اِکْمالِ بِیْعَت

بنزین در ایران سال‌هاست بیش از آنکه یک حامل انرژی باشد، یک موضوع اجتماعی و اقتصادی است؛ از سهمیه‌بندی و کارت سوخت تا بحث آزادسازی قیمت. اما پرسش کمترپرداخت‌شده این است که این سوخت واقعا در کدام خانه‌ها مصرف می‌شود؟ داده‌های تازه مرکز آمار ایران از هزینه و مصرف بنزین در دهک‌های درآمدی، تصویری روشن و در عین حال نگران‌کننده از نابرابری در الگوی مصرف بنزین ترسیم می‌کند.

گرانی درمان، بسیاری از بیماران را وادار کرده به‌جای درمان کامل، درد را موقتاً کنترل کنند و تصمیم اصلی را به زمانی نامعلوم بسپارند.

شوک انرژی دیگر فقط در تابلوی معاملات نفت دیده نمی‌شود؛ حالا نشانه‌های آن در هزینه حمل‌ونقل، تولید کشاورزی و زنجیره تأمین غذا نیز ظاهر شده است.

وعده پرداخت ۵ هزار دلار به هر شهروند بزرگسال آمریکایی، آن هم در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای و همزمان با ادعای ترامپ درباره پایان قریب‌الوقوع جنگ با ایران، بیش از یک وعده انتخاباتی به نظر می‌رسد؛ وعده‌ای که می‌تواند تلاشی برای خرید زمان، مدیریت نارضایتی اقتصادی و پوشاندن هزینه‌های سنگین سیاست‌های جنگ‌طلبانه واشنگتن باشد.

تنگه هرمز حالا از یک گذرگاه حیاتی انرژی به یکی از مهم‌ترین اهرم‌های راهبردی در معادله تقابل ایران و آمریکا تبدیل شده است؛ جایی که برتری نظامی واشنگتن لزوماً به پیروزی سیاسی منجر نمی‌شود و تداوم بحران می‌تواند هزینه‌های اقتصادی و انتخاباتی سنگینی برای دولت ترامپ ایجاد کند. در این میان، جمهوری اسلامی ایران با حفظ توان بازدارندگی و ابتکار عمل، تلاش کرده است معادله‌ای را شکل دهد که در آن، هزینه ادامه جنگ برای آمریکا به عاملی برای تغییر محاسبات خود واشنگتن تبدیل شود.

دانیال امینی / اگر جامعه‌ای حدود ۱۵ میلیون جوان در سنین مختلف داشته باشد که بخش بزرگی از آنها در آستانه اشتغال، ازدواج، تشکیل خانواده یا ساختن آینده اقتصادی خود قرار دارند، پاسخ دادن به این انتظارات نیازمند اقتصادی بسیار فعال‌تر از یک اقتصاد صرفاً مصرف‌کننده است. برای میلیون‌ها نفر باید شغل ایجاد شود، دستمزد [ ]