همیشه پای اعتیاد به گوشی و فضای مجازی در میان نیست، حتی گاهی منتظر یک پیام بزرگ نیستیم و فقط یک کلمه میتواند حالمان را عوض کند. یک کلمه که شاید حتی با عجله تایپ شده باشد: «خوبی؟»، «کجایی؟»، «یادت بودم». بعضی وقتها همین کلمات کوچک، برای آدمی که مدتهاست کسی سراغش را نگرفته، اندازه یک آغوش معنا دارند. خبر مرتبط گم شدن آدمهای نزدیک میان پیامها، ویدیوها و اسکرول کردنها/ آخرین باری که بدون گوشی شام خوردیم، کی بود؟
عجیب اما واقعی است، گوشی قرار بود ما را به آدمهای بیشتری در جهان وصل کند؛ اما حالا گاهی بین ما و نزدیکترین آدمهای زندگیمان قرار گرفته. آدمهایی که شاید تمام روز برای دیدنشان وقت نداشته باشیم، بالاخره شب دور یک میز جمع میشوند. اما همان چند دقیقه هم میان پیامها، ویدیوها و اسکرول کردن صفحات گم شده است.
ما صفحه گوشی را نگاه میکنیم تا ببینیم چه کسی آنلاین است، چه کسی آخرین بار چه زمانی دیده شده و چه کسی هنوز خبری از خودش نداده. بعد، از روی سکوت آدمها برای خودمان داستان میسازیم؛ شاید گرفتار است، شاید ندیده، شاید یادش رفته، شاید دیگر مثل قبل برایش مهم نیستیم.
در میان همهی روزمرگیها و شلوغیها، تنهایی است که خودش را به ما میچسباند و برای فرار از آن هیچ وسیلهای نزدیکتر از گوشی نیست. ما با وارد دنیای مجازی شدن، میان صدها مخاطب، گروههای مختلف و انبوهی از اعلانها گشتن، دنبال یک نفر میگردیم که نبودنش بیشتر از حضور همه به چشم میآید.
پیامها گاهی نشانهاند؛ نشانه اینکه هنوز کسی به یاد ماست، هنوز جایی در ذهن کسی داریم و هنوز برای یک نفر، آنقدر مهم هستیم که چند ثانیه از وقتش را به ما اختصاص بدهد.و وقتی پیامی نمیرسد، گوشی را کنار نمیگذاریم. منتظر میمانیم تا شاید چند دقیقه بعد برسد. شاید شب. شاید فردا. شاید کسی بالاخره یادش بیاید که ما هم در این جهان شلوغ، منتظر یک احوالپرسی ساده ماندهایم.
ما به چک کردن پیامها معتاد نشدهایم؛ به امیدِ دیده شدن وابستهایم. و چه چیزی از این امید کوچک، هم شیرینتر و هم دردناکتر؟
بخش سایتخوان، صرفا بازتابدهنده اخبار رسانههای رسمی کشور است. این مطلب برایم مفید است 0 نفر این مطلب را پسندیده اند کپی شد
