حالا دیگر با اطمینان میتوان گفت که جامعه فوتبال ایران، دستاوردسازیهای کادر فنی تیم ملی را پس زده است. هیچکس نمیگوید این تیم افتضاح بوده و فاجعه آفریده اما هیچکس هم نمیتواند بگوید که نتایج تیم ملی رنگ و بویی از «موفقیت» داشته است. ظاهرا تنها کسی که این دستاوردهای خیالی را باور کرده، خود امیرقلعهنویی است. او در قامت سرمربی تیمی که برای اولین بار از سال ۲۰۱۰ نتوانسته به جمع ۳۲ تیم برتر جهان صعود کند، دیگر «دست بالا» را در مذاکره با فدراسیون فوتبال ندارد. هر چند که ظاهرا خودش هنوز با این حقیقت کنار نیامده و از موضع یک مربی موفق، وارد مذاکرات جدید شده است. موضعی که هیچ نسبتی با حقایق جاری در مورد شرایط فعلی تیم ملی ندارد.
نباختن در سه مسابقه دور گروهی، هرگز جایی در میان وعدههای قلعهنویی در جام جهانی نداشت. او با وعدههای مشخصی وارد جام شد. رسیدن به چهار یا پنج امتیاز، صعود از دور گروهی و فراهمآوردن موقعیتی برای یک هفته تعطیلی و شادمانی در ایران. هیچکدام از این اهداف تیک نخوردند و ایران حتی قادر به شکست حریفی مثل نیوزیلند نبود. در چنین شرایطی صحبت از تمدید قرارداد تا دوره بعدی جام جهانی، بیشتر به یک شوخی شباهت دارد.
هیات رئیسه فدراسیون فوتبال، فقط با کادر فنی تیم ملی روبرو …
