تحقق ۱۰۰ درصد ی برنامه تولید ایران‌خودرو

مسئله بنزین را نمی‌توان فقط در قیمت آن خلاصه کرد و حتی کارت سوخت نیز به‌تنهایی مسئله اصلی نیست و طبعاً مسئله عمیق‌تر، شیوه‌ای است که دولت برای مدیریت یک واقعیت واحد، یعنی یک خودرو، در طول سال‌ها ایجاد کرده است و مجموعه‌ای از کارت‌ها، شناسه‌ها، سامانه‌ها، پایگاه‌های اطلاعاتی و فرایند‌های جداگانه که هر کدام بخشی از همان واقعیت را مدیریت می‌کنند. 

یک خودرو همزمان کارت خودرو، کارت سوخت و اطلاعات بیمه‌ای دارد و باید معاینه فنی داشته باشد، در سامانه‌های مربوط به تخلفات، عوارض، مالیات، تردد و خدمات شهری ثبت شود و در هر کدام نیز بخشی از اطلاعات آن نگهداری می‌شود و هر یک از این زیرساخت‌ها ممکن است در زمان شکل‌گیری خود توجیه مشخصی داشته باشد، اما مسئله امروز این است که آیا هنوز لازم است برای هر خدمت، هویت و فرایندی جداگانه وجود داشته باشد؟ 

اگر خودرو یک موجودیت واحد است، حکمرانی آن نیز باید تا حد امکان بر یک هویت واحد استوار باشد و این موضوع صرفاً یک بحث فنی یا اداری نیست، چراکه تعدد سامانه‌ها و هویت‌ها برای دولت هزینه ایجاد می‌کند و برای مردم مراجعه و اصطکاک می‌سازد و در سطح کلان، احتمال خطا و ناهماهنگی داده‌ها را افزایش می‌دهد. 

از طرفی هزینه هر سامانه‌ای که ایجاد می‌شود هم فقط هزینه طراحی نرم‌افزار نیست و صدور و تعویض کارت، تجهیزات کارتخوان، شبکه ارتباطی، مراکز داده، نگهداری نرم‌افزار، پشتیبانی، امنیت سایبری، نیروی انسانی و قرارداد‌های پیمانکاری، بخشی از هزینه آشکار این ساختار است و در کنار آن، هزینه‌ای کمتر دیده شده نیز وجود دارد، به طوری که چند دستگاه مختلف برای یک خودرو، اطلاعات مشابهی را دریافت و نگهداری می‌کنند و هرچند مالک یک‌بار اطلاعات خود را در یک فرایند ثبت می‌کند، اما ممکن است همان اطلاعات در فرایند دیگری دوباره دریافت شود و در سامانه‌ای دیگر نسخه‌ای جداگانه از آن شکل بگیرد. 

این تکثیر داده، فراتر از اتلاف منابع است و هر نسخه اضافی از اطلاعات، نیازمند نگهداری، به‌روزرسانی و حفاظت است و اگر اطلاعات یک خودرو در چند پایگاه با وضعیت‌های متفاوت ثبت شده باشد، اختلاف میان آنها می‌تواند به خطا در خدمت‌رسانی منجر شود و از طرف دیگر، هر پایگاه اطلاعاتی و هر مسیر تبادل داده، یک نقطه جدید برای مدیریت و حفاظت ایجاد می‌کند. بنابراین حکمرانی داده وقتی کارآمد است که اطلاعات یک‌بار و در مرجع معتبر تولید شود و سایر دستگاه‌ها، در چارچوب قانون، اطلاعات مورد نیاز خود را از همان مرجع دریافت کنند. 

از این منظر، بحث کارت سوخت نیز باید در جای درست خود قرار گیرد و در دوره‌ای که طراحی و اجرا شد، ابزار مؤثری برای مدیریت مصرف و کنترل بخشی از قاچاق سوخت بود و نمی‌توان نقش آن را در سیاست‌گذاری سوخت نادیده گرفت، اما یک ابزار مدیریتی نباید به هسته دائمی معماری حکمرانی تبدیل شود، چراکه فناوری و نیاز‌های سیاست‌گذاری تغییر کرده‌اند و اکنون می‌توان از زیرساخت‌های موجود برای احراز هویت، پلاک، پرداخت، دوربین، بیمه و خدمات دیجیتال استفاده کرد. 

بنابراین سؤال درست این نیست که «کارت سوخت را حذف کنیم یا نه»، بلکه سؤال این است که آیا کارت باید همچنان هویت اصلی خودرو در نظام توزیع سوخت باشد؟ پاسخ می‌تواند منفی باشد، چراکه کارت می‌تواند به‌عنوان یک ابزار پشتیبان باقی بماند، اما هویت اصلی خودرو باید به یک شناسه دیجیتال معتبر و یکتا منتقل شود. ایده اصلی می‌تواند ایجاد «هویت هوشمند ملی خودرو» باشد، یعنی شناسه‌ای واحد که اطلاعات پایه و معتبر خودرو به آن متصل شود و دستگاه‌های مختلف، خدمات خود را بر مبنای آن ارائه کنند. در چنین ساختاری، مالکیت، بیمه، معاینه فنی، سوخت، عوارض آزادراهی و شهری، مالیات، تخلفات، استاندارد، آلایندگی، اسقاط، پارکینگ و تردد، به جای آنکه هر کدام هویت و فرایند جداگانه‌ای برای خودرو بسازند، از یک شناسه مشترک استفاده می‌کنند. 

البته یکپارچگی به معنای جمع کردن همه اطلاعات در یک پایگاه مرکزی نیست و اتفاقاً چنین رویکردی می‌تواند خود منشأ خطر‌های تازه باشد، بلکه اطلاعات بیمه باید نزد مرجع بیمه‌ای بماند، اطلاعات مالکیت در مرجع قانونی مربوط نگهداری شود و اطلاعات سوخت نیز در اختیار متولی این حوزه باشد. آنچه باید مشترک شود، هویت و استاندارد تبادل اطلاعات است، نه لزوماً محل نگهداری همه داده‌ها. 

حوزه سوخت می‌تواند نقطه شروع چنین تحولی باشد، زیرا در این بخش چند مسئله همزمان به یکدیگر متصلند و شامل یارانه، مصرف، قاچاق، حمل‌ونقل، پرداخت، خودرو و ناترازی انرژی می‌شود و در برنامه هفتم توسعه نیز حرکت به سمت استفاده بیشتر از داده و تخصیص سوخت بر مبنای عملکرد مورد توجه قرار گرفته است. بنابراین، مسئله فقط نبود قانون یا فناوری نیست؛ بخش مهمی از زیرساخت‌های حقوقی و اجرایی وجود دارد و آنچه کم‌رنگ‌تر است، یک معماری منسجم برای اتصال این اجزاست. 

این تغییر می‌تواند سیاست سوخت را یک گام فراتر نیز ببرد و در وضعیت فعلی، سهمیه عمدتاً به خودرو گره خورده است، اما در بلندمدت می‌توان به سمت مفهوم «حق یا اعتبار انرژی» حرکت کرد، یعنی حمایت انرژی به‌جای آنکه صرفاً در قالب مقدار مشخصی سوخت برای یک خودرو تعریف شود، براساس فرد، خانوار یا فعالیت اقتصادی هدف‌گذاری شود و چنین تغییری می‌تواند امکان سیاست‌گذاری دقیق‌تر درباره یارانه انرژی را فراهم کند و وابستگی حمایت انرژی به داشتن خودرو را کاهش دهد. 

البته در این میان، یک موضوع مهم معمولاً در محاسبات سیاست‌گذاری، یعنی هزینه حکمرانی نادیده گرفته می‌شود و وقتی درباره قیمت بنزین صحبت می‌کنیم، معمولاً هزینه تولید، پالایش، انتقال و توزیع را بررسی می‌کنیم، اما هزینه ایجاد و اداره شبکه‌ای که باید این بنزین را سهمیه‌بندی، ثبت، پرداخت، کنترل و نظارت کند نیز بخشی از اقتصاد واقعی آن است. کارت، دستگاه کارتخوان، شبکه، سامانه، مرکز داده، نیروی انسانی، امنیت، نظارت و مقابله با قاچاق همگی هزینه دارند. 

به همین دلیل، دولت باید علاوه بر هزینه واقعی هر لیتر بنزین، شاخص دیگری با عنوان «هزینه حکمرانی هر لیتر بنزین» داشته باشد. همین منطق را می‌توان به خودرو تعمیم داد و «هزینه حکمرانی هر خودرو در سال» را محاسبه کرد. اگر مشخص شود اداره و ارائه خدمات مرتبط با هر خودرو چه مقدار هزینه مستقیم و غیرمستقیم برای دولت ایجاد می‌کند، آن‌گاه می‌توان درباره ضرورت هر کارت، سامانه و فرایند قضاوت دقیق‌تری داشت. دولت ابتدا باید فهرست کاملی از کارت‌ها، سامانه‌ها، پایگاه‌های داده و فرایند‌های مرتبط با خودرو و سوخت تهیه و هزینه واقعی هر کدام را مشخص کند و پس از آن، شناسه واحد خودرو باید به‌عنوان یک استاندارد ملی تعریف شود و دستگاه‌های مرتبط موظف شوند از آن استفاده کنند. مرحله نهایی نیز باید حذف تدریجی کارت‌ها، مدارک، فرایند‌ها و سامانه‌هایی باشد که پس از ایجاد معماری جدید، کارکرد مستقل و ضروری ندارند. 

نکته مهم این است که این پروژه نباید به ایجاد یک ستاد بزرگ دیگر منجر شود و قرار نیست برای حل مشکل سامانه‌های متعدد، یک سازمان و چند کارگروه جدید ساخته شود. اگر برنامه هفتم قرار است برنامه بهره‌وری و اصلاح ساختار باشد، نباید به برنامه‌ای برای تولید سامانه‌های بیشتر تبدیل شود و قاعدتاً ناترازی انرژی با اضافه کردن لایه‌های جدید اداری حل نمی‌شود و دولت باید بتواند با سامانه‌های کمتر، داده معتبرتر، فرایند کوتاه‌تر و هزینه پایین‌تر همان خدمات یا خدمات بهتری ارائه کند. 

به هر روی کارت سوخت زمانی یک راه‌حل بود و ممکن است همچنان به‌عنوان ابزار پشتیبان مفید باشد، اما نباید اجازه داد یک ابزار، جای معماری حکمرانی را بگیرد و اصلاح واقعی از جایی آغاز می‌شود که دولت به جای پرسیدن اینکه برای این خدمت چه کارت یا سامانه‌ای بسازیم؟ بپرسد چه هویتی از قبل وجود دارد و چگونه می‌توانیم بدون ساختن یک لایه جدید، خدمت خود را روی همان زیرساخت ارائه کنیم؟

| کارشناس اقتصادی

به گزارش جماران، پژو 207 فیس‌لیفت یکی از محصولات جدید ایران‌خودرو است که قرار است با تغییرات ظاهری و ارتقای برخی بخش‌ها، نسبت به نسخه فعلی وارد بازار شود. مهم‌ترین خبر درباره این محصول، تصمیم ایران‌خودرو برای ارائه 4 سال گارانتی است؛ مدت گارانتی‌ای که می‌تواند برای خریداران این خودرو اهمیت زیادی داشته باشد.

  207 جدید با 4 سال گارانتی

حسن قره‌یی، مدیرعامل ایران‌خودرو، اعلام کرده است که پژو 207 فیس‌لیفت برای نخستین بار با 4 سال گارانتی به مشتریان عرضه خواهد شد.

به گفته مدیرعامل ایران‌خودرو، افزایش مدت گارانتی قرار است به‌عنوان یکی از شاخص‌های قابل اندازه‌گیری کیفیت محصولات جدید این شرکت مورد استفاده قرار گیرد. بر این اساس، ایران‌خودرو قصد دارد کیفیت خودروهای جدید را صرفاً با وعده و شعار مطرح نکند و بخشی از مسئولیت کیفیت محصول را از طریق افزایش مدت گارانتی بر عهده بگیرد.

  پژو 207 فیس‌لیفت چه شکلی خواهد بود؟

207 جدید قرار نیست یک نسل کاملاً جدید باشد، بلکه با رویکرد فیس‌لیفت، ظاهر و برخی تجهیزات نسخه فعلی را به‌روزرسانی خواهد کرد.

در تصاویر و اطلاعات منتشرشده درباره این پروژه، تغییراتی در بخش‌هایی مانند نمای جلو، چراغ‌ها، سپرها، جلوپنجره و طراحی رینگ‌ها دیده می‌شود. کابین نیز از جمله بخش‌هایی است که انتظار می‌رود نسبت به 207 فعلی تغییراتی داشته باشد.

بنابراین، 207 فیس‌لیفت همچنان هویت اصلی پژو 207 را حفظ می‌کند، اما با طراحی مدرن‌تر و تجهیزات به‌روزتر تلاش خواهد کرد فاصله بیشتری با نسخه فعلی ایجاد کند.

  گارانتی 4 ساله؛ برگ برنده 207 جدید؟

افزایش گارانتی می‌تواند یکی از مهم‌ترین نقاط تمایز 207 فیس‌لیفت در زمان عرضه باشد. خودروهای ایران‌خودرو تاکنون عمدتاً با دوره‌های گارانتی کوتاه‌تر شناخته می‌شدند و افزایش این مدت به 4 سال می‌تواند اعتماد مشتریان به محصول جدید را افزایش دهد.

از طرف دیگر، گارانتی طولانی‌تر برای خودروساز نیز به معنای پذیرش تعهد بیشتر در قبال کیفیت و دوام قطعات خودرو است. به همین دلیل، عملکرد واقعی 207 فیس‌لیفت در سال‌های نخست عرضه می‌تواند مشخص کند این سیاست تا چه اندازه موفق خواهد بود.

  207 جدید؛ ادامه حضور یک محصول پرفروش

پژو 207 سال‌ها یکی از محصولات شناخته‌شده و پرتقاضای ایران‌خودرو در بازار ایران بوده است. همین موضوع باعث شده فیس‌لیفت این خودرو اهمیت بیشتری نسبت به یک تغییر ظاهری ساده داشته باشد.

ایران‌خودرو با حفظ نام و ساختار کلی 207، تلاش دارد محصولی ارائه کند که همچنان برای مشتریان این خودرو جذاب باشد و در عین حال با طراحی جدیدتر، تجهیزات به‌روزتر و گارانتی 4 ساله بتواند جایگاه خود را در بازار حفظ کند.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی  اندیشه معاصر ؛ موسی رضایی رئیس کل بیمه مرکزی از تسویه وام‌های دارای پوشش بیمه عمر مانده بدهکار شهدای جنگ‌های تحمیلی اخیر خبر داد و گفت: تاکنون ۱۴۱۹ فقره وام به ارزش ۱۰۰۰ میلیارد ریال توسط صنعت بیمه تسویه شده و ۱۸۳ مورد نیز در حال پیگیری و انجام است.

وی اظهار داشت: در جنگ‌های اخیر کل خسارات وارد شده در رشته هواپیما بالغ بر ۱۱۲ میلیون دلار بود که تاکنون بیش از ۳۳ میلیون دلار آن پرداخت شده که این میزان در رشته کشتی به عدد ۱۴۰ میلیون دلار می رسد که ۹۰ میلیون دلار آن به زیان‌دیدگان پرداخت شده است.

رضایی با ارائه آمار مرتبط با خسارات خودروهای آسیب‌دیده در ایام جنگ، اظهار داشت: از مجموع ۴۲ هزار خودرو آسیب‌دیده تاکنون خسارات بیش از ۳۰ هزار خودرو به میزان ۳۵۰۰ میلیارد تومان از سوی صنعت بیمه، تسویه شده است./تسنیم