برای درک اهمیت آن تصاویر، باید به یاد آورد که عراق پیش از آغاز جنگ تا چه اندازه تهدیدکننده به نظر میرسید. صدام حسین، دیکتاتور عراق، فرماندهی ارتشی متشکل از نزدیک به یکمیلیون نیروی مسلح را بر عهده داشت. ارتش او از هشت سال جنگ خونین با ایران جان سالم به در برده بود و یکی از بزرگترین ناوگانهای تانک جهان را در اختیار داشت. اشغال کویت توسط عراق این نگرانی را برانگیخته بود که صدام بهزودی نیروهای خود را روانه عربستان سعودی خواهد کرد؛ اقدامی که میتوانست کشورش را به قدرت مسلط نفتی در خلیج فارس تبدیل کند و حدود یکچهارم ذخایر جهانی نفت را تحت کنترل مستقیم او قرار دهد.
کمتر آمریکایی انتظار پیروزی آسان را داشت. شکست تلخ جنگ ویتنام همچنان سایهای سنگین بر ذهن جامعه آمریکا افکنده بود. صدام یک هفته پیش از حمله به کویت، به سفیر آمریکا در آن کشور گفته بود: «جامعه شما توان تحمل ده هزار کشته را ندارد.» بسیاری از تحلیلگران نگران بودند که شاید حق با او باشد و سنای آمریکا نیز تنها با اختلافی اندک مجوز استفاده از نیروی نظامی را صادر کرد. پنتاگون خود را برای تلفات سنگین آماده کرده بود و هزاران کیسه حمل اجساد را به منطقه فرستاد. انتظار، تکرار جنگ جهانی دوم نبود؛ بلکه تکرار ویتنام بود.
اما آنچه پس از آن رخ داد، تقریبا همه را شگفتزده کرد. پس از پنج هفته حملات هوایی، نیروهای زمینی ائتلاف در حدود ۱۰۰ ساعت کویت را آزاد کردند. ارتش عراق فروپاشید. بیش از ۳۰۰ هزار سرباز عراقی مستقر در کویت شکست خوردند، اسیر شدند یا ناچار به فرار گشتند. شمار کشتههای رزمی آمریکا تنها ۱۴۷ نفر بود؛ رقمی بهطرز شگفتآوری پایین، آن هم با توجه به نگرانیهایی که پیش از آغاز جنگ وجود داشت. کشوری بزرگ که تنها چند ماه قبل قدرتی هراسانگیز به نظر میرسید، با سهولتی حیرتانگیز در هم کوبیده شد.
اهمیت این پیروزی آمریکا …
