ایران، چارهای غیر از پیروز شدن بر دشمن در جنگی که آمریکا و رژیم صهیونیستی تحمیل کردهاند ندارد. پیروزی را میتوان در دو بخش نظامی و سیاسی در نظر گرفت و به هر یک از این دو که کمهزینهتر باشد باید رضایت داد. پیروزی بدون برنامه و انضباط حاصل نمیشود. بنابراین برای قطعی و حتمی کردن پیروزی باید الزامات آن را فراهم کرد.
اولین الزام، هماهنگی بخشهای مختلف حاکمیت است که در دوران جنگ میتوان آن را در هماهنگی میدان و دیپلماسی متمرکز دانست. خطرناکترین حالت اینست که هر یک از این دو تلاش کند خود را اصل و دیگری را فرع و تابع خود قرار دهد. در مقابل، موفقیتآمیزترین حالت اینست که نهایت هماهنگی را با همدیگر داشته باشند و با وحدت کلمه به تصمیم برسند.
دومین الزام، مهار کردن افراطیون است. در جامعه ما افراطیها از این نظر خطرناکند که خود را اسلام و انقلاب و دلسوزترینها برای کشور میپندارند و حاضر نیستند دیگران را بپذیرند. این جماعت را با مناظره، نصیحت و پند و اندرز نمیتوان از مسیر خطرناکی که در پیش گرفتهاند برگرداند. متأسفانه تفکر افراطی این جماعت بر تصمیمگیریهای کلان کشور سایه میاندازد و مصالح کشور و منافع ملی را به خطر میاندازد. مهار کردن این جماعت از اولویت برخوردار است و عقلای قوم باید برای آن به قطعیت برسند و کشور را از خطر افراط نجات دهند.
سومین الزام، منضبط ساختن رسانه ملی است. بیانضباطی در رسانه ملی از حد و مرز گذشته و کار به جائی رسیده که فلان مجری به خود اجازه میدهد به ساکنان کشورهای عرب همسایه بگوید وقت آنست که کشورهایتان را تخلیه کنید و بروید! معلوم نیست چه کسی قرار است عوارض منفی چنین دستورالعملهای ضدامنیتی را جبران کند.
اصولاً تلویزیون رسمی یک کشور باید در سطحی از ادبیات سیاسی و اخلاقی عمل …
