به گزارش روز جمعه ایرنا، جام جهانی، مهمترین رویدادی است که بازیکنان میتوانند خودش نشان بدهند، مقابل دیدهگان انواع و اقسام استعدادیابها قرار بگیرند، شاید که دری به تخته بخورد و بتوانند راهی لیگهای معتبر شوند. این اتفاق، بارها رخ داده و بازیکنانی که در جام جهانی درخشیدهاند، به تیمهای بزرگتر منتقل شده و حداقل بازی در سطحی بالاتر را تجربه کردهاند.
ستارههای فوتبال ایران نیز در جامهای جهانی اخیر، بارها از این اتفاق بهره بُردهاند. این تجربه را بهخصوص در نسل ۹۸ دیدیم؛ جایی که مسیر ورود بازیکنان تیم ملی به اروپا هموار بود و آنها با تکیه بر تواناییها و پتانسیل بالای خود توانستند به آلمان، اتریش و سایر لیگهای اروپایی بروند.
حالا و بعد از جام جهانی ۲۰۲۶، اما خبری از این نقل و انتقالات نیست. تنها بازیکنی که به اروپا منتقل شده، میلاد محمدی است که در ۳۳ سالگی به ویتسبک بلاروس رفته و پیراهن تیمی از این کشور را پوشیده. انتقالی که نشان میدهد درهای فوتبال اروپا به سمت بازیکنان ایرانی بسته شده و آنها دیگر مشتری پر و پا قرصی در قاره سبز ندارند.
مرور انتقالهای مهم فوتبال ایران، بعد از هر جام جهانی، شاید بتواند تفاوتها را آشکار کند. زمانی بازیکنان ایرانی راهی بایرنمونیخ میشدند، ما حالا به لیگ بلاروس میروند. اینکه کجا بودیم و کجا هستیم، بسیار اهمیت دارد و البته ناخواداگاه ناراحت و غمگینمان هم میکند.
از روشن و قاسمپور تا اسکندریان و داناییفرد نخستین حضور تیم ملی ایران در جام جهانی به سال ۱۹۷۸ بر میگردد و حشمت مهاجرانی سرمربی وقت تیم ملی با هدایت خود توانست اولین دوره از حضور ملی پوشان فوتبال ایران را در این تورنمنت رقم بزند. ایران با هشت گل خورده و تنها دو گل زده آماری ضعیف در تقابل گروهی با اسکاتلند، هلند و پرو به ثبت رساند.
با این حال درخشش بازیکنانی نظیر حسن روشن، آندرانیک اسکندریان، ابراهیم قاسمپور، ایرج داناییفرد باعث شد تا آنها به عنوان لژیونرهای جدید فوتبال ایران به کشورهایی نظیر آمریکا و امارات بروند. جابجاییهای عظیم در تیم ۹۸ دومین دوره حضور تیم ملی ایران در ادوار مختلف جام جهانی به سال ۱۹۹۸ فرانسه مربوط میشود. تیم ملی ایران پس از ۲۰ سال توانست بار دیگر طعم شیرین حضور در جام جهانی را بچشد و البته در …
