کود معجزه گر برای شالی + میزان و زمان مصرف

به گزارش برنا، رئیس شورای مرکزی و رئیس سازمان نظام مهندسی ساختمان کشور در گفت‌و‌گو با برنا، با اشاره به رکود حاکم بر صنعت ساخت‌وساز و افزایش هزینه‌های اجرای پروژه‌ها، نسبت به تداوم روش‌های سنتی ساخت هشدار داد و گفت: عبور از شرایط فعلی نیازمند تغییر نگرش، استفاده از ظرفیت متخصصان و حرکت جدی به سمت صنعتی‌سازی و کاهش زمان اجرای پروژه‌های ساختمانی است. امین مقومی با اشاره به وضعیت صنعت ساختمان گفت: رکود و شرایط دشوار فعلی را باید به فرصتی برای بازنگری در مسیر ساخت‌وساز تبدیل کرد. امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند تغییر روش‌ها و افزایش بهره‌وری هستیم.

وی تأکید کرد که تعامل وزارت راه و شهرسازی با مجموعه‌های مرتبط با صنعت ساختمان وجود دارد و سازمان نظام مهندسی نیز بر اساس قانون، یکی از محور‌های اصلی این صنعت محسوب می‌شود.

خط مقدم تحول؛ صنعتی‌سازی

رئیس سازمان نظام مهندسی ساختمان کشور ادامه داد: یکی از مهم‌ترین مسائلی که باید دنبال شود، استفاده از افراد متخصص در جایگاه واقعی خودشان است. در حوزه سازندگان نیز باید از تخصص و تجربه فعالان این بخش به شکل مؤثر استفاده شود.

مقومی افزود: صنعتی‌سازی و افزایش سرعت ساخت باید به یکی از اولویت‌های جدی صنعت ساختمان تبدیل شود؛ چراکه ادامه روش‌های سنتی، پاسخگوی نیاز امروز کشور نیست.

هشدار درباره افزایش هزینه ساخت

وی با بیان اینکه زمان در صنعت ساختمان مستقیماً با هزینه ارتباط دارد، گفت: هرچه زمان اجرای پروژه بیشتر شود، هزینه بیشتری به ساخت مسکن تحمیل خواهد شد؛ بنابراین کاهش زمان ساخت تنها یک موضوع فنی نیست، بلکه یک ضرورت اقتصادی است.

فرصت جنگ برای تغییر مسیر ساخت‌وساز

مقومی با اشاره به تجربه‌های حاصل از شرایط جنگی و بحران‌های اخیر اظهار کرد: این شرایط نشان داد که در صورت استفاده از روش‌های جدید، برخی پروژه‌ها می‌توانند با سرعت بالایی اجرا یا بازسازی شوند. همین تجربه باید در حوزه مسکن نیز مورد استفاده قرار گیرد.

وی خاطرنشان کرد: اگر از روش‌های صنعتی و فناوری‌های جدید استفاده کنیم و زمان ساخت را کاهش دهیم، می‌توانیم بخشی از هزینه‌های ساخت را کنترل کرده و مسیر صنعت ساختمان را از رکود به سمت بهره‌وری و تحول تغییر دهیم. …

محمد طراوت در یادداشت ارسالی به انصاف نیوز با عنوان «تحلیل کوتاهی از زمینه و تبعات کودتای ۲۸ مرداد» نوشت:

عده‌ای ساده‌لوحانه می‌گویند کودتا باید الزاماً «از پایین به بالا» باشد؛ حال آنکه در بسیاری از کودتاهای تاریخ، آنچه در عمل رخ داده، ورود و هماهنگی سطوح عالی قدرت، نهادهای نظامی و سیاسی برای برکناری یک دولت یا تغییر موازنه قدرت بوده است و مردم یا اساساً نقشی در طراحی نداشته‌اند یا نقش آنان در مرحله اجرا محدود و ثانویه بوده است.

۲۸ مرداد ۱۳۳۲ اما تنها یک جابه‌جایی سیاسی یا برکناری یک نخست‌وزیر نبود؛ پرونده‌ای استثنایی در تاریخ سیاسی ایران و روابط ایران و آمریکا بود؛ پرونده‌ای که دهه‌ها بعد نیز آثار و تبعات آن باقی ماند و حتی مقامات عالی‌رتبه آمریکا درباره نقش کشورشان در سرنگونی دولت دکتر محمد مصدق سخن گفتند.

مادلین آلبرایت، وزیر امور خارجه وقت آمریکا، در سال ۲۰۰۰ نقش مهم ایالات متحده در سرنگونی دولت ملی دکتر مصدق را پذیرفت و آن را ضربه‌ای به روند سیاسی ایران دانست. سال‌ها بعد نیز بیل کلینتون، رئیس‌جمهور اسبق آمریکا، در گفت‌وگویی در حاشیه اجلاس داووس، به نقش فعال آمریکا در سرنگونی دولت ملی مصدق اذعان کرد و گفت که بابت آن عذرخواهی کرده است.

اما پرسش اساسی اینجاست: چرا دولت ملی دکتر مصدق چنین نگرانی و هراسی در مخالفان داخلی و خارجی خود ایجاد کرده بود که برای کنار زدن آن، سلسله‌ای از اقدامات سیاسی، درباری و نظامی شکل گرفت؟ برای فهم ۲۸ مرداد ، شاید بهتر باشد آن را یک حادثه ناگهانی و منفرد نبینیم؛ بلکه آن را در امتداد مجموعه‌ای از تلاش‌ها برای تضعیف یا کنار زدن دولت مصدق بررسی کنیم.

نخست: ماجرای تیرماه ۱۳۳۱ و استعفای دکتر مصدق و انتصاب احمد قوام.

در آن مقطع  شاه با پذیرش استعفای مصدق و انتصاب قوام ، عملاً در برابر دولت و نهضت ملی قرار گرفت. واکنش گسترده مردم در قیام سی‌ام تیر، معادله را تغییر داد؛ قوام کنار رفت و دکتر مصدق بار دیگر به نخست‌وزیری بازگشت. سی‌ام تیر نشان داد که نهضت ملی شدن صنعت نفت صرفاً یک اختلاف میان چند سیاستمدار نبود؛ پشتوانه اجتماعی قابل‌توجهی داشت و حذف دولت مصدق بدون در نظر گرفتن افکار عمومی و نیروهای اجتماعی آسان نخواهد بود.

اما این پایان ماجرا نبود. در نهم اسفند …

دکتر نیروانا مهرآیین، پژوهشگر حقوق بین الملل در یادداشتی با عنوان «جنگ در سکوت؛ وقتی کودکان، خانه‌ها و جنگل‌های حرا قربانی می‌شوند» که در اختیار انصاف نیوز قرار داده، نوشت:

هم‌زمان با ادامه گزارش‌ها درباره تلفات غیرنظامیان و تخریب گسترده زیرساخت‌ها در جریان عملیات نظامی آمریکا علیه ایران، پرسشی بیش از گذشته خودنمایی می‌کند: چرا نهادهای بین‌المللی و مدافعان حقوق بشر آن‌گونه که انتظار می‌رود درباره ابعاد انسانی و زیست‌محیطی این جنگ واکنش نشان نمی‌دهند؟

بر اساس مستندات و پایش «فعالان حقوق بشر در ایران» (HRA)، از ۲۸ فوریه تا ۷ آوریل ۲۰۲۶ دست‌کم یک‌هزار و ۷۰۱ غیرنظامی، از جمله دست‌کم ۲۵۴ کودک، کشته شده‌اند و حدود ۷۰۰ مورد مرگ دیگر نیز همچنان در دست بررسی قرار دارد. این ارقام، به گفته این سازمان، حداقل آمار قابل شناسایی است و به دلیل محدودیت دسترسی به مناطق آسیب‌دیده، احتمال دارد شمار واقعی قربانیان بسیار بیشتر باشد.

در نخستین روز جنگ نیز گزارش‌هایی از حوادثی با تلفات بسیار سنگین منتشر شد. یکی از مهم‌ترین آنها حمله‌ای بود که به یک مدرسه دخترانه در میناب نسبت داده شده است؛ حادثه‌ای که گزارش‌های مختلف، شمار بالایی از کودکان کشته‌شده را برای آن ثبت کرده‌اند. آسوشیتدپرس در بازسازی خود از این حادثه، دست‌کم ۱۵۷ کشته، از جمله ۱۲۳ کودک، گزارش کرد، در حالی که آمارهای دیگری شمار قربانیان را بیشتر اعلام کرده‌اند. با وجود اهمیت و ابعاد فاجعه، مسئولیت این حمله همچنان محل مناقشه است و دولت آمریکا انجام آن را نپذیرفته است.

حادثه لامرد نیز نمونه دیگری از همین ابهام است. گزارش‌های رسانه‌ای و تحلیل برخی کارشناسان تسلیحات، استفاده از موشک آمریکایی PrSM را مطرح کردند و آن را به حمله‌ای نسبت دادند که در آن غیرنظامیان کشته شدند. در مقابل، فرماندهی مرکزی آمریکا این ادعا را رد کرده و اعلام کرده است که نیروهای آمریکایی در لامرد یا اطراف آن حمله‌ای انجام نداده‌اند. همین تضاد میان شواهد منتشرشده و روایت رسمی، ضرورت تحقیقات مستقل و قابل راستی‌آزمایی را برجسته می‌کند؛ زیرا در چنین شرایطی، نه انکار یک طرف و نه ادعای طرف دیگر به‌تنهایی نمی‌تواند جای تحقیق بی‌طرفانه را بگیرد.

مسئله اما تنها شمار کشته‌شدگان نیست. گزارش‌های ارائه‌شده از سوی HRA …