به گزارش ایرنا، نگاهم که روی آستین مانتویش ماند، لبخندی زد و گفت: این مانتو را پنج سال است دارم؛ ببینید، حتی یک نخ از دوختش تکان نخورده است. من از کار خودم مطمئنم.
جملهای کوتاه بود، اما همان چند کلمه، بیش از هر توضیحی کیفیت هنری را نشان میداد که سالها برای شناساندنش تلاش کرده است.
مهناز صفری ممقانی، بانوی دهه هفتادی است که با چمدانی پر از صنایع دستی و چند تابلو وارد اتاق تحریریه ایرنا میشود. همکارش در حمل وسایل کمکش میکند. چمدان، شبیه صندوقچهای از رنگ و نقش است؛ انگار بخشی از هویت ممقان را با خود آورده باشد.
او دیپلم داشت که مسیر زندگیاش نه از دانشگاه، بلکه از میدان عمل آغاز شد.
سال ۱۳۹۵ به عنوان حسابدار صندوق خرد زنان ممقان فعالیتش را شروع کرد. صندوقی که هدف آن ایجاد اشتغال برای زنان و حمایت از کسبوکارهای کوچک بود.
صفری میگوید: بانوان را بر اساس نوع فعالیتشان دستهبندی میکردیم؛ کشاورزی، صنایعدستی، پوشاک و مشاغل دیگر. تلاش میکردیم برایشان کلاسهای آموزشی برگزار و تسهیلات فراهم کرده و بازار فروش پیدا کنیم. هر جا امکان حمایت بود، از اداره صنایع دستی گرفته تا استانداری، پیگیری میکردیم.
آن روزها، حتی در خود ممقان نیز کمتر کسی ممقاندوزی را به عنوان یک هنر مستقل میشناخت.
او میگوید: احساس کردم اگر روی این هنر کار نکنم، به مرور فراموش میشود. بنابراین از همان صندوق، آموزش و معرفی ممقاندوزی را آغاز کردیم. این آغاز، بعدها به تاسیس شرکت تعاونی صنایع دستی، تولیدی لباس و سپس آموزشگاه صنایع دستی انجامید.
حضور در نمایشگاههای استانی، ملی و بینالمللی، فصل تازهای از فعالیتهای او بود. در نخستین کنگره بینالمللی بانوان تاثیرگذار، تنها نماینده آذربایجان شرقی بود اما آنجا بیش از هر چیز، غربت ممقان دوزی را احساس کرد.
او ادامه میدهد: بیشتر مسئولان باور نمیکردند این کارها کاملا با دست دوخته شده باشند. همه فکر میکردند کار دستگاه است. هرچه توضیح میدادم، قبول نمیکردند تا اینکه آقای عزتالله ضرغامی، وزیر وقت میراث فرهنگی، توضیح داد که این هنر کاملا دستدوز است و به دادم رسید.
او معتقد است که بلوچدوزی و پتهدوزی سالهاست جای خود را در میان صنایع دستی ایران پیدا کردهاند، اما ممقاندوزی …
