فرارو- اکران عمومی فیلم سینمایی «استخر» در سینماهای کشور آغاز شده است، اثری که نخستین بار در جریان رقابتهای چهل و چهارمین جشنواره فیلم فجر (بهمن ۱۴۰۴) به نمایش درآمد و نظرات متفاوتی را به همراه داشت.
به گزارش فرارو، سروش صحت در سینمای امروز ایران صاحب جهانی منحصربهفرد و لحنی بهشدت شخصی است. در این جهان خودساخته، آدمهای معمولی در موقعیتهایی اندکی نامتعارف، درباره مفاهیم عمیقی چون مرگ، عشق، تنهایی و معنایی زندگی و بحرانهای وجودی حرف میزنند. در آثار او، گاهی یک شوخی ساده و پیشپاافتاده، شخصیتها و حتی مخاطب را به پرسشی فلسفی و جدی درباره ماهیت زندگی سوق میدهد.
«استخر» بهعنوان سومین فیلم بلند سینمایی صحت، همچنان در امتداد همین جهان فکری و بصری اتفاق میافتد. اما این بار آشنایی بیش از اندازه مخاطب با قواعد این جهان و تکرار موتیفهای پیشین، به یکی از مهمترین ضعفهای ساختاری فیلم تبدیل شده است. یک گام رو به عقب برای سروش صحت
داستان فیلم بر محور زندگی زوجی بنا شده است که پس از سپری کردن بیش از دو دهه زندگی مشترک، اکنون به مرز فروپاشی و جدایی رسیدهاند. این رابطه که سالهاست زیر فشار سنگین روزمرگی، بیتفاوتیهای مکرر و فرسودگی عاطفی از حرکت و پویایی بازمانده، اکنون ناچار است با گذشته خود و امکان قطعی پایانش روبهرو شود.
این ایده مرکزی، در نگاه نخست، کاملاً با اتمسفر سینمای سروش صحت همخوانی دارد: آدمهایی کاملا عادی، در یک موقعیت ملموس و آشنا، گرفتار پرسشهایی میشوند که از ابعاد زندگی روزمرهشان بهمراتب بزرگتر است. مشکل بنیادین اثر اما از جایی آغاز میشود که «استخر» به جای کشف مسیرهای دراماتیک تازه برای بسط این ایده، به بازتولید و تکرار الگوهایی روی میآورد که پیشتر در آثار قبلی صحت کارکرد مؤثرتری داشتند.
در یک قیاس تحلیلی با «جهان با من برقص» (۱۳۹۷) — فیلمی که با وجود گذشت سالها همچنان نقطه اوج پختگی سینمای صحت محسوب میشود — «استخر» چه از منظر انسجام فیلمنامه و چه …
