اکبر فتحی روز چهارشنبه در گفت و گو با ایرنا اظهار کرد: حفظ اراضی کشاورزی، تنها یک مسئله فنی یا حقوقی نیست؛ بلکه موضوعی اقتصادی، اجتماعی و حتی امنیتی است، هر اندازه قوانین سختگیرانهتری برای جلوگیری از خرد شدن اراضی و تغییر کاربری وضع شود، اگر کشاورزی برای بهرهبردار صرفه اقتصادی نداشته باشد، انگیزه لازم برای حفظ زمین نیز از بین خواهد رفت، از همین رو، باور دارم که اقتصادی کردن تولید، مهمترین و پایدارترین راهکار صیانت از اراضی کشاورزی است.
وی افزود: بررسی تجربه کشورهای موفق اسلامی نشان میدهد که این کشورها پیش از آنکه به ابزارهای بازدارنده متوسل شوند، تلاش کردهاند کشاورزی را به فعالیتی سودآور، رقابتپذیر و جذاب برای بهرهبرداران تبدیل کنند، در بسیاری از این کشورها، یکپارچهسازی اراضی نه با اجبار، بلکه با ایجاد انگیزههای اقتصادی، حمایتهای مالی و اصلاح ساختارهای بهرهبرداری محقق شده است.
فتحی بادآور شد: ترکیه یکی از نمونههای موفق در این زمینه است، این کشور در سالهای گذشته با اجرای پروژههای تجمیع اراضی، توسعه زیرساختهای آبیاری، اصلاح راههای بین مزارع و ارائه تسهیلات هدفمند، توانسته است با افزایش بهرهوری، هزینه تولید را کاهش دهد و انگیزه کشاورزان برای مشارکت در طرحهای یکپارچهسازی را افزایش دهد.
وی ادامه داد: کشاورز زمانی حاضر به همکاری در تجمیع اراضی میشود که نتیجه آن را در افزایش درآمد خود مشاهده کند، در مالزی نیز توسعه شرکتهای خانوادگی، تعاونیهای تولید و زنجیرههای ارزش کشاورزی موجب شده است که حتی بهرهبرداران کوچک بتوانند در قالب ساختارهای اقتصادی بزرگتر فعالیت کنند، بدون آنکه مالکیت زمین خود را از دست بدهند.
وی گفت: این الگو نشان میدهد که یکپارچگی مدیریت، گاه از یکپارچگی مالکیت نیز مهمتر است و میتواند زمینه افزایش بهرهوری و درآمد را فراهم کند، اندونزی نیز با تکیه بر تشکلهای کشاورزی، قراردادهای تولید و حمایت از مکانیزاسیون، توانسته است بهرهبرداران خرد را در قالب شبکههای تولیدی ساماندهی کند.
وی ادامه داد: نتیجه این سیاست، کاهش هزینهها، افزایش قدرت چانهزنی کشاورزان و جلوگیری از رها شدن یا تغییر کاربری اراضی بوده است. این تجربهها یک پیام مشترک دارند؛ کشاورز زمانی زمین خود را حفظ میکند که زمین برای او …
