به گزارش ایرنا، امروز پروژههای راهسازی سیستان و بلوچستان تنها طرحهای عمرانی صرف نیستند، بلکه این طرحهای مهم زیرساختی، شریانهای حیاتی توسعه ملی، امنیت پایدار، عدالت فضایی و اقتصاد آینده ایران به شمار میروند.
در ادبیات توسعه، جاده تنها مسیر عبور خودروها نیست؛ جاده مسیر حرکت اقتصاد، تجارت، سرمایهگذاری، امنیت و عدالت است. از این رو، هر کشوری که به دنبال افزایش سهم خود از تجارت جهانی، کاهش هزینههای تولید، رونق صادرات و توسعه متوازن باشد، ناگزیر باید از توسعه زیرساختهای حملونقل آغاز کند.
در این میان، سیستان و بلوچستان جایگاهی دارد که اهمیت آن بسیار فراتر از مرزهای جغرافیایی این استان بوده؛ استانی که امروز به یکی از مهمترین حلقههای اتصال ایران به اقتصاد منطقه و جهان تبدیل شده و آینده بسیاری از برنامههای توسعهای کشور به تکمیل زیرساختهای ارتباطی آن گره خورده است.
در شرایطی که اقتصاد جهانی بر پایه کریدورهای حملونقل و شبکههای لجستیکی شکل گرفته، مزیت رقابتی کشورها دیگر تنها در تولید کالا خلاصه نمیشود، بلکه در سرعت، امنیت و هزینه انتقال کالا معنا پیدا میکند.
کشوری موفقتر است که بتواند کالا را سریعتر، ارزانتر و ایمنتر به مقصد برساند. از همین منظر، سیستان و بلوچستان به دلیل همجواری با افغانستان و پاکستان، اتصال به بندر راهبردی چابهار، قرار گرفتن در مسیر کریدورهای بینالمللی شرق و دسترسی به آبهای آزاد اقیانوسی، یکی از مهمترین استانهای ایران در معادلات اقتصادی و ژئوپلیتیکی منطقه محسوب میشود.سیستان و بلوچستان به یکی از مهمترین حلقههای اتصال ایران به اقتصاد منطقه و جهان تبدیل شده و آینده بسیاری از برنامههای توسعهای کشور به تکمیل زیرساختهای ارتباطی آن گره خورده است
اما این ظرفیت بزرگ، بدون برخورداری از شبکهای استاندارد از بزرگراهها و راههای اصلی، هرگز به فرصت اقتصادی تبدیل نخواهد شد. بندر، پایانه مرزی، منطقه آزاد، شهرک صنعتی و حتی راهآهن زمانی میتوانند نقش واقعی خود را ایفا کنند که به شبکهای ایمن و پرظرفیت از جادهها متصل باشند. به همین دلیل است که توسعه بزرگراههای سیستان و بلوچستان نه یک پروژه عمرانی صرف، بلکه یک سرمایهگذاری بلندمدت برای اقتصاد ملی است.
شاید در نگاه نخست، ساخت یک باند دوم یا …
