به گزارش هممیهن آنلاین و به نقل از زومان، تنگه هرمز و چند گذرگاه دریایی مهم دیگر در جهان از قرن شانزدهم میلادی تاکنون نقشی کلیدی در تجارت جهانی داشتهاند و در طول تاریخ به یکی از اصلیترین نقاط شکلگیری رقابتهای ژئوپلیتیکی تبدیل شدهاند.
اما حالا پنج ماه است این گذرگاه دریایی بار دیگر به کانون یک بحران بینالمللی تبدیل شده؛ جایی که تنشهای منطقهای، امنیت انرژی و مسیرهای حیاتی تجارت جهان به هم گره خوردهاند.
افزایش کنترل ایران بر تنگه هرمز و تهدید اختلال در مسیرهای دریایی اطراف آن، نگرانیها درباره آینده یکی از مهمترین شریانهای اقتصادی جهان را افزایش داده است.
خبرگزاری فرانسه در این باره نوشته است: کارشناسان میگویند همزمان با افزایش کنترل ایران بر تنگه هرمز، حوثیها نیز تلاش دارند حملونقل در دریای سرخ را که به مقصد یا از مبدأ بنادر عربستان انجام میشود، مختل کنند.
این اقدامات ممکن است ترافیک دریایی در یک گذرگاه مهم دیگر یعنی بابالمندب را نیز تحت تأثیر قرار دهد؛ تنگهای که کشتیها برای رسیدن به کانال سوئز باید از آن عبور کنند.
این دو گذرگاه که دسترسی به خلیج فارس و دریای سرخ را کنترل میکنند، در میان حدود دوازده تنگهای قرار دارند که برای تجارت بینالمللی حیاتی محسوب میشوند.
نفتکشها، کشتیهای حمل گاز، کشتیهای فلهبر و کشتیهای کانتینری که حامل مواد اولیه و کالاهای مختلف هستند روزانه از این مسیرهای طبیعی باریک عبور میکنند.
تنگهها برخلاف کانالها عوارض عبور ندارند
کنوانسیون سازمان ملل درباره حقوق دریاها که در ۱۰ دسامبر ۱۹۸۲ در مونتهگوبی به امضا رسید و نوعی قانون اساسی برای اقیانوسها محسوب میشود، تأکید میکند که تنگهها پدیدههای طبیعی هستند و نباید مشمول دریافت عوارض شوند.
سیلوَن دومِرگ مدرس علوم سیاسی در دانشگاه ساینسپو بوردو و نویسنده کتاب «ژئوپلیتیک فضاهای دریایی» در این باره میگوید:
اصل آزادی کشتیرانی در تنگهها تضمین شده است.
در مقابل، کانالهایی مانند پاناما و سوئز که مسیرهای آبی ساخته دست بشر هستند، میتوانند از سوی کشورهایی که کنترل آنها را در اختیار دارند مشمول دریافت عوارض شوند.
به گفته دومرگ، ایران اگرچه بهطور رسمی به این کنوانسیون نپیوسته است، اما تا پیش از …
