ناسا داوطلب می‌پذیرد؛ چه کسی حاضر است در سفر شبیه‌سازی‌شده به مریخ شرکت کند؟

به گزارش سیتنا، در ادامه، به بررسی سحابی شیر، تصاویر جدید جیمز وب و جزئیات این جرم آسمانی می‌پردازیم.

سحابی شیر چیست؟

سحابی NGC 2392 که به «سحابی شیر» معروف است، یک سحابی سیاره‌نما (Planetary Nebula) است که در فاصله ۵۰۰۰ سال نوری از زمین و در صورت فلکی جوزا (Gemini) قرار دارد. این سحابی زمانی شکل گرفت که ستاره مرکزی آن مرد و لایه‌های بیرونی خود را به فضا پرتاب کرد و یک کوتوله سفید (White Dwarf) از خود به جای گذاشت.

تصاویر جدید جیمز وب

تلسکوپ جیمز وب با دو دوربین خود، NIRCam (دوربین فروسرخ نزدیک) و MIRI (ابزار فروسرخ میانی)، این سحابی را در نور فروسرخ (Infrared) به تصویر کشیده است. این تصاویر جزئیات بی‌نظیری از ساختار سحابی را نشان می‌دهند: چهره شیر: هسته مرکزی (کوتوله سفید) که مانند بینی دکمه‌ای شیر است، با تابش شدید خود، حبابی از گاز یونیزه ایجاد کرده که چهره شیر را شکل می‌دهد. یال شیر: بخش‌های هاله‌مانند اطراف سحابی که مانند یال شیر هستند و از گاز و غبار تشکیل شده‌اند. تافت‌های مو مانند: ساختارهای کوچکی که شبیه تافت‌های مو یا دنباله‌های دنباله‌دار هستند و در واقع توده‌های متراکم غبارند که در برابر تابش ستاره مرکزی مقاومت کرده‌اند.

سرنوشت سحابی شیر

ستاره‌شناسان تخمین می‌زنند که این سحابی در حدود ۱۰,۰۰۰ سال آینده به‌طور کامل در فضا پراکنده شود. اگرچه این مدت در مقیاس کیهانی کوتاه است، اما نشان‌دهنده تغییرات مداوم در این جرم آسمانی است.

اهمیت این کشف برای ستاره‌شناسی

تصاویر جدید تلسکوپ جیمز وب از سحابی شیر، جزئیات بی‌نظیری از ساختار این جرم آسمانی را آشکار کرده است. این تصاویر به ستاره‌شناسان کمک می‌کنند تا فرآیندهای پیچیده مرگ ستارگان و شکل‌گیری سحابی‌های سیاره‌نما را بهتر درک کنند. سحابی شیر با چهره خیره‌کننده خود، یکی از زیباترین جرم‌های آسمانی است که تاکنون به تصویر کشیده شده است.

انتهای پیام

گزارش از حمزه فاتح

به گزارش سیتنا، در ادامه، به بررسی منطقه سیدونیا، نظریه‌های مطرح‌شده درباره شهر باستانی و توضیح علمی این پدیده می‌پردازیم.

منطقه سیدونیا و تشکیلات مرموز

منطقه سیدونیا در مریخ، محل تشکیلات طبیعی است که در تصاویر مدارگردهای ناسا، شباهت زیادی به چهره انسان، هرم و ساختمان‌ها دارند. نظریه‌پردازان معتقدند که این تشکیلات در امتداد یک خط ساحلی باستانی قرار گرفته‌اند و ممکن است بقایای یک تمدن باستانی باشند.

نظریه شهر ساحلی

جیسون مارتل، محقق یوفو، با مقایسه سیدونیا با شهرهای ساحلی زمین (مانند ونیز، اسکندریه و منهتن)، استدلال کرده است که تمدن‌ها همیشه در کنار آب شکل گرفته‌اند و تشکیلات سیدونیا نیز ممکن است یک شهر باستانی در کنار یک دریاچه یا اقیانوس خشک‌شده باشند. او معتقد است که «چهره» ممکن است به‌عنوان یک بنای یادبود در بالای شهر ساخته شده باشد.

شواهد؛ تصاویر و تفسیرهای ذهنی

تنها مدرک این نظریه، تغییر محسوس در بافت سطح مریخ در تصاویر مدارگردهاست که برخی آن را به‌عنوان خط ساحلی تفسیر کرده‌اند. با این حال، این خط ساحلی به‌صورت دستی ترسیم شده و هیچ تحلیل زمین‌شناسی یا نمونه‌برداری از رسوبات برای تأیید وجود آب در گذشته انجام نشده است.

پاریدولیا؛ توهم بصری مغز انسان

دانشمندان معتقدند که مغز انسان به‌طور طبیعی به دنبال الگوهای آشنا (مانند چهره) در تصاویر تصادفی است. این پدیده که «پاردئولیا» (Pareidolia) نام دارد، عامل اصلی شکل‌گیری نظریه‌های مشابه مانند «چهره در مریخ» است که در سال ۱۹۷۶ توسط مدارگرد وایکینگ ثبت شد و بعدها مشخص شد که یک تپه طبیعی بوده است.

انتهای پیام