شرکتهای بزرگ طرح و ساخت (مهندس مشاور-پیمانکاری) کرهجنوبی نظیر Hyundai E&C و Samsung C&T، با پذیرش در بورس سئول، توانستند از طریق افزایش سرمایه و انتشار اوراق قرضه شرکتی، به بازیگران جهانی در پروژههای EPC (مهندسی، تدارکات و ساخت) تبدیل شوند. تجربه کرهجنوبی نشان میدهد که ورود به بازار سرمایه، علاوه بر تامین مالی، اعتبار بینالمللی لازم برای رقابت در مناقصات جهانی را نیز فراهم میکند. سهم صادرات خدمات فنی-مهندسی کره در GDP این کشور طی سه دهه چندین برابر شده است؛ الگویی که برای شرکتهای ایرانی فعال در منطقه (عراق، آسیای میانه) قابل بهرهبرداری است. هند با ابداع ابزار صندوقهای زیرساختی(Infrastructure Investment Trust-InvITs)، امکان جذب سرمایه از صندوقهای بازنشستگی و سرمایهگذاران نهادی برای پروژههای حملونقل، انرژی و مخابرات را فراهم کرد. این ساختار امکان میدهد توسعهگر (سرمایهگذار-مهندس مشاور-پیمانکار) پس از تکمیل و بهرهبرداری از پروژه، دارایی را به صندوق منتقل کرده و منابع آزادشده را در پروژه بعدی بهکار گیرد؛ چرخهای که سرعت تولید ناخالص ثابت سرمایه را بهشدت افزایش میدهد. طراحی نهاد مشابه (صندوقهای زیرساختی قابل معامله) در بازار سرمایه ایران میتواند مشکل «قفلشدگی منابع» در پروژههای بلندمدت را حل کند.
ترکیه با تلفیق مدلهای PPP (مشارکت عمومی-خصوصی) با تامین مالی از بازار سرمایه، پروژههای بزرگی نظیر فرودگاه استانبول و پلهای بُسفر را با مشارکت کنسرسیومهای پیمانکاری اجرا کرد. شرکتهای توسعهگر ترکیه از طریق انتشار اوراق پروژهمحور و ورود سهامداران راهبردی خارجی، ظرفیت اجرایی خود را چندبرابر کردند. این تجربه نشان میدهد ترکیب PPP و بازار سرمایه، ریسک دولت را کاهش داده و بخش خصوصی فنی-مهندسی …
