«عزتالله یوسفیانملا» روز چهارشنبه در گفتوگو با خبرنگار سیاسی ایرنا، در ارزیابی تأثیر منفی «چندصدایی» جامعه در شرایط کنونی کشور گفت: یقینا چندصدایی در وضعیت فعلی کشور، سیگنالی از ضعف را به دشمن مخابره میکند؛ اما پیش از آن، خود کشور از این فقدان وحدت متضرر خواهد شد. پیش از آنکه دشمن دریابد در ایران اختلافنظر وجود دارد و بخواهد آن را دستمایه برنامهریزیهای خود قرار دهد، این چندصدایی، اعتمادبهنفس ملی و توان تصمیمگیری مقتدرانه مسئولان و ملت ایران را تضعیف میکند.
وی افزود: همواره میبینیم که دشمنان ما با وجود اختلافنظرهای ظاهری، به محض اتخاذ تصمیم نهایی، وحدت رویه را حفظ میکنند. برای نمونه، در آمریکا ممکن است وزیر امور خارجه، معاون رئیسجمهور (ونس) یا چهرههایی مانند روبیو هر کدام مواضع متفاوتی در قبال درگیری یا مذاکره داشته باشند، اما وقتی کاخ سفید تصمیمی میگیرد، دیگر صدایی از کسی شنیده نمیشود؛ گویی همه از ابتدا بر سر آن تصمیم متفق بودهاند.
نماینده دوره هفتم تا دهم مجلس شورای اسلامی تصریح کرد: متاسفانه در ایران، وضعیت متفاوت است؛ بهمحض آنکه تصمیمی اتخاذ و اعلام میشود، صداهای متعددی از گوشه و کنار بلند میشود. نخستین پیامد این چندصدایی، آسیب به اعتمادبهنفس ملی است.
تشتت آرا زیانهای غیرقابلجبرانی به همراه خواهد داشت
یوسفیانملا ادامه داد: این موضوع برای کسانی که در میدان نبرد یا پشت میز مذاکره حضور دارند، بسیار متفاوت است که بدانند مرکز تصمیمگیری واحد است و یکصدا از آن شنیده میشود تا اینکه سردرگم و منتظر مواضع متناقض باشند؛ قطعا این تشتت آرا زیانهای غیرقابلجبرانی به همراه خواهد داشت.
همه باید در مسیر تصمیم نهایی نظام، متحد و یکصدا باشند
وی خاطرنشان کرد: ما واقعا از این مساله آسیب دیدهایم. همه باید برابر تصمیم نهایی نظام، متحد و یکصدا باشند. البته طرح دیدگاهها و اظهارنظرها -حتی در صورت مخالفت با یکدیگر- در مرحله کارشناسی امری طبیعی است، اما هنگامی که تصمیم نهایی اتخاذ شد، دیگر جایی برای بهانهجویی وجود ندارد.
فعال سیاسی تاکید کرد: وقتی دستوری مبنی بر مذاکره صادر میشود، کسی نباید از چیزی غیر از مذاکره سخن بگوید؛ یا اگر تصمیم بر دفاع و مقابله است، نباید با طرح مباحثی چون کنار گذاشتن دفاع و روی آوردن به مذاکره، دچار انفعال شد. تحقق اهداف کلان کشور، تنها در سایه وجود یک صدای واحد و اقتدار در تصمیمگیری ممکن است.
یوسفیانملا درباره راهکارهای برونرفت از وضعیت «نه جنگ، نه صلح» و مدیریت شرایط کشور گفت: بههیچوجه نمیتوان ادعا کرد که راهحلی وجود ندارد؛ انفعال در سیاستگذاری و سردرگمی در برابر شرایط، صرفا ناشی از عدم تمسک به مرجع قانونی است. قانون اساسی در اصل ۱۱۰، تکلیف را بهصراحت مشخص کرده و هیچ ابهامی در آن وجود ندارد.
نماینده چهار دوره مجلس شورای اسلامی ادامه داد: نباید با تفسیر به رای یا طرح ادعاهایی، در تصمیم نهایی حاکمیت تشکیک کرد. این نوع رفتارها، کشور را گرفتار چالش میکند، ما را در نگاه دشمن تضعیف کرده و موجب جریتر و جسورتر شدن دشمن میشود.
یوسفیانملا در ارزیابی نحوه پاسخ ایران به کارشکنیهای آمریکا گفت: پاسخ راهبردی ما باید حفظ اتحاد و یکپارچگی ملی باشد تا به دشمن ثابت کنیم ایران کشوری نیست که در برابر فشارها تسلیم شود. البته مردم ایران پیشتر در جنگ ۱۲روزه و ۴۰ روزه، این ایستادگی را بهخوبی نشان دادهاند.
نماینده دوره هفتم تا دهم مجلس شورای اسلامی یادآور شد: در مقاطعی که دشمن نقاط مختلف کشور را هدف قرار داد و حتی عالیرتبهترین مقامات سیاسی، نظامی و مذهبی ما را به شهادت رساند، هیچ تغییری در سیاست اصولی ما ایجاد نشد.
دشمن باید آنقدر به اقدامات بیثمر ادامه دهد تا سرانجام سلاحهایش را زمین بگذارد
یوسفیانملا بیان کرد: ما باید همین مسیر مقاومت را با قدرت ادامه دهیم؛ دشمن باید آنقدر به اقدامات بیثمر خود ادامه دهد تا سرانجام خسته شده و سلاحهایش را زمین بگذارد؛ تردیدی نیست که این اتفاق رخ خواهد داد.
وی عنوان کرد: امروز نیز شاهدیم که با وجود فشارهای دشمن، مردم همچنان مقاومت میکنند. ان شاء الله اگر این ایستادگی مدبرانه برای مدت کوتاهی دیگر تداوم یابد، با همین مقاومت، مسائل حل خواهد شد و به نتیجه مطلوب دست خواهیم یافت.
آمریکاییها از درگیری مستقیم و جنگ زمینی واهمه دارند
فعال سیاسی درباره اینکه آیا درگیریهای پراکنده کنونی میتواند به یک جنگ تمامعیار منجر شود یا خیر، گفت: بسیار بعید میدانم که چنین اتفاقی رخ دهد، چرا که آنها بهشدت از درگیری مستقیم و جنگ زمینی واهمه دارند و این رویکرد در سیاستهای فعلیشان جایگاهی ندارد.
یوسفیانملا با اشاره به تجربیات گذشته ایالات متحده افزود: آمریکاییها در افغانستان و عراق، هزینههای جانی و انسانی سنگینی متحمل شدند و تمایلی ندارند دوباره در چنان باتلاقی گرفتار شوند.
وی ادامه داد: حداکثر توان عملیاتی آنها، حملات هوایی از فواصل دور است و بعید است بتوانند در نبرد زمینی مقابل ما قرار بگیرند. حتی اگر فرض را بر این بگیریم که بتوانند گوشهای از خاک کشور را برای مدتی کوتاه تصرف کنند، قادر به حفظ آن نخواهند بود.
هر متجاوزی، با هر میزان از قدرت نظامی، محکوم به شکست است
مشاور حقوقی شهید لاریجانی تاکید کرد: تاریخ گواه است که هر متجاوزی، با هر میزان از قدرت نظامی، محکوم به شکست است. در تمام مطالعات تاریخی میبینیم که هیچ نیروی اشغالگری، حتی در ضعیفترین کشورها، نتوانسته است در برابر مقاومت ملی دوام بیاورد. آنها نیز قطعا دوام نخواهند آورد و ما با تکیه بر همین مقاومت، مسیر پیشرفت خود را ادامه خواهیم داد.
یوسفیانملا درباره سرنوشت تنشها در تنگه هرمز و دستیابی به نظم پایدار در این آبراهه اظهار کرد: موضوع تنگه هرمز، هرگز با جنگ و اقدامات نظامی حلوفصل نخواهد شد. برای درک این مسئله کافی است به وزن کنشها دقت کنید؛ ممکن است طرف مقابل ۲۰ یا ۳۰ نقطه را هدف قرار دهد، اما تاثیر ملموسی بر معادلات جهانی نداشته باشد؛ درحالیکه جمهوری اسلامی با یک اقدام راهبردی، قیمت جهانی نفت را بهشدت تحت تأثیر قرار میدهد.
منازعات بر سر تنگه هرمز تنها از مسیر مذاکره و دیپلماسی میگذرد
وی خاطرنشان کرد: این تفاوت در قدرت اثرگذاری، بهخوبی نشان میدهد که راه برونرفت از منازعات بر سر تنگه هرمز، نه در میدان جنگ، بلکه تنها از مسیر مذاکره و دیپلماسی میگذرد.
ریشه بحران در تنگه هرمز تلاش آمریکا برای برهم زدن رویههای دیرینه و سنتی است
نماینده چهار دوره مجلس شورای اسلامی در تبیین علت اصلی تنشهای اخیر افزود: ریشه این بحران، تلاش طرف مقابل برای برهم زدن رویههای دیرینهای است که قرنها بر امنیت و عبور و مرور در تنگه هرمز حاکم بوده است. آنها قصد دارند مسیرهای سنتی کشتیرانی را تغییر دهند و با تقسیمبندیهای جدید (مانند ایجاد مرزهای شمالی و جنوبی برای تردد)، قواعد بینالمللی را به نفع خود تغییر دهند.
بازگشت به اصول حقوق بینالملل و حل اختلافات در میز مذاکره راهکار اصولی
یوسفیانملا تاکید کرد: تا زمانی که این تلاشهای یکجانبه برای تغییر قواعد پذیرفتهشده ادامه یابد، بنبست فعلی پابرجا خواهد بود. راهکار اصولی، بازگشت به اصول حقوق بینالملل، احترام به رویههای پیشین و حل اختلافات در میز مذاکره است.
وی بیان کرد: هرگونه تلاش برای ایجاد ترتیبات ساختگی و نادیده گرفتن واقعیتهای جغرافیایی و حقوقی منطقه، تنها به پیچیدهتر شدن بحران میانجامد و باید در فضای دیپلماتیک اصلاح شود.
