به گزارش اقتصادنیوز، محمد طبیبیان، اقتصاددان، به مباحث مطرح شده درباره مناظره «موسی غنینژاد و میلاد دخانچی» در اقتصادنیوز، واکنش نشان داد و در کانال تلگرامی خود نوشت:
اخیراً دکتر موسی غنینژاد در یک گفتوگو اشاره کردهاند که دکتر علی شریعتی در برخی نوشتههای خود از شخصی به نام «پروفسور شاندل» بهعنوان منبع استفاده کرده، در حالی که چنین فردی وجود خارجی ندارد. بعدها پژوهشگران نشان دادند که «chandelle» در واقع نام مستعاری بوده که شریعتی برای ارجاع دادن به خود یا برای ایجاد اتوریتهٔ علمی ساختگی به کار میبرد؛ و حتی در برخی موارد این واژه را بهصورت بازی زبانی با «شمع» یا «شندل» در فرانسوی توضیح دادهاند. خبر مرتبط فیلم | چپ نو؛ رهایی یا فاجعه؟ | غنینژاد: لیبرالها بزرگترین منتقدان وضع موجودند | دخانچی: نظام حکمرانی ما دستوری است
اقتصادنیوز: محور اصلی مناظره موسی غنینژاد و میلاد دخانچی این است که آیا میتوان از دل میراث علی شریعتی و پروژه روشنفکری دینی، قرائتی تازه و قابلدفاع از «چپ» بیرون کشید، یا اینکه این عناوین صرفاً بازتولید همان سنت شکستخورده چپ با زبانی جدید هستند. پرسش نخست: آیا این کار شیادی است؟
در کار علمی، دانشگاهی و مطبوعاتی، امانتداری در ذکر منبع یک اصل اخلاقی بنیادین است. استفاده از نام مستعار برای ارجاع علمی، اگر با هدف ایجاد اعتبار کاذب انجام شود، در قلمرو جعل علمی قرار میگیرد؛ و جعل علمی در همهٔ سنتهای دانشگاهی، مصداق رفتار غیر اخلاقی و فریبکارانه است.
شاید بتوان واژهٔ «شیادی» را تند دانست، اما نمیتوان اصلِ رفتار را توجیه کرد. علاقهمندان شریعتی نیز اگر میخواهند از میراث او دفاع کنند، باید این بخش را با صداقت بپذیرند. تجربهٔ شخصی من: نقش مخرب آشفتگی ذهنی و شعارزدگی
من نیز مانند بسیاری از جوانان دههٔ چهل و پنجاه، در دوران دانشجویی آثار شریعتی، آلاحمد و دیگر نویسندگان مشابه را با اشتیاق میخواندم و نوارهای سخنرانی شریعتی را گوش میدادم. خامیِ سن و شور جوانی باعث میشد این نوشتهها برایم جذاب باشند.
اما بعدها فهمیدم که این جریان فکری، آشفتگی ذهنی، احساساتزدگی و شعارگرایی را در نسل ما تقویت کرد؛ نسلی که بعدها در انقلاب و پس از آن، هزینههای …
