نباختن در سه مسابقه دور گروهی، هرگز جایی در میان وعدههای قلعهنویی در جام جهانی نداشت. او با وعدههای مشخصی وارد جام شد. رسیدن به چهار یا پنج امتیاز، صعود از دور گروهی و فراهمآوردن موقعیتی برای یک هفته تعطیلی و شادمانی در ایران. هیچکدام از این اهداف تیک نخوردند و ایران حتی قادر به شکست حریفی مثل نیوزیلند نبود. در چنین شرایطی صحبت از تمدید قرارداد تا دوره بعدی جام جهانی، بیشتر به یک شوخی شباهت دارد.
هیات رئیسه فدراسیون فوتبال، فقط با کادر فنی تیم ملی روبرو نیست. طرف حساب دیگر آنها، میلیونها هواداران فوتبال ایران هستند که اصلا دوست ندارند روند ناکامیهای این تیم ادامه پیدا کنند. مطالبه هواداران فوتبال در ایران در درجه اول «پاسخگوکردن» کادر فنی تیم ملی است. در درجه دوم، آنها پرهیز از عجله برای تصمیمگیری در مورد آینده این کادر را میخواهند. درخواست مهم بعدی هم میتواند در لزوم «تقویت» این کادر و بالا رفتن وزن آن خلاصه شود. کادر فنی فعلی تیم ملی، یک کادر «برنده» نیست. آنها نه در جام ملتهای ۲۰۲۳ به هدفشان رسیدند و در نه در جام جهانی نتایجی درخشان گرفتند. شاید رسیدن به فینال آسیا، بتواند آنها را صاحب موقعیتی برتر برای تمدید قرارداد کند اما در شرایط فعلی هر اصراری برای ماندن آنها بدون رسیدن به فینال آسیا، عملا تفاوتی با حراج کردن آینده تیم ملی نخواهد داشت. هیات رئیسه قبل از گرفتن هر تصمیمی در مورد تیم، باید صداهای بلند انتقادها در مورد کادر فنی را بشنود. صداهایی که دیگر انکارشدنی نیستند. منبع : فرهیختگان
