حضور ۲۵ اثر از حوزه هنرهای ملی در بیستوپنجمین حراج تهران را نباید صرفاً یک انتخاب کیوریتوریال یا تنوعبخشی به سبد آثار این رویداد دانست؛ این اتفاق، نشانهای از شکلگیری یک تغییر پارادایم در اقتصاد هنر ایران است. برای نخستین بار، یکی از مهمترین بازیگران بازار هنر کشور، ظرفیتهای اقتصادی هنرهای سنتی را نه در قالب صنایعدستی، بلکه در جایگاه داراییهای فاخر فرهنگی مورد توجه قرار داده است.
