عصر ایران؛ یلدا آذرپی - در خبرها آمده بود آقای مجتبی راعی (فرماندار کاشان) با تأکید بر ضرورتِ همکاریِ دستگاههای اجرایی برای حمایت از جوانان چنین فرمان داده است: «ادارات باید ظرف یک هفته، آمار کارکنان مجردشان را احصا (شمارش) و برای تسهیل ازدواج برنامهریزی کنند. این موضوع در ارزیابیِ عملکرد دستگاهها لحاظ خواهد شد.»
البته چنین تصمیمی با مواضع اجتماعیِ حاکمیت در دهههای اخیر تناسب دارد، اما پرسشهای مهمی را به ذهن متبادر میکند؛ ازجمله اینکه آیا فرماندار محترم نیمنگاهی به شرایط اجتماعی و اقتصادیِ جوانان دارد؟ اصلاً مسألۀ اول جوان ایرانی در شرایط کنونی ازدواج است؟ در برزخِ جنگ و صلح، تورم افسارگسیخته، فقدان چشمانداز روشن و مواجهه با انواع آسیبهای اجتماعی، مسألۀ جوانان، مجردبودن است یا مواجهه با دشواریِ زندگی؟ و آیا اساساً مقام دولتی حق مداخله در حریم خصوصیِ شهروندان و زمانبندی برای رخداد مهمی چون ازدواج دارد؟
آیا تأکید بر ازدواج و توصیه به جوانان، اهدافِ تنظیم جمعیت و تشکیل خانواده را محقق میکند؟
پاسخ جامعهشناسان به این پرسش منفی است. پژوهشها نشان میدهد مردم در روزگار کنونی به توصیۀ دیگران تن به این کار نمیدهند و زمانی ازدواج میکنند که آیندۀ قابلپیشبینی و رفاه نسبی برایشان قابل تصور باشد. تشویق، توصیه و زمان بندی در این خصوص، بیفایده است. به همین دلیل در کشورهایی که سیاستهای موفقِ تشکیل خانواده دارند، تمرکز بر کاهش هزینههای زندگی است نه توصیههای اخلاقی.
شاید زمان آن رسیده باشد که نگاه ژرفتری به واقعیتهای حیات اجتماعی بیندازیم و به جای مدیریتِ تصمیمهای شخصی، شرایطی فراهم کنیم که زندگی برای مردم آسانتر شود.
شما هم از همین جامعه برخاستهاید و باید بپذیرید با شهروندانی بالغ، عاقل و مختار مواجه اید. اکثر آدمها بنا به مسیرهای پیمودۀ زیستی از داشتن همدم، پر کردن تنهایی و زندگیِ مشترک استقبال میکنند، بهشرطی که همزیستی، برآیندِ طبیعی و عقلانیِ زندگیِ قابلزیستن باشد.
پس از مواجهه با این خبر و با قدری جسارتِ روزنامهنگارانه، این پرسش هم بر جای میماند که آیا ابلاغ چنین دستورانی تناسبی با شرح وظابفِ فرمانداران و مقامهای حکومتی دارد؟
به نظر نمیرسد وظیفۀ فرماندار، سیاستگذاریِ کلان در حوزۀ ازدواج باشد. …
