این منطقه ابتدا در تصاویر مدارگرد مریخ به صورت سطحی روشن و یکنواخت دیده میشد. اما وقتی کنجکاوی به آن نزدیک شد، مشخص شد زمین پوشیده از برآمدگیهای بسته و چندضلعی است. ترکیبی که ظاهر «کندویی» بسیار چشمگیری ایجاد کرده است.
آیا این الگوها نشانه حیات هستند؟
خیر؛ فعلاً هیچ مدرکی از منشأ زیستی وجود ندارد. چند فرضیه اصلی درباره شکل گرفتن این الگوها در حال بررسی است که برخی از آنها در زیر آمدهاند.
خشک شدن گل: زمانی که رسوبات مرطوب خشک میشوند، ترکهای چندضلعی ایجاد میکنند.
یخ زدن و ذوب شدن آب: چرخههای یخزدگی و ذوب میتوانند شبکههای هندسی در خاک و سنگ ایجاد کنند.
انقباض حرارتی سنگها: سرد و گرم شدن مکرر ممکن است باعث ترکخوردگی منظم شود.
جریان آب زیرزمینی در گذشته: مواد معدنی ممکن است در شکافها رسوب کرده و دیوارههایی مقاوم ساخته باشند که پس از فرسایش باقی ماندهاند.
هیچکدام از این توضیحها هنوز تأیید نشدهاند.
در کنار الگوهای کندویی، کنجکاوی سنگهای تیره پراکندهای هم دیده که منشأ آنها مشخص نیست. برخی سنگهای مشابه که در گذشته بررسی شده بودند، حاوی نیکل بودند. عنصری که در شهابسنگها رایجتر از سنگهای معمول مریخی است.
کنجکاوی سالها است که روی مریخ کار میکند و هدف اصلی آن بررسی این پرسش است که آیا مریخ باستانی زمانی شرایط مناسب برای حیات میکروبی داشته یا نه. این ساختارهای چندضلعی میتوانند سرنخهایی درباره وجود آب در گذشته، نوع رسوبات، تغییرات دمایی، و تاریخچه زمینشناسی کوه شارپ ارائه دهند.
در سالهای اخیر تصاویری از ساختارهایی شبیه به تارعنکبوت، فلس اژدها، مرجان، و اکنون کندوی عسل روی سیاره سرخ ثبت شده است.
بخشی از این شباهتها ناشی از پدیدهای به نام پاریدولیا (Pareidolia) است که در آن مغز انسان به دیدن الگوهای آشنا در اشکال تصادفی تمایل دارد.
انتهای پیام/
