محمد مهدی محبی هافبک فصل گذشته الاتحاد کلبا با عقد قراردادی ۳ ساله به پرسپولیس پیوست. دستمزد سه ساله محبی ۴۵۰ میلیارد تومان برای سه فصل (۱۲۰ میلیارد فصل اول، ۱۵۰ میلیارد فصل دوم و ۱۸۰ میلیارد فصل سوم) است. همچنین شنیده شده هزینه رضایتنامه محبی حدود ۳۰۰ هزار دلار بوده است.
منبع : ايسنا
تسنیم: بعد از کش و قوس فراوان و بحثهای زیادی که درباره خرید امتیاز تیم دوم برای پرسپولیسیها شکل گرفته بود، اکنون گفته میشود این باشگاه موفق شده در مذاکره با فولاد امتیاز تیم دسته اولی خوزستانیها را خریداری کند.
فولاد نوین اهواز که در این فصل راهی لیگ آزادگان شده، زیرمجموعه تیم فولاد خوزستان لیگ برتری محسوب میشود و از چندی پیش بحث واگذاری امتیاز آن بعد از صعود به زبان افتاده بود. از سوی دیگر باشگاه پرسپولیس نیز در مسیر برنامهریزی ویژهای که در نظر گرفته، مذاکرات خود را از مدتها قبل بزای در اختیار گرفتن امتیاز تیمی از لیگ پایینتر استارت زده بود و حتی شایعه توافق با تیم هوادار تهران نیز به میان آمده بود.
اکنون اما گفته میشود این باشگاه در مذاکره با جنوبیها موفق شده امتیاز تیم دوم آن را که در لیگ آزادگان قرار بود حاضر شود، در اختیار بگیرد.
در این خصوص گفته میشود طی ساعات آتی این موضوع نهایی و رسمی و اعلام خواهد شد. اما نکته جالبتر ماجرا روی نیمکت و تصمیمی که برای آن در نظر گرفتهاند، شکل خواهد گرفت.
گفته میشود این باشگاه قصد دارد برای سرمربیگری با کاپیتان اسبق و محبوب خود به توافق دست یابد. سیدجلال حسینی کاپیتان پرافتخار و دست نیافتنی سرخها که بعد از دوران بازی به عنوان مربی در کادرفنی یحیی گلمحمدی حاضر شده بود و در ادامه مسیر دروی جامها، در این بخش نیز نام خود را در تاریخ این باشگاه قرار داده بود، اکنون بعد از دو فصل دوری، با پیشنهاد جالبی مواجه شده است.
شنیدهها حاکی از این است که قرمزهای تهرانی قصد دارند در صورتی که توافق امضای واگذاری امتیاز فولاد نوین را طی ساعات آتی دریافت و اعلام کنند، بلافاصله از سرمربی ویژه و محبوب خود نیز روی نیمکت این تیم رونمایی کنند. جایی که قرار است سیدجلال حسینی میراث بزرگ کشف، استعدادیابی و پرورش نسل آتی این باشگاه را در دسته پایینتر عهدهدار شود.
موضوعی که گفته میشود طی ساعات آتی رسمی و نهایی خواهد شد و این باشگاه برنامه نسل جدید خود را برای موفقیت استارت میزند.
ورزشسه: بعد از علیرضا عنایت زاده، فرزین معامله گری هم به صورت موقت از تیم پرسپولیس جدا شد.
فرزین معاملهگری در شرایطی به عنوان بازیکن سرباز به ملوان بندرانزلی پیوست که تنها یک سال از انتقال پرهزینه و رکوردشکن او از شمسآذر به پرسپولیس گذشته بود؛ بازیکنی که قرار بود یکی از گزینههای آینده سرخها در سمت چپ خط دفاعی باشد، اما فصل گذشته نتوانست انتظارات را برآورده کند و حالا برای گذراندن دوران سربازی راهی ملوان شده است.
معاملهگری فصل گذشته با انتقالی قابل توجه از شمسآذر به پرسپولیس پیوست. سرخپوشان برای دریافت رضایتنامه این مدافع چپ مبلغ ۴۵ میلیارد تومان پرداخت کردند تا این انتقال در آن مقطع به یکی از گرانترین جابهجاییهای تاریخ فوتبال ایران تبدیل شود. با این حال، حضور در پرسپولیس مطابق انتظار پیش نرفت و معاملهگری نتوانست جایگاه ثابتی در ترکیب این تیم پیدا کند.
مدافع ۲۲ ساله که پیش از این سابقه حضور در تیم ملی امید و همچنین بازی برای صنعت نفت آبادان را در کارنامه داشت، در پرسپولیس با رقابت سختی برای رسیدن به ترکیب اصلی مواجه شد. در نهایت نیز شرایط به شکلی پیش رفت که او تصمیم گرفت برای پشت سر گذاشتن خدمت سربازی، فوتبالش را خارج از پرسپولیس ادامه دهد؛ تصمیمی که حالا با توجه به شرایط فعلی سرخپوشان، بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته است.
پرسپولیس در این تابستان میلاد محمدی را از دست داده و در شرایطی که نیاز مبرمی به تقویت سمت چپ خط دفاعی دارد، مصدومیت جلالی نیز وضعیت این پست را پیچیدهتر کرده است. در چنین شرایطی، اگر معاملهگری تصمیم به اعزام به خدمت سربازی نمیگرفت، میتوانست یکی از گزینههای در دسترس پرسپولیس برای حضور در ترکیب تیم باشد. با این حال، او تصمیم خود را گرفته و حالا باید دوران سربازی را در ملوان سپری کند.
نکته جالب درباره مقصد جدید معاملهگری این است که در روزهای اخیر انتظار میرفت این بازیکن راهی فجرسپاسی شود. مذاکرات و گمانهزنیها درباره حضور او در این تیم ادامه داشت، اما در نهایت و در روزهای پایانی، معاملهگری تصمیم گرفت ملوان را به عنوان مقصد دوران سربازی خود انتخاب کند.
ملوان نیز با جذب این مدافع چپ، یکی از بازیکنان جوان و شناختهشده فوتبال ایران را به خدمت گرفته است. معاملهگری حالا امیدوار است با حضور در انزلی و داشتن فرصت بیشتر برای بازی، بتواند فصل متفاوتی را پشت سر بگذارد و دوباره شرایطی ایجاد کند که پس از پایان دوران سربازی، با آمادگی و تجربه بیشتر به پرسپولیس بازگردد.
البته این جدایی به معنای پایان ارتباط معاملهگری با پرسپولیس نیست. این بازیکن همچنان دو فصل دیگر با سرخپوشان قرارداد دارد و پس از پایان دوران خدمت سربازی، باید به این باشگاه بازگردد. بنابراین ملوان برای او یک مقصد موقت محسوب میشود و آیندهاش بار دیگر در اختیار پرسپولیس خواهد بود.
حالا باید دید معاملهگری که یک سال قبل با برچسب انتقال ۴۵ میلیاردی و انتظارات زیادی به پرسپولیس آمد، در ملوان میتواند دوباره خودش را پیدا کند یا خیر. بازگشت او به پرسپولیس در حالی رقم خواهد خورد که تجربه یک فصل یا بیشتر، دور از فضای سنگین این تیم را پشت سر گذاشته و احتمالا فرصت دیگری برای اثبات تواناییهایش خواهد داشت. فرصتی که شاید ارزش آن، بیشتر از چیزی باشد که امروز به نظر میرسد.
به گزارش خبرآنلاین سید کاظم اولیایی مدیرعامل پیشین استقلال در روزنامه ایران نوشت: فوتبال حرفهای در دنیا یعنی مشتریمحوری و وقتی دو تیم حرفهای یک شهر روبهروی هم قرار میگیرند، در واقع سرمایههای فوتبال یک شهر، یعنی هواداران، با یکدیگر روبهرو میشوند. اما در ایران، به دلیل خصولتی بودن باشگاهها، ضعف در مدیریت ورزشی و برنامهریزی نامناسب فدراسیون که یک مثلث ناکارآمد را ایجاد کردهاند، شرایط بهگونهای پیش میرود که تمام افتخار دو تیم آبی و قرمز پایتخت؛ افتخاری که فوتبال کشورمان در تمام دنیا به آن میبالد، یعنی حضور ۱۰۰ هزار تماشاگر، در حال از بین رفتن است.
خصولتی بودن باشگاهها و در اختیار بودن ورزشگاهها توسط دولت، مدیران را وادار میکند بدون داشتن سختافزار مناسب و درآمد خالص، اقدام به تجهیز استادیوم یا ورزشگاهی نکنند. بنابراین بهتر است ارگانهای صنعتی دست از مجموعهداری بردارند و آن را به بخش خصوصی واگذار کنند تا مسیر جذب هوادار نیز توسط خود باشگاه و با برنامهریزی حرفهای مدیریت شود.
در تمام دنیا، ورزش حرفهای یک صنعت و بستری برای تولید کسبوکار و درآمد است و بر اساس باشگاهمحوری میچرخد. اما در کشورمان، خارج از اصل ۴۴ قانون اساسی عمل میکنند و باشگاه را تنها به یک مصرفکننده تبدیل کردهاند.
در حال حاضر نیز سرانه ورزشی تهران حتی نسبت به استان سیستان و بلوچستان کمتر است و پایتخت ایران را از نظر سرانه ورزشی به فقیرترین پایتخت جهان تبدیل کردهاند.
باشگاه استقلال امکانات و داراییهای زیادی داشته است و اگر بخشی از آن را نیز به این باشگاه بازگردانند، میتواند با شراکت بخش خصوصی، مجموعههایی مانند ورزشگاههای نقش جهان، تختی و دستگردی را تجهیز کند. حتی در مجموعه ورزشی آزادی، برای ساخت یک استادیوم ۴۰ هزار نفری بانوان خاکبرداری شده، اما چون حمایتی از آن نمیشود، این پروژه رها شده است و حتی تیمهای تهرانی نیز حاضر به صرف هزینه برای آن نیستند.
در چنین شرایطی است که اعتبار فوتبال کشور زیر سؤال میرود و میزبانیها از تیمهای مطرح، با هزاران هوادار و سرمایه اجتماعی، گرفته میشود. بهتر است پیش از آنکه فوتبال و هوادار را از دست بدهیم، دولت فکری به حال خصولتی بودن ورزش کند؛ وگرنه روزی خواهد رسید که دربی ۱۰۰ هزار نفری ما به یک دربی بیهیجان با اندک تماشاگر تبدیل شود و تنها در خواب، رویای برگزاری دوباره آن را در تهران ببینیم.
