رویداد۲۴| بحران دارو در ایران در سالهای اخیر بارها با یک تصویر تکراری همراه بوده است؛ بیمارانی که نسخه در دست، ساعتها و حتی روزها برای پیدا کردن داروی مورد نیاز خود جستوجو میکنند. اگرچه مسئولان حوزه سلامت از کاهش تعداد اقلام دارویی دچار کمبود خبر میدهند، اما در سطح جامعه هنوز نشانههایی از یک مشکل عمیقتر دیده میشود؛ مشکلی که فقط به «نبود دارو» محدود نیست و به دسترسی، توزیع، نقدینگی، بیمه و نظارت بازمیگردد.
رئیس سازمان غذا و دارو اخیرا اعلام کرده ک تعداد کمبود داروهای اساسی و حیاتی که در سال ۱۴۰۱ به ۳۴۱ قلم رسیده بود، اکنون به طور میانگین به ۶۵ قلم کاهش یافته است. به گفته او، نبود یک برند خاص خارجی یا مشکلات زنجیره خرید برخی بیمارستانهای بدهکار، الزاماً به معنای کمبود ملی دارو نیست. با این حال، کاهش آمار کمبودها به معنای پایان مشکلات بیماران نیست؛ چرا که تجربه روزمره بسیاری از مصرفکنندگان نشان میدهد فاصله میان «وجود دارو در کشور» و «دسترسی آسان بیمار به دارو» همچنان پابرجاست. کمبود دارو؛ از آمارهای رسمی تا تجربه بیماران
در ماههای اخیر برخی داروخانهها بار دیگر با کمبود برخی اقلام مواجه شدهاند؛ از داروهای اعصاب و روان گرفته تا برخی داروهای بیماران خاص. داروسازان میگویند در گروههایی مانند برخی داروهای سرطان، داروهای مورد استفاده بیماراناماس، بعضی انسولینهای خارجی، داروهای دیابت و برخی فرآوردههای مورد نیاز بیماران هموفیلی، همچنان دشواریهایی وجود دارد.
رسول نظریفرد، داروساز و موسس داروخانه بیماران خاص، با اشاره به همین وضعیت گفته است که گاهی دارویی که بیمار میتواند با نسخه و پوشش بیمهای با هزینهای محدود دریافت کند، در بازار غیررسمی با قیمتهای چندبرابری عرضه میشود؛ وضعیتی که نشان میدهد مشکل فقط تولید نیست، بلکه مسیر توزیع و نظارت بر گردش دارو نیز با چالشهایی جدی روبهرو است.
به گفته او، در برخی موارد مطالبات داروخانهها از بیمهها به ۶ تا ۷ ماه رسیده است. تأخیر طولانی در پرداخت مطالبات، نقدینگی داروخانهها را کاهش میدهد و زنجیره تأمین دارو را با مشکل مواجه میکند؛ از تولیدکننده و واردکننده گرفته تا داروخانهای که باید دارو را در اختیار بیمار قرار دهد. بازار سیاه و قیمتهای گزاف
