به گزارش ایرنا، خشک شدن تالاب بینالمللی هامون، استمرار خشکسالی، کاهش ورودی آب رودخانه هیرمند و فعال شدن کانونهای تولید گرد و غبار، شرایطی را رقم زده که بسیاری از کارشناسان معتقدند بدون احیای منابع آبی منطقه، مهار کامل این بحران امکانپذیر نخواهد بود؛ با این حال، آنان بر این باورند که در کنار پیگیری حقابه هیرمند از افغانستان، اصلاح ساختارهای مدیریتی، اجرای برنامههای علمی و هماهنگی میان دستگاههای اجرایی نیز میتواند نقش مؤثری در کاهش آثار این بحران داشته باشد.
در همین زمینه، خبرنگار ایرنا در گفتوگوی تفصیلی با مجتبی گنجی رئیس بخش تحقیقات منابع طبیعی و آبخیزداری مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی سیستانی به بررسی ریشههای شکلگیری بحران ریزگردها، چالشهای مدیریتی، کاستیهای اجرایی و راهکارهای برونرفت از وضعیت موجود پرداخته است.
گنجی با اشاره به منشأ اصلی طوفانهای گرد و غبار در سیستان اظهار کرد: ماهیت ریزگردها و گرد و خاک در منطقه، پیش از هر چیز به نبود آب و اختلال در شبکه هیدرولوژیکی ( آبشناسی) حوضه آبریز هیرمند بازمیگردد؛ چرخه طبیعی آب در این منطقه طی سالهای اخیر دچار اختلال شده و همین مساله زمینه فعال شدن کانونهای گردوغبار را فراهم کرده است.
وی افزود: بخش مهمی از این شرایط به اقداماتی مربوط میشود که در بالادست حوضه آبریز هیرمند و آنسوی مرزها انجام شده است؛ موضوعی که امروز برای همه شناخته شده و نمیتوان در بررسی بحران ریزگردهای سیستان از کنار آن عبور کرد.
رئیس بخش تحقیقات منابع طبیعی و آبخیزداری مرکز تحقیقات سیستان با بیان اینکه برای بررسی این بحران باید ۲ حوزه را از یکدیگر تفکیک کرد، گفت: یک بخش از تصمیمها مربوط به خارج از مرزهای ایران و بخش دیگر مربوط به اقداماتی است که باید در داخل کشور انجام شود.
وی تصریح کرد: حوضه آبریز هیرمند که تالاب هامون در پاییندست آن قرار دارد، یک حوضه مشترک میان سه کشور ایران، افغانستان و پاکستان است اما حدود ۸۵ درصد آن در افغانستان، نزدیک به ۱۵ درصد در ایران و کمتر از یک درصد در پاکستان قرار دارد؛ بنابراین بخش عمده سرنوشت تالاب هامون به مدیریت منابع آب در افغانستان وابسته است.
گنجی ادامه داد: تا زمانی که مساله حقابه هیرمند به نتیجه …
