از نظر ریاضی امکانپذیر است؛ هرچند نتیجه آن احتمالاً با تصورات رایج تفاوت زیادی خواهد داشت.
به گزارش فرارو به نقل از پاپولر مکانیکس، آیا سفر در زمان واقعاً ممکن است؟ این پرسش دههها ذهن دانشمندان، نویسندگان داستانهای علمیتخیلی و علاقهمندان به فیزیک را به خود مشغول کرده است. اگرچه تاکنون هیچ فناوری عملی برای بازگشت به گذشته وجود ندارد، اما پژوهشی تازه نشان میدهد دستکم از دیدگاه ریاضی و فیزیک نظری، نوع خاصی از سفر در زمان ممکن است بدون آنکه به پارادوکسهای منطقی منجر شود.
این مطالعه توسط ژرمن توبار و فابیو کاستا از دانشگاه کوئینزلند استرالیا انجام شده است. پژوهشگران در مقاله خود با عنوان «پویاییهای برگشتپذیر با منحنیهای زمانی بسته و آزادی انتخاب» تلاش کردهاند یکی از بزرگترین مشکلات نظری سفر در زمان، یعنی پارادوکسهای منطقی، را با استفاده از یک مدل ریاضی برطرف کنند. مشکل همیشگی سفر در زمان؛ پارادوکسها
یکی از مهمترین دلایلی که بسیاری از فیزیکدانان درباره امکان سفر به گذشته تردید دارند، وجود پارادوکسهایی است که در صورت تغییر گذشته ایجاد میشوند. شناختهشدهترین نمونه، «پارادوکس پدربزرگ» است؛ فرض کنید فردی به گذشته سفر کند و مانع تولد یکی از اجداد خود شود.
در این صورت، خودش هرگز متولد نخواهد شد و بنابراین نمیتواند به گذشته سفر کند. این تناقض منطقی، سالها بهعنوان یکی از بزرگترین موانع نظری سفر در زمان مطرح بوده است. توبار و کاستا معتقدند مدل ریاضی آنها راهی برای حل این مشکل ارائه میدهد.
پایه اصلی این پژوهش بر مفهومی به نام «منحنی زمانی بسته» (Closed Time-like Curves یا CTC) استوار است. این ایده نخستین بار از نظریه نسبیت عام آلبرت اینشتین الهام گرفت. بر اساس این مفهوم، در برخی شرایط خاص فضا-زمان میتواند به شکلی خم شود که مسیر حرکت یک جسم دوباره به گذشته خودش بازگردد؛ یعنی فرد یا جسم در نهایت به نقطهای از گذشته برسد.
پژوهشگران در مدل خود نشان میدهند اگر تنها دو بخش کلیدی از یک رویداد همچنان در چارچوب رابطه علت و معلولی حفظ شوند، سایر جزئیات میتوانند تغییر کنند، بدون آنکه تناقضی در …
