بیستوششم تیرماه ۱۳۸۵، فدراسیون فوتبال ایران با مدیریت کیومرث هاشمی و با اتکا به فرمول «خرد جمعی» که از سوی مرحوم داریوش مصطفوی مطرح شده بود، تصمیم گرفت هدایت تیم ملی را به امیر قلعهنویی بسپارد تا تیم ملی با مدیریت او راهی رقابتهای جام ملتهای آسیا شود. این تصمیم در شرایطی اتخاذ شد که فوتبال ایران درگیر چالش تعلیق بود و فدراسیون که زیر نظر کمیته انتقالی فعالیت میکرد، در فضایی پرابهام و گذار به سر میبرد. در چنین بستری، حمایت از امیر قلعهنویی و سپردن سکان تیم ملی به او، بهنوعی نخستین گام برای عبور از آن وضعیت بحرانی تلقی میشد.
در همان مقطع، فدراسیون با حمایت از قلعهنویی، او را به مسابقات کوالالامپور اعزام کرد تا نخستین تجربهاش در قامت سرمربی تیم ملی را به بوته آزمایش بگذارد. با این حال، از همان ابتدا انتخاب او با انتقادهای بسیار زیادی همراه شد؛ انتقادهایی که هم متوجه فرایند انتخاب بودند و هم متوجه سطح تجربه و آمادگی او برای چنین مسئولیت حساسی. با وجود این فضای انتقادی، قلعهنویی با اتکا به کادر فنی پرشمار خود و با تکیه بر برنامهای ۱۲۰ صفحهای، با اطمینان اعلام کرد که تیم ملی در جام ملتهای آسیا به موفقیت خواهد رسید.
او پیش از اعزام تیم ملی، در کنفرانس خبری آکادمی ملی المپیک با حرارت فراوان از برنامههای خود دفاع کرد و در بخش پرسش و پاسخ با خبرنگاران، در پاسخ به سؤالی تصریح کرد: «ما با این برنامه موفق خواهیم شد!» اما هنگامی که در برابر پرسشی درباره ضمانت اجرایی این برنامه قرار گرفت، پاسخ داد: «مگر ساختمانسازی میکنیم که ضمانت اجرایی داشته باشیم.» این پاسخ، در همان زمان نیز محل بحث و تفسیر قرار گرفت و بهنوعی نشاندهنده فاصله میان تدوین برنامه و تضمین اجرای آن تلقی شد.
در ادامه، روند مسابقات نشان داد که آن برنامه ۱۲۰ صفحهای، علیرغم تأکید فراوان بر آن، نتوانست نتیجهای ملموس برای فوتبال ایران به همراه داشته باشد. حذف تیم ملی در ضربات پنالتی برابر کره جنوبی، پایانی بود بر نخستین تجربه قلعهنویی در جام ملتهای آسیا؛ پایانی که برای بسیاری از منتقدان، مهر تأییدی بر تردیدهای …
